10 Ekim 2008 Cuma

NBA 2008-09 Sezonu: Boston Celtics



Geçtiğimiz sezon tüm iyi senaryolar, Boston Celtics lehine yazılmıştı. Kader, üç büyük adamın önderliğinde harika bir basketbol takımının ortaya çıkmasını sağladı ve Celtics, 22 yıllık aranın ardından ilk kez NBA Şampiyonluğu'na uzandı. Herkes, doğru zamanda doğru yerdeydi. İlk formül belliydi. 34, 5 ve 20 numaralar belirleyecekti, Celtics'in 2007-08 Sezonu'ndaki geleceğini. Fakat daha sonra formül, genişledi. 41, 50, 93 ve 28 derken Celtics, 17'yi buldu.

Boston Celtics'in 17 şampiyonluğunun arasında belki de en anlamlısıydı, geçtiğimiz sezonki.

Celtics'in son on yıldaki en büyük yıldızı Paul Pierce'dı. Pierce, kariyeri boyunca istatistik kağıdının tüm olumlu hanelerini doldurabilecek, komple bir oyuncu olarak kabul edilmişti; ama 2006-07 Sezonu, hem Pierce hem de Celtics adına dibe vurulan sezon olacaktı. Normal sezondaki 82 maçın yalnızca 24'ünü kazanabilen Celtics'in eski günlerine dönebilmesi için bir an evvel radikal kararlar alması gerekiyordu. Neyse ki, çok geç kalmıyorlardı.

2007 NBA Draftı'nın gerçekleştiği gecede Celtics, ilk önemli hamlesini yaptı. Seattle Supersonics ile girilen alışverişte gard Delonte West, forvet Wally Szczerbiak ve beşinci sıra seçimi Jeff Green'i rakibine gönderen Celtics, Glen Davis'in yanı sıra keskin şutör Ray Allen'ı da kadrosuna katıyordu. ''Bir şutör için en iyi şut, bir sonraki şuttur'' felsefesini kendine ilke edinen Allen, Paul Pierce'ın körelmek üzere olan yeteneklerini canlandırabilecek önemli bir katkı olabilirdi, Celtics adına.

Yine de asıl gösteri için beklemek gerekiyordu. 31 Temmuz gecesi NBA'de tarihi bir takas gerçekleşecekti. Boston Celtics, kısa vadedeki planlarından vazgeçmişti. Takas sezonu boyunca adı Chicago Bulls ve Los Angeles Lakers gibi takımlarla anılan, kariyerindeki ilk NBA Şampiyonluğu için yanıp tutuşan Kevin Garnett, Boston Celtics'in yolunu tutuyordu; fakat Celtics'in bu hamleyi yapabilmesi için kadrosundaki oyuncuların önemli bir bölümünü elden çıkarması gerekliydi. Al Jefferson, Ryan Gomes, Sebastian Telfair, Gerald Green, Theo Ratliff, nakit para ve 2009 birinci tur oyuncu seçme hakkı.

Boston Celtics, bilhassa genç oyuncusu Al Jefferson özelinde bir tereddüt yaşamıştı. Jefferson, Celtics'in gelecek planlarındaki en önemli isimdi; ama Celtics kararını vermişti. Öyle ki, Ratliff dışındaki tüm oyuncuların 22 yaş veya altında olduğunu görünce, stratejinin ve hedeflerin ne olduğunu daha rahat anlayabilirdik. Garnett için yedi oyuncu gözden çıkarılmıştı. Bu da bir NBA rekoruydu. Daha önce Houston Rockets, 1999 yılında Scottie Pippen'ı kadrosuna katabilmek adına altı oyuncudan birden vazgeçmişti. Boston Celtics'in hedefi ise, Ray Allen, Paul Pierce ve Kevin Garnett ile yeni bir Larry Bird, Kevin McHale ve Robert Parish üçlüsü yaratmaktı.

Kevin Garnett ve Ray Allen'ın takıma katılmasının ardından Celtics, kadro rotasyonunda önemli sorunlar yaşayabilirdi. İki oyuncu için gönderilen sekiz oyuncuyla birlikte Celtics, ''Üç büyük yıldız ve çaylaklar'' başlıklı bir takım haline gelmişti; ama kulübün Basketbol Operasyonlarından Sorumlu Yöneticisi Danny Ainge ve ekibi, bu dönemde oldukça stratejik hamleler yapacaktı. İlk etapta Celtics kadrosuna free-agent Eddie House'u katan ekip, daha sonra iki sezon önce basketbolu bırakmış olan Reggie Miller'ın peşine düşmüş fakat Miller, teklifi reddedince James Posey ile sözleşme imzalamıştı. James Posey, Boston Celtics adına son derece başarılı bir transferdi. 2006 yılında Miami Heat ile şampiyonluk yaşayan Posey ile Celtics, kadrosunda belli bir derinlik yakalayabilirdi.

Sezon başladığında Celtics, iki oyuncudan ekstra katkılar alacaktı. Rajon Rondo ve Kendrick Perkins. Üç büyük yıldızın ilk beşteki tamamlayacıları iyi başladıkları sezondaki tempolarını Haziran ayı sonuna kadar korumayı başardılar. Celtics'in normal sezona ilk sekiz maçını kazanarak üst düzey bir giriş yapmasının ardından ortaya çıkan görüntüde bu iki oyuncunun katkıları büyük önem taşıyordu.

Sezonun ilk bölümünde üç büyük yıldızın tamamen şampiyonluğa konsantre olması, Celtics'in işini kolaylaştırmıştı. Ve ortada son derece iyi işleyen bir takım oyunu vardı. Asist/basket oranı tepelerde dolaşan Celtics'in öne çıktığı konu ise, yaptığı savunmaydı. Hücum, maç kazandırırdı. Savunma, sizi şampiyon yapardı. Altı boş bir klişe miydi, bilinmez; ama Celtics'in savunma başarısının ardındaki isimlerden biri hiç kuşkusuz, yardımcı antrenör Tom Thibodeau'ydu. Thibodeau önderliğindeki Celtics, sezon boyunca savunma anlamındaki istatistiklere damgasını vuracaktı.

Sezonun ilk mağlubiyetini dokuzuncu maçında alan Celtics, yirmi yedinci maçına geldiğinde yirmi dördüncü galibiyetini alıyordu. 24 galibiyet ve 3 mağlubiyet, Celtics adına farklı anlamlar taşıyordu; çünkü Celtics, bir sezon önce normal sezonda oynadığı 82 maçtan yalnızca 24 galibiyet çıkarabilirken 2007-2008'de 24 galibiyete 27. maçında ulaşmayı başarmıştı. Koç Doc Rivers'ın hedefi ise, daha fazlasıydı o günlerde.

NBA'deki All-Star arasına en fazla maç kazanan takım olarak giren Celtics'e, All-Star'ın ardından iki önemli takviye yapılıyordu. Büyük üçlü, KG-Pierce-Allen, New Orleans'ta köşeye sıkıştırdıkları P.J. Brown'u ikna etmişti. Brown, 1.5 yıllık bir aradan sonra basketbola geri dönecekti. Sam Cassell de Rockets ile yaşadığı şampiyonluğa bir yenisini eklemek üzere Celtics'teydi artık. Daha önemlisi Celtics, bundan böyle komple bir takımdı. Ve belki de şampiyonluğun tek büyük favorisiydi. Kanıtları vardı çünkü.

Teksas'ta çıktığı üç deplasmanda sırasıyla San Antonio Spurs, Houston Rockets ve Dallas Mavericks'i mağlup eden Boston Celtics, maksadının ne olduğunu gösteriyordu aslına bakılırsa. Celtics, Rockets'ı deplasmanda 94-74 mağlup ederken rakibinin 22 maçlık yenilmezlik serisini de sona erdiriyordu.

Boston Celtics, normal sezon sona erdiğinde ise 66 galibiyet ve 16 mağlubiyet ile zirveye yerleşecekti. Bir önceki sezon 24 galibiyet alabilen Celtics, 42 fazla galibiyet alarak bu alanda NBA'in gelmiş geçmiş en iyi geridönüşünü sergiliyordu. Daha önceki rekor, 1997-98 Sezonu'nda San Antonio Spurs'e aitti. Spurs, 20 galibiyet ile kapadığı 1996-97 Sezonu'nun ardından Tim Duncan'ın gelişiyle normal sezonu 56 galibiyet ile kapatıyordu. Rekor, 36 galibiyetti; ama Celtics'in 42 galibiyetlik geridönüşü çok daha etkileyiciydi.

Tom Thibodeau'nun takım savunmasına yaptığı katkılardan bahsetmiştik. Boston Celtics, sezon boyunca NBA'in en iyi savunma takımı olmayı başardı. Tüm istatistiklerde zirveye çıktı.

Opposing Team Stats - Points
1. Detroit Pistons, 90.1 pts
2. Boston Celtics, 90.3 pts
3. San Antonio Spurs, 90.6 pts
4. Houston Rockets, 92.0 pts
5. New Orleans Hornets, 95.6 pts

Differential - Points
1. Boston Celtics, 10.3 pts
2. Detroit Pistons, 7.4 pts
3. Los Angeles Lakers, 7.3 pts
4. Utah Jazz, 6.9 pts
5. Orlando Magic, 5.5 pts

Boston Celtics, savunma verimliliği açısından ligin zirvesine çıkarken bu iki istatistikten fena halde yararlanmıştı.

Rakiplerini maç başına 90.3 sayıda tutan Celtics, bu kategoride 90.1 ile zirvede bulunan Detroit Pistons'ın arkasındaydı belki; ama maç başına bulduğu 100.6 sayı, Celtics'i ''rakibe verilen sayı izni ve maç başına atılan sayı arasındaki fark'' başlığında +10.3 sayı ile birinci sıraya taşıyordu. Celtics'in peşinden gelen Pistons'ın yalnızca 7.4'te kalması, Celtics'in başarısını göstermesi açısından net bir örnek olabilirdi. Ve tabii tek somut gösterge, bu iki istatistikten oluşmuyordu.

Opposing Team Stats - FG Pct.
1. Boston Celtics, %41.9
2. Houston Rockets, %43.3
3. Detroit Pistons, %43.7
4. Dallas Mavericks, %44.3
5. San Antonio Spurs, %44.4

Opposing Team Stats - 3Pts. Pct.
1. Boston Celtics, %31.6
2. Detroit Pistons, %33.2
3. San Antonio Spurs, %34.2
4. Los Angeles Lakers, %34.9
5. Dallas Mavericks, %34.9

Boston Celtics'in savunmadaki verimliliğini süzebilmek adına iki net veri daha.

Hem ön alan hem de arka alanda iyi savunmacılara sahip olan Celtics, rakiplerini maç başına %41.9 gibi bir oranla şut atmaya zorlarken en yakın rakibi Houston Rockets ile arasında %1.4'lük bir fark yaratarak diğerlerinden ne kadar önde olduğunu gösteriyordu. İkinci Rockets ve beşinci sıradaki Spurs'ün arasındaki fark, %1.1'di. Celtics'in yayın öte tarafında da ne kadar başarılı olduğunu ise rakiplerinin %31.6 ile üç sayı kullanmasından görebilirdik.

Opposing Team Stats - Rebounds
1. Utah Jazz, 37.8 rebs
2. Boston Celtics, 38.9 rebs
3. Detroit Pistons, 39.1 rebs
4. Philadelphia 76'ers, 39.2 rebs
5. Dallas Mavericks, 40.3 rebs

Opposing Team Stats - Assists
1. San Antonio Spurs, 18.2 assists
2. Boston Celtics, 18.8 assists
3. Houston Rockets, 18.9 assists
4. Dallas Mavericks, 18.9 assists
5. Detroit Pistons, 19.1 assists

Yukarıdaki iki istatistik, Boston Celtics'in takım oyununu vurgulaması açısından önemli.

Celtics'in maç başına en çok ribaund alan oyuncusu 9.2 ile Kevin Garnett. Ve Garnett, tüm NBA'de bu kategoride 17. sıradaydı. Takımın 5.1 ile asist kategorisindeki en iyi oyuncusu Rajon Rondo ise tüm oyuncular arasında kendisine ancak 23. sırada yer bulabilmişti. Buna rağmen Celtics, her iki kategoride de rakiplerine en az fırsat veren ikinci takım olarak önemli bir savunma başarısına daha imza atıyordu. Normal sezonun sonunda Boston Celtics'in ruhani lideri Kevin Garnett, ''Yılın Savunmacısı'' ödülüne layık görülecekti.

Celtics, 82 maç boyunca ideal beşinden yalnızca dokuz kez değişiklik yapmıştı ve bu anlamda da ligin en istikrarlı beş takımından biriydi.

Rajon Rondo, Ray Allen, Paul Pierce, Kevin Garnett ve Kendrick Perkins beşi ile normal sezonda toplam 59 maça çıkan Celtics, 47 galibiyet alarak son derece başarılı bir performans koyuyordu ortaya. İskelet, yalnızca sezon içerisindeki sakatlıklar ve oyuncu dinlendirilmesi durumunda bozulacaktı:

47-12: Rajon Rondo, Ray Allen, Paul Pierce, Kevin Garnett, Kendrick Perkins
5-1: Rajon Rondo, Tony Allen, Paul Pierce, Kevin Garnett, Kendrick Perkins
3-2: Rajon Rondo, Ray Allen, Paul Pierce, Brian Scalabrine, Kendrick Perkins
3-0: Rajon Rondo, Ray Allen, Paul Pierce, Brian Scalabrine, Leon Powe
2-0: Eddie House, Ray Allen, Paul Pierce, Kevin Garnett, Kendrick Perkins
2-0: Rajon Rondo, Tony Allen, James Posey, Leon Powe, Kendrick Perkins
1-1: Tony Allen, Ray Allen, Paul Pierce, Kevin Garnett, Kendrick Perkins
1-0: Rajon Rondo, Ray Allen, Paul Pierce, Kevin Garnett, Glen Davis
1-0: Rajon Rondo, Tony Allen, Paul Pierce, Brian Scalabrine, Kendrick Perkins
1-0: Sam Cassell, Ray Allen, Paul Pierce, Kevin Garnett, Kendrick Perkins

Sezonu 66 galibiyet ve 16 mağlubiyet ile bitiren Boston Celtics, lig lideri olduğu için NBA Finalleri'ne kadar iç saha avantajını yanına almıştı. Ve hiç kuşkusuz, ilk iki turda böylesi bir avantajının olmasından çok mutlu olacaktı. Celtics, Doğu Konferansı'nda Final oynayana dek karşılaştığı Atlanta Hawks ve Cleveland Cavaliers karşısında TD-Banknorth Arena'da maç kaybetmezken iki seriyi de yedinci maçlar sonrasında kazanmıştı.

Paul Pierce, başarısız geçen yılların ardından potansiyelinin farkına varacaktı. Playofflar'ın başlamasıyla birlikte vites yükselten Pierce, Cleveland Cavaliers serisinin son maçında LeBron James ile girdiği düelloyu kazanarak takımını Konferans Finalleri'ne taşımayı başarmıştı. Detroit Pistons ile oynanan Final'de iç sahadaki galibiyet serisi üçüncü maçta sona eren Celtics, altıncı maçta rakibini deplasmanda 89-81 mağlup ederek seriyi 4-2 ile galip bitiriyordu.

Boston Celtics, NBA Finalleri'nde ise ezeli rakibi Los Angeles Lakers ile karşılaşacaktı.

Paul Pierce'ın önderliğindeki Celtics, Lakers'ı altı maç sonunda 4-2 ile mağlup ederken serinin en kritik maçı olan dördüncü maçtaki performansıyla tarihe geçiyordu. Karşılaşmanın ilk yarısını 24 sayı geride kapatan Celtics, Staples Center'dan 97-91 galip çıkmıştı. Ve bunu yaparken en kuvvetli silahını kullanmıştı. Celtics'in Lakers'a ikinci yarıda verdiği sayı izni yalnızca 33'tü. Tıpkı Pistons serisindeki altıncı maçta olduğu gibi Celtics'e zaferi savunması getirmişti.

Boston Celtics, 2008-09 yaz transfer sezonunda bir iki önemli parçasını kaybetti. Geçtiğimiz sezonki şampiyonlukta, sonradan gelerek yaptığı katkıyla önemli pay sahibi olan P.J. Brown, 38 yaşında parmağını taktığı yüzüğün ardından basketbolu bıraktı. Bir diğer veteran Sam Cassell ise Celtics ile yeniden anlaştı. Sınırlı serbest oyunculardan Eddie House ve Tony Allen takımda tutulurken James Posey, sözleşmesinin ikinci yılındaki oyuncu opsiyonunu kullanmayarak New Orleans Hornets'a transfer oldu.

2008 Draftı'nda seçilen iki numara J.R. Giddens ve Wizards'tan alınan kısa forvet Bill Walker'ın yanı sıra Boston Celtics, son yıllarda microfracture belasına yakalanan oyunculardan olan Darius Miles ve Golden State Warriors'ın pivotu Patrick O'Bryant'ı kadrosuna kattı.

Yeni sezonda Boston Celtics'in iskelet kadrosunun bozulmayacağını ve Rondo, Ray Allen, Pierce, Garnett, Perkins beşlisinin ilk tercih olacağını söyleyebiliriz. Kendrick Perkins'in sakatlığı nedeniyle aktif durumda olmamasından dolayı O'Bryant, rotasyona girebilir. Bu anlamda Glen Davis de ekstra katkılarıyla gözden kaçırılmamalı. 2008 Playoffları'nda gösterdiği performansla dikkatleri çeken Leon Powe, Rajon Rondo ve Kendrick Perkins'in gelişimlerini devam ettireceği Celtics, bir kez daha 60 galibiyet barajına yaklaşabilir 2008-2009 Sezonu'nda da.

Boston Celtics'i Doğu Konferansı'nın en büyük favorisi olarak göstermekte herhangi bir sakıncanın olmadığını sanıyorum.

Hiç yorum yok: