15 Şubat 2009 Pazar

'09 Sprite Slam Dunk Contest: Nate Robinson



NBA All-Star Saturday Night, nihayet zirveye ulaşmıştı: Sprite Slam Dunk Contest.

Haier Shooting Stars. Playstation Skills Challenge. Foot Locker Three-Point Shootout. Hepsi bir kenara. Gecenin en fazla merakla beklenen yarışmasının başlaması adına artık herhangi bir engel yoktu. Dört yarışmacı. İki tur. İlk turda ikişer hak. İkişer dakika süre. Ardından ikili final. İkişer hak ve ikişer dakika daha. Katılımcılar işi daha da ilgi çekici hale getiriyordu:
  • J.R. Smith, Denver Nuggets
  • Rudy Fernandez, Portland Trail Blazers
  • Nate Robinson, New York Knicks
  • Dwight Howard, Orlando Magic.
NBA All-Star Hafta Sonu'nun en değerli mücadelesidir belki de, Smaç Yarışması. Klasiktir. Ve jürideki isimler de her daim göz önündedir. 2009 yılındaki All-Star organizasyon Phoenix'teydi. Bu yüzden, beş kişilik jüri de Phoenix Suns efsanelerinden oluşuyordu. Sırasıyla; Tom Chambers, Don Majerle, Kevin Johnson, Cedric Ceballos ve Larry Nance. Özellikle iki ismi diğerlerinden ayırmak gerekir bu yarışmada. 1992 şampiyonu Cedric Ceballos. Ve 1984'teki ilk organizasyonun şampiyonu Larry Nance.

J.R. Smith. Denver Nuggets'ın ''akrobatik'' forveti, daha önce bir kez tecrübe edinmişti Smaç Yarışması'nı. 2005 yılı organizasyonundaki üçüncülük, J.R. Smith karakterinde bir katılımcı adına yeterli olmamalıydı. Memphis Grizzlies'ten Rudy Gay'in fleksör kaslarındaki (bükülme hareketini gerçekleştiren kaslar) sakatlık nedeniyle son anda yarışmaya dahil olsa da J.R. Smith, mutlaka özel görüntüler izletecekti tüm dünyadaki basketbolseverlere. İlk olarak sahneye çıkan isimdi. Klasik bir gösteri sundu. Sol çaprazda, üç sayı yayının ardına geçti. Topu bombeli bir şekilde yukarı fırlattı. Ve değirmenle bitirdi. Jüriden gelen oylar 9-8-9-8-9 şeklindeydi. Toplam 43 puan.

Rudy Fernandez. Bu sezon ilk defa uygulanan SMS ve internet oylarının ardından dördüncü isim olarak katılmıştı yarışmaya Rudy Fernandez. Pekin 2008 Olimpiyatları'nda Dwight Howard'ın üzerinden vurduğu smaç, ABD'lilerin aklından çıkmamış olmalıydı. Fernandez, seçildi ve All-Star Smaç Yarışması'na katılan ilk Avrupalı olmayı da başardı. Yapacakları ilgiyle bekleniyordu. Sahaya çıktı. Formasının altında farklı bir isim yazıyordu. Geride bıraktığımız senelerde kullanılan bir numaraydı bu; ama biraz daha anlamlıydı. Fernandez'in formasının altında Fernando Martin'in 10 numaralı Blazers forması vardı. NBA'de mücadele eden İspanya doğumlu ilk basketbolcu. Fernandez'in hareketi, panyadan pas ve tek el smaç oldu. 9-9-8-8-8 şeklinde aldı karşılığı. Toplam 42 puan.

Nate Robinson. 2006 yılında katılığı organizasyonda Philadelphia 76ers'ın forveti Andre Iguodala ile girdiği mücadeleden oldukça tartışmalı şekilde galip çıkan Robinson, ikinci şampiyonluğu için gelmişti Phoenix'e. Akıllarda kalan bir şey daha vardı. Finaldeki hareketini tamamlayabilmek adına 10'dan fazla denemede bulunmuştu Robinson, 2006'da. Bu anlamda, 2009'daki iki dakikalık süre, bizleri gereksiz beklentiden kurtarabilirdi. Ama Robinson, yine ilk denemesinde başarısız oldu. Ardından J.R. Smith'in numarasıyla başlayıp yerde aldığı topu değirmen ile tamamladı. Salondaki tepki farklıydı. NBA maçlarında olmayan boy avantajı, buradaki en büyük kozuydu Robinson'ın. Jüri de farklı düşünmedi. 9-9-9-10-9. Toplam 46 puan.

Dwight Howard. 2007 yılında kılpayı kaçırdığı şampiyonluğa 2008'de ulaşan ve unutulmazlar arasına giren Howard, 2009'daki yarışmanın da en büyük favorisiydi. Superman'in her hareketi, büyük merak konusuydu. Mutlaka birilerinden yardım alacaktı; ama daha sonra. Birinci turdaki ilk hakkı için kendi çiziyordu yolunu. Çemberin arkasına geçti. Sol çaprazda durdu. İlk dört denemesinde başarılı olamadı. Ardından panyanın üzerinden gönderdiği topu yarım dairede sektikten sonra aldı ve ters taraftan smaçla tamamladı. 2.13'lük bir adam için son derece müthiş bir hareketti. Bu anlamda, Robinson'a benzer bir avantajı vardı. Yine de puanlar fazlaydu sanki. Jüriden çıkan puan, 10-10-10-10-10 şeklindeydi. Toplam 50 puan.

Birinci turdaki ilk hakların ardından tablonun ortaya çıkardığı sonuç:

50 puan - Dwight Howard, Orlando Magic
46 puan - Nate Robinson, New York Knicks
43 puan - J.R. Smith, Denver Nuggets
42 puan - Rudy Fernandez, Portland Trail Blazers

Rudy Fernandez, ilk turda en düşük puanı alan yarışmacı olduğundan dolayı, ikinci turda gösterisini yapan ilk isim oluyordu.

İlk turdan farklı olarak, ikinci turda yanında bir de yardımcısı vardı. Los Angeles Lakers'ın İspanyol oyuncusu Pau Gasol, vatandaşına asist yapacaktı. Ve formül, oldukça enteresandı. 2006'da Andre Iguodala ve Allen Iverson ikilisininkine benzer bir gösteriydi sanki. Gasol, sağ elinde tuttuğu topu sırtının arkasından geçirerek panyanın arka bölümüne çarptıracak ve oyun alanı dışından gelen Rudy Fernandez de hareketi smaçla sonlandıracaktı. İlk altı denemede başarı sağlanamadı. İki dakikalık süre sona ermesine karşın ikiliye son bir hak daha verildi. Ve ortaya müthiş bir görüntü çıktı. Panyadan asisti alan Fernandez, tek eliyle yüzünü dönerek topu taşıdı ve harika bir smaç yaptı. Ortaya çıkan ise yalnızca ve yalnızca 8-8-8-9-9 oldu. Klasik jüri skandallarından biriydi belki de.

Rudy Fernandez'in ardından sıra, Denver Nuggets'tan J.R. Smith'e gelmişti. Smith'in yardımcısı, çaylak takım arkadaşı Sonny Weems olacaktı. Birçok kişinin aklına gelen soru, Weems'in de kim olduğuydu. Ama mutlaka bir cevher görmüştü Weems'te J.R. Smith. İlk formülde Weems, topu yarım daireye vuracak ve asisti alan Smith de süslü bir gösteriyle hareketini tamamlayacaktı. İkili denedi bunu bir süre. Olmayınca, işleri büyütmeye karar verdiler. Weems, seyircilerin arasına girdi. Panyanın arkasına ve sol çaprazına. Merdivenlerden yarım daireye bir pas atmak vardı aklında. Ama zor bir hareketti. Sürelerinden alıyordu. En sonunda, topla buluşan Smith basit sayılacak bitirişiyle tamamladı gösterisini. 42 puan topladı. 85 ise, yeterli sayılmazdı.

Nate Robinson, ikinci hakkında takım arkadaşı Wilson Chandler'a ihtiyaç duymuştu. 2006'da Spud Webb'i kullanan Robinson, benzer stratejiyi Chandler üzerinde deneyecekti. Faul çizgisi ile yarım daire arasında dizleri ve elleri üzerine çöken Chandler, Robinson'ın hareketini tamamlamasını bekliyordu. Robinson'ın aklındaki, sol ayağıyla Chandler'ın üzerinden zıplayıp smacı yapmaktı. İlk denemesinde başarılı olamadı. Chandler, bir an evvel bu işin bitmesini diliyor olmalıydı. İkincide gerçekleşti. Robinson, Chandler'ı merdiven veya trambolin gibi kullanarak smacını yaptı. 9-8-8-8-8 puan topladı ve 87 puan ulaştı. Finale yükselmeyi garantilemişti. Soyunma odasına gitmesinin nedeni ise, bir süre sonra belli olacaktı.

Dwight Howard, geceye damgasını vurmalıydı. Zaten planlarda vardı, Howard ve Robinson Finali. Robinson tarafında fromül işliyordu. İlk turdaki 50 puan da, Howard adına işlerin çok zor olmayacağını kanıtlar gibiydi. Ama tam burada vurdu geceye damgasını Howard. Önce, ikinci bir pota geldi sahaya. 2007 yılındaki gösterisinde çemberin boyunu yükseltme talebi, reddedilmişti Howard'ın. Alternatif bir yol buluyordu sonunda. Pota geldi ve boyu normal seviyenin üzerine çıkarıldı. Tabii, bomba farklıydı. Potanın ardından bir de telefon kulübesi çıktı ortaya. Howard, salonda yankılanan Superman filminin müziği altında telefon kulübesine girdi ve pelerini sırtına geçirdi. Takım arkadaşı Jameer Nelson'dan aldığı pas sonrasında ise hareketini ikinci potadaki smacıyla tamamladı. Çoktan kazanmıştı zaten 50 puanı.

Kağıt üzerindeki düşünceler gerçeğe dönüşmüştü artık:

100 puan - Dwight Howard, Orlando Magic
87 puan - Nate Robinson, New York Knicks
85 puan - J.R. Smith, Denver Nuggets
84 puan - Rudy Fernandez, Portland Trail Blazers

İlk turdaki en iyi smacı yapan Rudy Fernandez'in son sırada kalması, kesin bir hayalkırıklığıydı. Nate Robinson ve Dwight Howard Finali'ni bekleyenler vardı çünkü.

Nate Robinson, çıktı evvela sahneye. Tabii, bu arada soyunma odasına gitmesinin nedeni anlaşılmıştı. Tamamen yeşil renklere bürünmüş olarak dönüyordu sahaya Nate Robinson. Menajerinin Dwight Howard karşısında uygulamak istediği bir imaj çalışmasıydı bu. New York Knicks'in formasından oyuncunun ayakkabılara kadar tam ''yeşillik'' söz konusuydu. İlk hamlesi, sol dipten gönderdiği topu havada yakalayıp Steve Francis tarzı ters smaç ile bitirmek oldu. Jürinin oy kullanma hakkı yoktu bu turda. Tamamen SMS ve nba.com üzerinden gönderilecek mesajlara bağlıydı sonuç.

Dwight Howard, öne geçebilirdi bu smacın ardından. Final'deki oylama stratejisinden daha fazla yararlanan isim olması gerekiyordu, All-Star'da topladığı 3 milyonun üzerindeki oy sayısı düşünüldüğünde. Bu anlamda rahat mıydı, bilinmez; ama akılalmaz bir smaçla çıkıyordu karşımıza Superman. Sağ çaprazdan geldi. Panyanın yanına çarptırdığı topu havada yakalayıp kolunu açarak sürdürdüğü hareketini smaçla tamamladı. Orjinal bir düşünceydi. Tekrar görüntülerinde hareketin ne denli inanılmaz olduğunu daha net anlayabilirdik. Bu smacın ardından birincilik, Howard'a gitmeliydi belki de.

Nate Robinson, son kozunu oynadı. Hem de son derece akıllı bir şekilde.

Yardım istediği kişi, Dwight Howard olmuştu. Final'deki rakibi ise, son derece centilmen bir şekilde kabul etmişti Robinson'ın teklifini. Yarım dairenin hemen önünde yüzü çembere dönük vaziyette bekliyordu, Dwight Howard. Başına gelecekleri tahmin ediyor muydu, bilinmez; ama Robinson, mantık sınırlarını zorlayacaktı. 2.13'lük Howard'ın sırtından sol eliyle destek alan Robinson, ilk denemesinde tamamlıyordu hareketi. Ortaya çıkan görüntü inanılmazdı. (Vince Carter, Frederic Wies'ın üzerinden yapmıştı sanki bunu. Ama Smaç Yarışması'nda değil.) En kritik anda stratejik bir fikirle çıkmıştı izleyenlerin karşısına. Mutlaka artı sayılırdı.

Dwight Howard, zaten bir şekilde Final'e çıkacaktı. Kendisi adına, ''Telefon kulübesi ve Superman'' başlıklı hareketi, bu seviyeye saklaması gerekiyordu belki de. Ama aceleci davrandı. Ve Final'de beklentileri daha da yükseltti. Özellikle yarı sahaya geçip o bölümde bulunan izleyicileri ileri gitmeleri konusunda uyardığı anda. Tavan yapmıştı artık beklentiler. (Bu arada, tribünlerde bir hareketlilik vardı. Cheryl Miller, kalabalık arasında LeBron James'i bulmuştu. Oldukça heyecanlıydı, LeBron. ''2010 Dallas'a benim adımı da yazın.'' İşte, tarihi an diye buna denir.) Ardından faul çizgisinden tek el smaç geldi. Beklemeliydi, Howard. Yine de avantajlı sayılırdı.

Nate Robinson ve Dwight Howard, oyların açıklanacağı zaman ortaya sahaya geldikleri anda Howard, kendinden emin gözüküyordu. Fakat sonuç beklediği tarzda değildi. Robinson, rakibine %52-%48 gibi bir üstünlük kurmuştu. Şampiyonluk bir kez daha gidiyordu Robinson'a.

Michael Jordan. Dominique Wilkins. Harold Miner. Jason Richardson. Ve Nate Robinson.

Ne kadar ilginç, değil mi?

4 yorum:

Adsız dedi ki...

bence her yarışmaya ayrı ve bu kadar detaylı değinmen olmamış. bi cevap verirsen buna sevinirim.

Yavuz

ASY dedi ki...

Selamlar,

Soru gelmemiş ki, cevap vereyim. Ne denilmek istediğini anlamadım açıkçası.

Eray.

Adsız dedi ki...

demek istediğim bu kadar ayrıntılı ve ayrı postlar halinde incelenmeye değer olan bir şeyin ortada olmaması. yani niye bu kadar detaylandırıp, çooook fazla uzun yazmak istedin bunun hakkında.

Yavuz

ASY dedi ki...

Selamlar,

Farklı pencereden bakıyoruz. Yeterli olup veya olmaması değil. 2009 bir organizasyondur. 2008 veya 2010 da. Ne olursa olsun, geriye dönüp baktığımda hatırlamak isterim.

Bir de şu uzun yazma konusu. ''Çok uzun yazayım'' gibi bir hedefle oturmuyorum klavye başına. Belli planlar ve alt başlıklar oluyor, her yazı öncesinde. Ve buna göre bir sonuç çıkıyor ortaya.

Cumartesi gecesini detaylı yazmak daha çok kendimle ilgili. 2008'de olduğu gibi.

Eray.