Ali Sami Yen

25 Aralık '10: NBA'den Noel Hediyesi - II

2010-12-22T11:25:00.001+02:00

NBA’den bir Noel klasiği daha! Aralık ayının 25. gecesinde NBA’de beş özel maç var. Maraton, TSİ 19.00’da başlıyor. Ve sabahın olgun ışıklarına kadar (08.00) devam ediyor. Müjde: Noel, bu sene hafta sonuna geliyor. Pazar günü çalışmayacaklar için iyi haber.

25-26 Aralık 2010 Cumartesi-Pazar
19.00 New York Knicks – Chicago Bulls (Madison Square Garden, NBA TV, Canlı)
21.30 Orlando Magic – Boston Celtics (Amway Arena, NTV Spor, Canlı)
00.00 Los Angeles Lakers – Miami Heat (Staples Center, NTV, Canlı)
03.00 Oklahoma City Thunder – Denver Nuggets (Ford Center, NBA TV, Canlı)
05.30 Golden State Warriors – Portland Trail Blazers (ORACLE Arena)

Bir müjde daha: Gecenin dört maçı NBA TV, NTV Spor ve NTV’den naklen yayınlanacak. Son bir müjde isteyenlere de müjdemiz var. 25 Aralık gecesinden yeni yılın ilk gününe dek NBA League Pass, ücretsiz olacak. Maç seçimi size kalmış. Noel Baba buralarda mı?

Welcome Home Hedo Turkoglu

2010-12-21T17:20:00.014+02:00

NBA’de takas sezonunun en büyük hamlesi geldi. Orlando Magic Genel Menajeri Otis Smith, elindeki kartlarını oynayarak üç takım ve altı oyuncunun dâhil olduğu takasın altına imzasını attı. Phoenix Suns’tan üç milyon dolar nakit para, birinci tur draft hakkı (2011), Vince Carter, Marcin Gortat ve Michael Pietrus karşılığında Jason Richardson, Hidayet Türkoğlu ve Earl Clark’ı alan Orlando Magic, Rashard Lewis’i de Washington Wizards’a göndererek Gilbert Arenas’ı kadrosuna kattı.

Orlando Magic adına işler yolunda gidiyordu. Sezonun ilk 19 maçında yalnızca dört yenilgi vardı. Takımın lideri Dwight Howard formda gözüküyordu. Dwyane Wade, LeBron James, Chris Bosh’lu komşu, sezona seri mağlubiyetlerle başlamıştı. Rakipler, maç başına 91,1 sayıyla sınırlanıyordu. Bu alanda ligin en iyisi olan Van Gundy’nin takımı, Boston Celtics ile birlikte Doğu Konferansı’nın zirvesindeydi. Ama ne olduysa, bundan sonra oldu. Devam eden yedi maçlık seride bir galibiyet alabildi Orlando Magic. Beş maçlık sekansta rakiplerin sayı ortalaması 97,6’ya kadar çıktı.

Otis Smith, değişimin kaçınılmaz olduğunu düşünüyordu. Ve Phoenix Suns ile Washington Wizards’ı da içine alan takas hamlesini gerçekleştirdi. Takas, Orlando Magic’in takası. Bu kesin. Ama işin içinde biraz da geçmişe yolculuk yok mu?

Orlando Magic, 2009 Yazı’nda bir karar vermek zorundaydı. Takım, NBA Finalleri’ne kadar yükselmişti. Ve yakın gelecekte sürekli bu seviyelerde olacağının sinyalini veriyordu. O yapının temel taşlarından olan Hidayet Türkoğlu’nun ise kontrat sezonu gelmişti. Milli oyuncu, 30 yaşında iyi bir maaş almak istiyordu. Teklifler vardı. Ancak Otis Smith, sürpriz bir karar vererek NJ Nets ile anlaşma masasına oturdu. Ve Vince Carter, beş oyuncunun dâhil olduğu takasın ardından Magic’e geçiş yaptı.

New Jersey Nets ile 2007 yılında dört sezon için 61,8 milyon dolar karşılığında anlaşmaya varan Carter’ın sözleşmesini alan Orlando Magic, lüks vergisi sınırına gelmişti. Smith, skor yükünü Dwight Howard’ın omuzlarından çekerek diğer oyunculara paylaştırmak istiyordu. Ancak Howard merkezli bir hamle daha yapmak durumundaydı. İki sezon boyunca Dwight Howard’ın arkasında bekleyen, yıldız oyuncunun yokluğunda çıktığı Philadelphia 76ers (Playoff 1. Tur, 6. Maç) karşılaşmasında 11 sayı, 15 ribaund, 4 top çalmayla oynayan ve Howard’ın faul problemine girdiği her maçta ortalamanın üzerinde bir katkı veren Polonyalı yedek pivot Marcin Gortat da sınırlı serbest oluyordu.

Gortat, seçim yapma şansına sahipti. Bir önceki sezon 700 bin dolara oynamıştı. Ve çok daha fazla kazanabileceğini de kanıtlamıştı. Houston Rockets ve Dallas Mavericks ise Marcin Gortat için sıraya çoktan sıraya girmişlerdi bile.

Polonyalı, niyetini henüz ilk günden belli etti. Orlando Magic, sınırlı serbest olduğundan, Gortat’a gelebilecek herhangi bir teklifi karşılayabilirdi. Yeni kurallar gereği MLE seviyesinde (ilk iki sezon için 5,8 milyon dolar civarında) kontrat alabilecek olan pivot, Orlando’nun bu teklifi karşılaması durumunda Florida sahillerinde kalacaktı. Otis Smith’in açıklaması ise net olmuştu. Beş milyon dolardan fazlasını karşılamayacaklardı.

Dallas Mavericks, Polonyalı oyuncu üzerindeki baskısını sürdürdü. Ve beş sezon için 34 milyon dolarlık bir teklifte bulundu. Jason Kidd’in Nenad Krstic’i neye dönüştürdüğünü düşündükten sonra, Marcin Gortat özelindeki beklentilerinizi yükseltebilirdiniz. Ayrıca Dirk Nowitzki de orada olacaktı. Alman süper yıldıza gelecek ikili sıkıştırmalar, Gortat’ın skor gücünü sağlamlaştırmasını sağlayabilirdi. Ve en önemlisi, Erick Dampier’in yedeği olacaktı kâğıt üzerinde. Dampier, Howard kadar dominant sayılmazdı. Üstelik sözleşmesinin son senesindeydi.

Yani? Marcin Gortat, Dallas Mavericks’te ilk beş oyuncusu olabilirdi.

Orlando Magic, 2009 Yazı’ndaki beklenmeyen hamleler serisine devam ederek Marcin Gortat’ın sözleşmesini eşledi. Ve Polonyalı, büyük bir hayalkırıklığının ardından, Florida’da kaldı. Tüm bunların sonucunda ise Hidayet Türkoğlu’nun kontratı için boşluk kalmadı.

Milli oyuncu, Orlando Magic’ten yıllık 10 milyon dolar civarında bir teklif bekliyordu. Ama umduğu ve bulduğu arasında ciddi bir fark vardı. Takım arayışı zaten başlamıştı. Önce Oregon’a gitti Hidayet Türkoğlu. Portland Trail Blazers GM’i Kevin Pritchard ile görüştü. Kulüp tesislerini, şehri gezdi. Beş yıl için yaklaşık 50 milyon dolarlık bir kontrat üzerinde anlaşıldığı konuşuldu. Ancak ardından ani bir kararla Kanada’ya giden Hidayet Türkoğlu, aynı zaman diliminde 53 milyon dolar kazanacağı Toronto Raptors ile sözleşme imzaladı. Portland Trail Blazers Antrenörü Nate McMillan, Türkoğlu için takımında rol belirlemişti. Brandon Roy önderliğindeki Genç Blazers’a tecrübesiyle liderlik yapacaktı, Hidayet. Ancak asla gerçek bir rol sahibi olamayacağı Toronto Raptors’a gitmişti.

Kanada’da işleri yoluna koymasının mümkün olamayacağını ise sezon sonunda birinci ağızdan açıklayacaktı. Dev bir fırsat çıktı daha sonra karşısına. 2010 Yazı’nda Phoenix Suns, takas etti kendisini. Yepyeni bir rol, bambaşka bir kariyer gelişimi olabilirdi. Steve Nash’in takımında dört numaralı pozisyonda oynayacaktı. Yapamadı. Sezonun ilk bölümünde eşleşme sıkıntısı yaşadığı oyunculara karşı sürekli faul problemine girdi. Yayın içine bir türlü giremedi. Koç Alvin Gentry, onu ikinci beşin liderliğine getirdi. Pahalı bir kontratı vardı, kendisinden vazgeçmek kolay değildi bu yüzden. Üç numaralı pozisyonun yedeği olarak kenardan geldi. Steve Nash’in olmadığı dakikalarda topu kullanan oyuncu da olabilirdi. Ama tüm bunlar için Phoenix Suns’ın yılda 10 milyon dolardan fazla harcamasına gerek var mıydı? Bu sorunun cevabı için fazla beklenilmedi.

Otis Smith, iki sezon önce bütçesinde 10 milyon dolar ayırmadığı Hidayet Türkoğlu’nu geri alıyor. Ve Türkoğlu’nun 2009 Yazı’ndaki kadar formda olmadığının da farkında. Peki, Orlando Magic adına toplamda ne denli bir etki yaratabilir bu takas hamlesi?

Stan Van Gundy’nin elinde iyi bir skorer guard, sistemini ve oyun setlerini ezbere bilen kısa forvet, üst düzey tecrübeye sahip yedek bir oyun kurucu var şu an. Müdafaadaki zaafiyeti gidermek için gerçekleşen takasın ardından Orlando’ya gelen Jason Richardson, Hidayet Türkoğlu ve Gilbert Arenas’ın iyi birer savunmacı olduklarını söylemek kolay değil. Ancak Orlando Magic’in yedi maçlık seride ortalama 89,1 sayı attığını unutmamak gerekir. Keza Jason Richardson ve Gilbert Arenas’ın iyi bir planlamayla 20’şer sayı üretebilecek potansiyellerinin hâlâ bir yerlerde saklı olduğu gerçeğini de…

Orlando Magic adına potansiyel dezavantaj, Dwight Howard’ın faul problemi yaşayacağı maçlardaki yedek pivot sıkıntısı olacak. Marcin Gortat, bu alanda NBA’in en iyilerindendi. Artık yok. Ve arkada yalnızca Ryan Anderson ve çaylak Daniel Orton var. Bu bölgeye bir ekleme yapılacağını söyleyebiliriz. Philadelphia 76ers’tan Tonny Battie ve New York Knicks’ten Ronny Turiaf isimleri ortalıkta dolaşıyor şimdilik. Magic, takasta Chris Duhon ile takas mevsiminin vazgeçilmezleri arasında yer alan Quentin Richardson’ı koz olarak tutabilir. Uzun vadede pek kazançlı sayılmaz Orlando. Ama gelecek sezon sonunda “opt-out” hakkı bulunan Howard’ı memnun kılmak, kulüp için en önemli amaç.

Hidayet Türkoğlu’nun el yakan kontratından kurtulan Phoenix Suns (ki şu son iki sezonda yaşadığı sıkıntılara karşın kontratı üçüncü defa satın alıyor), takas sonunda mutlu olabilir.

Vince Carter, artık 33 yaşında. Oyun içinde hiç olmadığı kadar sakin. Kariyeri boyunca serbest atış çizgisine en az ziyarette bulunduğu zamanlar… “Air-Canada” günleri çok uzakta kaldı. Ve herkes bunun farkına vardı. Ama! Phoenix Suns takası hâlâ heyecan verici. Birkaç nedenden dolayı tabii. Vince Carter, New Jersey Nets’te Jason Kidd ile beraber oynadığı beş sezonu da 20+ sayı ortalamasıyla tamamladı. Üst düzey bir PG ile neler yapması gerektiğini iyi biliyor.

Steve Nash de bu konuda hiç fena sayılmaz.

Grant Hill, 90’lı yılların ikinci yarısında oyunun en iyilerindendi. Onu izleyen birçok çocuğun favori içeceği Sprite olmuştu. Orlando Magic kariyerinin büyük bölümü ise sakatlıklarla geçecekti. Phoenix Suns’a geldiğinde üst seviyedeki günlerinin sayılı olduğu düşünülüyordu. Ancak Suns’ın sağlık ekibi, Grant Hill’i adeta hayata döndürdü. Tıpkı dizinden çok ciddi bir sakatlık geçiren Amar’e Stoudemire ve yıllardır sırt-bel ağrısıyla oynayan Steve Nash örneklerinde olduğu gibi. Vince Carter’ın asla revire dönmeyen Phoenix Suns’ta sağlığına dikkat edilir. Performans da buna bağlı olarak gelişecektir.

Marcin Gortat, NBA kariyerinin ilk bölümünü Dwight Howard’a karşı antrenman yaparak geçirdi. Howard ise tüm zamanların en iyilerinden Patrick Ewing ve Hakeem Olajuwon tarafından özel olarak çalıştırıldı. Polonyalının onlardan bir şeyler öğrendiğini düşünmek çılgınlık sayılmaz. Özgüveni de yerinde üstelik. Suns’taki ilk zamanlarında sakatlığı süren Robin Lopez’in yerini alacaktır. Bu, ribaund ortalamasında ligin en kötü iki takımından biri olan Phoenix Suns adına mutlaka iyi bir haber. Ama Lopez döndüğünde Gortat arka planda kalabilir. Ve Türkoğlu’nun kontratındaki sorunlara benzer bir durum yaşayabilir.

Phoenix Suns ile Mickael Pietrus arasındaki ilişki için heyecanlı olmak adına da nedenler var. Pietrus, Golden State Warriors kariyerinde ortalamanın üzerinde bir yedek olmuştu. Ligin en ateşli benchlerinden birine sahip olan Phoenix Suns’ta bu role devam edebilir.

Golden State ile benzer oyun yapısını tercih eden Alvin Gentry’nin takımında dış şutlara katkı verecektir. Bir artı da fena bir savunmacı olmaması. İşine yarayacaktır. Takasın üçüncü ayağında değişen oyuncular Gilbert Arenas ve Rashard Lewis. Wizards, Arenas’ın son yıllarda yaşadıklarından ve John Wall’a sahip olduktan sonra böyle bir tercihte bulunabilirdi. Orlando Magic, playoff aylarında büyük oyunlar yapabilen Rashard Lewis’ten mahrum kalacak. Arenas’ın ise artık sakatlanmaması, başka işlere girmemesi gerekiyor.

Gümüş Madalya: Türkiye 64-81 ABD

2010-09-13T03:45:00.003+03:00

Beyaz Gölge zamanına kadar uzanır muhtemelen… Türkiye, FIBA Dünya Şampiyonası Finali’nde ABD’yi konuk ediyordu. Yıllar önce, bu bir rüya olmalıydı. Ama karşımızda tarih vardı. Ve biz de buna tanıklık edecektik. 12 Dev Adam, Sırbistan ile oynadığı YF maçının hemen ardından ABD’ye konsantre olmak zorundaydı. Psikolojik anlamda olağanüstü bir zorluktu. Sırbistan’ın bronz madalya için karşılaştığı Litvanya önünde düştüğü durumu görünce, evet, hiç kolay sayılmazdı. Belki, ABD’nin karşısına çıkmak için doğru zaman da değildi. Ancak boynumuza madalya takılmıştı. Sadece o madalyanın neyden yapıldığını bilmiyorduk. Merakımızı gidermek için de fazla beklemimize gerek yoktu.

“Turnuva boyunca her maçını kazanan ABD’yi yalnızca Türkiye yenebilirdi.”

Dünya üzerindeki tüm basketbol otoriteleri, Türkiye’nin ABD önündeki muhtemel galibiyetinin bulunduğu yol üzerine kafa yoruyordu. ABD medyası da olayın içindeydi tabii. SI.com yazarlarından Jack McCallum, Türkiye için gördüğü en mantıklı yorum olduğuna inandığı bir fikri alıntılamıştı maç öncesindeki yazısında: “Türkiye, dağın tepesinde duran bir kar topu gibi. Eğer onu aşağı doğru iterseniz, tüm karları toplayarak bir çığa dönüşebilir.” Türkiye’nin ne denli duygusal bir takım olduğunu anlatan bu yorum devamında ise, karın tepede kalarak sabah güneşi tarafından erimeyi beklemesi ihtimalinden bahsediliyordu. Haksız sayılır mıydı yorum sahibi, pek sayılmaz.

Türkiye’nin basketbol serüveninde her zaman büyük farklar yaratan küçük ayrıntılar vardır. 2001 Avrupa Şampiyonası’ndaki final serüvenini kim unutabilir? Grup aşamasındaki Slovenya maçından itibaren alalım. Korku tüneli gibi gelişen, sonunda madalyanın göründüğü müthiş bir macera… Çok uzağa gitmeyelim, en basidinden, Sırbistan maçı. Bitime beş dakika kala sekiz sayı geri düşen ve oyun içinde momentumu asla yakalayamamış olan Türkiye, :00.5 kala madalya kazanmayı başarmıştı. O küçük kıvılcıma her zaman ihtiyaç vardı yani. Ve tabii sürekli olarak oyunun içinde kalmak gerekirdi. Türkiye’nin Sırbistan önünde başardığı en önemli iş de esasen buydu.

ABD, oldukça dengeli bir beşle oynamıştı turnuva boyunca. Öyle devam edeceklerdi.

Chauncey Billups ve Lamar Odom, genç oyuncular arasında şampiyonluk yüzüğüne sahip isimler olarak bulunuyorlardı. Lamar, playoff sertliğini iyi bilirdi. Basketbol kariyeri boyunca her türlü atmosferde yer almıştı. Chauncey Billups’a da kimse boş yere, “Mr. Big Shot” demiyordu. Bu iki oyuncunun takım içi rolü belliydi. 1988 doğumlu oyunculardan Kevin Durant ve Derrick Rose, önümüzdeki 10 sene içerisinde üzerlerine bir takım (Thunder, Bulls) inşâ edilebilecek kalibrede iki isimdi. Bu turnuvaya çok ihtiyaçları vardı. Andre Iguodala ise denge unsuru olarak karşımızdaydı. Özellikle geçiş hücumlarında atletizm vadediyordu. Ve bir miktar savunma sertliği tabii.

Yine de… Kevin Durant, Türkiye’de yaptıklarıyla ayrı bir konuma gelmişti bile. Yarı finaldeki Litvanya maçında ürettiği 38 sayıyla ABD Milli Takımı adına bir maçta en fazla skor yapan oyuncu oluyordu. Carmelo Anthony’nin 35 sayılık rekorunu tarihe gömen Durant’i farklı kılan ise saha içi şut atış denemesi (25), isabeti (14) ve üç sayılık atış denemesi (12) alanında da öne çıkmasıydı. Kadrosunda 12 NBA oyuncusu bulunduran ABD, bir anlamda Kevin Durant’in eline bakıyordu. Dolayısıyla KD’nin, özellikle ilk çeyrekteki, performansına kesinlikle dikkat edilmeliydi. Grup aşamasında birinci çeyrekleri 6,5 sayı ortalamasıyla geçen Durant, eleme maçlarında kontrolden çıkmıştı.

Kevin Durant, 121-66 kazanılan Angola karşılaşmasının birinci periyodunda 12 sayı üreterek galibiyetin kapısını açtı. Çeyrek finaldeki Rusya maçına 13, yarı finaldeki Litvanya maçına ise 17 sayı ile başlıyordu. Üç ayrı ilk çeyreğin ortalaması: 14 sayı!

Türkiye, tüm planlarını Kevin Durant üzerine yapılmıştı muhtemelen. Takım ABD önünde boy avantajına olabilirdi. Ömer Aşık, Semih Erden, Oğuz Savaş, Kerem Gönlüm, Ersan İlyasova ve Hidayet Türkoğlu gibi hem uzun, hem de çeşitli pozisyonlarda görev yapabilen oyuncularımız vardı. Ancak 2.06’lık boyuyla boyalı alana girmeden bile 20+ sayı üretebilen Kevin Durant’e çare bulmak kolay olmayabilirdi. Durant, Litvanya karşısında 5/12 üç sayı isabetiyle oynamıştı; fakat şifre yine tam da buradaydı. Durant dışındaki ABD’lilerin üç sayı isabet oranı 3/13 olarak çıkıyordu karşımıza. Türkiye, bol uzunlu bir alan savunmasıyla rakibini karşılayabilirdi.

Kevin Durant, maçta henüz üç dakika dolmadan 3/3 ile 8 sayı üretti. Türkiye, 7:23 kala alan savunmasına döndüğünde ilk olarak Durant’in o üçlüklerinden birini çemberinde gördü. Ancak 9-14’lük skor avantajının ardından 8-0’lık seri, Türkiye’ye 17-14 ile üstünlüğü getirdi. ABD, alan savunmasına karşı 0/7 ile hücum ettikten sonra, yine Durant’in üçlüğü skoru 17’de eşitledi. Coach K, rakibinin savunmasını aşabilmek adına şutör oyuncuları Eric Gordon ve Michael Curry ile hamle yaptı. Ancak Türkiye’nin hızını kesen Hidayet Türkoğlu’nun sakatlığı oldu. 04:07 kala attığı üç sayılık basketle takımını öne geçiren Hidayet, dizinden yaşadığı sakatlığın ardından kenara geldi.

Türkiye, ABD’nin 22-17’lik üstünlükle kapadığı ilk çeyrekte her şeye rağmen oyunda kaldı. Kevin Durant, 3/4 üç sayı isabeti ile hücum ediyordu. ABD ise takım olarak 4/10 yapmıştı. Bir bakıma Litvanya maçının tekrarıydı. Ve Durant, 11 sayı bırakmıştı bile.

Türkiye, ikinci çeyrekte pota altında agresif davrandı. Devrenin bitimine 6:14 kala ABD’nin faul hakkı doldu. Ancak bu avantaj olarak kullanılamadı. ABD, atletik oyuncuları sayesinde rakip pota altında üstünlük sağlayarak ilk yarıyı 10 hücum ribaundu ile kapadı. Türkiye ise ABD’ye kaptırdığı bu toplardan toplam 12 sayılık dezavantaja düştü. Üstelik top paylaşılamıyordu. Tunçeri’den gelen iki asist dışında, pas üzerinden bir sayı kazanılamamıştı. Dahası ABD tam da ihtiyacı olduğu zaman vitesi yükseltiyordu. Durant, ilk yarıyı 7/12 saha içi isabeti ve 20 sayıyla tamamlayacaktı.

Türkiye, Durant’e çare bulamamıştı. Ama ikinci bir skorerin ortaya çıkmasını da engellemişti. Durant dışında birden fazla basket atabilen tek bir ABD’li vardı. 2/2 ile oynayan Rudy Gay. Durant’in 7/12’lik şut oranı haricinde ABD, 1/13 ile üç sayı ve 6/13 ile de iki sayılık atış kullanıyordu. Türkiye’nin yaptığı 10 top kaybı bir problemdi. Ancak ABD, korkulanın aksine, bunlardan yalnızca 4 sayı çıkarabilmişti. Soyunma odasına 42-32 geride giren Türkiye adına kötü senaryo ise Sırbistan maçındaki mental / fiziksel yorgunluğun ikinci yarıda baş göstermesi olurdu. Üçüncü çeyreğe iyi başlamak şarttı.

Olmadı… Kevin Durant, iki dakika dolmadan üst üste iki üçlük birden gönderdi. Ve belki Türkiye’nin geri dönüş umudunu minimuma indirdi. Ne ki, skor 48-32’ye gelmişti.

Türkiye, o umudun peşinden gitmeyi tercih etti. Ömer Onan ve Ender Arslan’ın enerjisi tünelin ucundaki ışığı görmemizi sağladı. İki oyuncunun etki ettiği 6-0’lık seri, bitime 04:09 kala 52-41’lik skorla farkı 11’e indirdi. Psikolojik eşiğin aşılması adına mola dönüşündeki ilk oyun önemliydi. Coach K, Türkiye’nin havaya girmemesi için oyuncularına dinlenme şansı vermişti. Ama topu oyuna sokarken yapılan hata sonucunda Kerem Gönlüm ile top Türkiye’ye geçti. Semih Erden’in çizgi üzerinde duran ayağı da Türkiye için son “kırılma anı” olarak kabul edilebilirdi.

ABD, son çeyreğe 61-48’lik üstünlükle girdi. Kevin Durant’in 28 sayısı vardı. Yine de kendi tarzından biraz daha uzaktı, ABD. Ne var ki; dördüncü periyodun ilk dakikalarını çember seviyesinde geçirmeye başladıklarında, resim de netleşti. Yani Durant’in bir sayı atmasına dahi gerek kalmadı. Ve geri sayım başladı. Türkiye’yi 81-64 mağlup eden ABD, 1994 yılından sonra ilk kez Dünya Şampiyonası’nda altın madalya almayı başardı. 2006’da LeBron James, Carmelo Anthony ve Dwyane Wade’li kadrosuyla final maçını uzaktan seyreden ABD, 2010’da Kevin Durant’in liderliğinde şampiyonluğa ulaştı.

Ve 12 Dev Adam… Bize büyük mutluluğu yaşattı, Türkiye. Sırbistan maçı, şimdiden tüm zamanlardaki epik spor hikâyelerinden biri oldu. Evimizde final oynadık. Kürsüde kendimize yer edindik. Boynumuza madalyayı taktık. İspanya, Arjantin, Yunanistan, Litvanya, Slovenya, Brezilya gibi takımların önünde kaldık. Çok eğlendik, keyif aldık. Emeği geçen herkese teşekkür etmek gerekir. 2012 Londra biletini de cebimize koyabilirdik. Ama olmadı. Bir yol daha var bunun için. O da 2011 Litvanya’da final oynamaktan geçiyor. Başarıların süreklilik kazanması adına olması gereken de bu.

* Turnuvanın en iyi beşi de açıklandı. Yazının devamı ve Kevin Durant güzellemesi o olsun... Daha sonra.

(1/2) Finale Doğru: Sırbistan 82-83 Türkiye

2010-09-12T03:15:00.017+03:00

* Yarı Final'de Sırbistan'ı 83-82 yenen Türkiye, 12 Eylül Pazar günü saat 21.30'daki Final'de ABD ile karşılaşacak.

2010 FIBA Dünya Şampiyonası’ndaki en karakterli takımlardan birinin karşısına çıkacaktı, Türkiye. 12 Duygusal Adam, arkasında taraftar desteği olunca bambaşka oynuyordu. Bilinen bir gerçekti bu. Ve tarih boyunca da böyle olmuştu. Türkiye, 2010 İstanbul’da Fransa ve Slovenya maçlarına olağanüstü başlangıçlar yaparak her iki mücadeleyi de henüz ilk yarılar tamamlanmadan gayrıresmî olarak nihayete erdirmişti. Ancak Sırbistan, bizim bildiğimiz takımlardan değildi. Taraftar baskısından etkilenmek öte yana, bunu rakibinin aleyhine kullanmaktan asla çekinmezdi. E, bizim de ilk gençlik yıllarımız o meşhur Yugoslav Ekolü’nü dinleyerek geçmişti.

Sırbistan, lideri Milos Teodosic önderliğinde her anlamda tehlikeli bir rakip olacaktı.

Altyapı kategorilerinde yalnızca madalyalar kazanmamıştı, Teodosic. Yer aldığı tüm jenerasyonlarda takımının lideri oldu. 2003 yılında U16, 2005 yılında U18 Avrupa Şampiyonluğu’na ulaştı. 2006 senesinde İzmir’deki finalde yoktu. Ancak Sırbistan, o gün Ersan İlyasova, Oğuz Savaş, Semih Erden, Cenk Akyol, Ömer Aşık’ın da yer aldığı Türkiye’yi mağlup ederek bir kez daha en büyük bugünlerin sinyalini verecekti. Kazanarak, böylesi atmosferleri 16-17 yaşında tecrübe ederek büyüdüler. 2009’da Avrupa Şampiyonası Finali’nde Dünya Şampiyonu’na karşı çıktılar. Olmadı. Ama gelişmeye, öğrenmeye devam ettiler. Ve 11 Eylül 2010’a kadar geldiler…

Tüm bunların toplamında, Milos Teodosic’in cool başlangıcı kimse için sürpriz sayılmazdı.

Öyle de oldu! Slovenya önünde topu dolaştırarak doğru şutları bulan Türkiye, bu defa o kadar formda değildi. Teodosic ise takım arkadaşlarını oyun içerisine sokmakla meşgul görünüyordu. Çeyreğin bitimine 04:18 kala Sırbistan 15-8 öne geçmişti. Ve saha içinden 5 isabet bulan Sırbistan’da Teodosic, 4 asist ile oynuyordu. Baskıyı tamamen üzerine aldı. Takım arkadaşları da o 4 asistten 11 sayı çıkardı. Neyse ki, ilk reaksiyon çabuk geldi. Top dolaşıyor, boş şutlar bulunuyordu. Ancak istenilen netice için bu yöntem yeterli değildi.

Türkiye, Sırbistan’ın skordaki şok baskısına Hidayet Türkoğlu ile yanıt verecekti. Takım, hiçbir şekilde organize değildi. Ama bu geçiş sürecini de atlatması gerekirdi. Hidayet, inisiyatif kullandı. Ve 1:40 içerisinde yakalanan 7-0’lık seriyle skor 15’te eşitlendi. Türkiye, ilk çeyrekte 1/5 üç sayı isabet oranıyla oynadı. Savunmasından beslenerek yalnızca 2 sayı bulabildi. Saha içinden 6/13 ile hücum eden Sırbistan’da 5 sayı ve 4 asist üreten Milos Teodosic’e çözüm getiremedi. Ne var ki, ikinci çeyreğe 20-17’lik skorla yalnızca tek bir basketlik farkla girmeyi becerdi. O yüzden umut vardı.

* Türkiye karşısında 11 asist yapan Milos Teodosic, asist / top kaybı oranında 11/1 ile olağanüstü bir görüntü çizdi.

Milos Teodosic, ikinci çeyreğin ilk bölümünü kenarda geçirecekti. Söz konusu durum Sırbistan için iyi bir test olarak kabul edilebilirdi. Flashback yapacağız daha sonra…

Türkiye, Teodosic’in olmadığı son pozisyonda çok değerli bir şans yakaladı. 24-19 geride olan takım, Kerem Gönlüm’ün üç sayılık oyunundan sonra farkı ikiye indirmişti. Ve maçın başından beri ilk defa kendi oyun stilini Sırbistan’a kabul ettirmek üzereydi. Markovic’in hatası, Ender Arslan tarafından değerlendirildi. Teodosic’siz Sırbistan, topu getirememişti. Ender, kaptığı topu Kerem Gönlüm’e verdi. O sırada en doğru adam Sinan Güler, rakip potaya doğru koşmaya başlamıştı bile. Ancak Gönlüm’den beklediğimiz pas gelmedi.

Birkaç açıdan önemliydi bu pozisyon... Koç Ivkovic, Teodosic’e muhtaç olduğunu anlamış olacaktı. Oyuncunun dinlenme süreleri kısalacaktı. Türkiye, tam ihtiyacı olan bir şekilde sayıya gidecekti. Sinan Güler’in kendine has ikinci çeyrek hamlelerinden biri gelecekti. Skor da 24’te eşitlenecekti. Olmadı, Teodosic oyuna girdi. Ve doğru pozisyonları bulmaya devam ederek takımının skorda üstün kalmasını sağladı. Sırbistan, devre sona erdiğinde, bir defa daha üç pozisyonluk fark yaratmıştı rakibi ile arasında. Türkiye, soyunma odasına 42-35 geride gidiyordu.

* Türkoğlu, hücumda zorlanan takımı için ilk çeyrekte 9 sayı üretti. Ve Türkiye'nin oyunda kalmasını sağladı.

Teodosic, ilk yarıda iki takımı birbirinden ayıran figürdü. Sırbistan, Teodosic’in sahada olduğu dakikalarda 12 basket bulmuştu. Yalnızca iki şut kullanan Teodosic, 5 sayı ve 6 asist ile oynuyordu. Ancak bu 6 asist, dört farklı oyuncuya yapılmıştı. Ve toplamda 16 sayılık bir üretim söz konusuydu. Arkadaşlarını tereddüt etmeden oyuna sokuyordu, Sırbistanlı yıldız.

3 sayı – Milenko Tepic
6 sayı – Novica Velickovic
2 sayı – Nemenja Bjelica
5 sayı – Dusko Savanovic

Türkiye, istediklerini sahaya yansıtamadığı bir 20 dakikayı 42-35 geride kapamıştı. İlk çeyrekte Hidayet Türkoğlu’nun 9 sayılık opsiyonu, ikinci çeyrekte Ender Arslan ve Ömer Onan’ın yaktığı küçük kıvılcımlar, takımı bir şekilde oyun içinde tutuyordu. Üçüncü çeyrek, bu şekilde başladı. Semih Erden’in basket-faul getiren oyunu ümit verdi. Savunma ve hücumda daha agresif bir takım vardı. Bunun getirisi 06:39 kala Sırbistan’ın takım faul hakkını doldurmasıyla kazanıldı. Ve 06:32 kala Türkiye, Ömer Onan’ın üç sayılık isabetiyle skoru 46’da eşitledi. Ancak hemen Teodosic girdi devreye. Önce bir üçlük, ardından Rasic’e iki sayılık oyun, peşinden Keselj’ye boş üçlük şansı…

Teodosic, 1:39 içerisinde Sırbistan’ın 8-0’lık seriyle 54-46 öne geçmesini sağladı. Ve bu, Sırbistan adına maçta yakalanan en yüksek fark oldu. Yıldız oyuncu, çeyreğin tamamlanmasına 03:16 kala, skor 56-50 iken, kenara geldi. Flashback… Türkoğlu’nun isabetli serbest atışının ardından Sırbistan, yarı sahayı geçemedi. Milenko Tepic’in top kaybı, Kerem Gönlüm tarafından “top çalma” olarak kayıtlara alındı. Ve altı saniye sonra Ender Arslan, farkı iki sayıya indiren (56-54) üçlüğü gönderdi. 24-22 iken yaşanan talihsizlikler tekrarlanmayınca, Teodosic de yalnızca 48 saniye dinlenebildi. Ivkovic, maçın kalan bölümünde Teodosic’i yanına almadı. Son çeyrek öncesi fark, tek baskete inmişti.

* Maçı 11 sayı pasıyla tamamlayan Milos Teodosic, bu paslar üzerinden 28 sayılık katkı yaptı. Ayrıca 13 sayı üretti.

Sırbistan, Teodosic’e mahkum kalmıştı. Sırbistanlı oyun kurucu, dördüncü çeyreğe 10 sayı ve 9 asistle girecekti. Asist yaptığı oyuncu sayısı, 7’ye (Tepic, Velickovic, Bjelica, Savanovic, Krstic, Rasic, Keselj) yükselmişti. Onun sayesinde, tüm takım oyunun içindeydi.

Türkiye, bir geri dönüş sinyali verdi. Net olarak bir veri de elde yoktu aslında. Ama sertlik devam etmeliydi. Öyle oldu. Sırbistan, 1:39 içerisinde (8:21 kala) faul hakkını doldurdu. Ne var ki, Teodosic asla vazgeçmeyecekti. Vurup, ilerlemeye kararlıydı. Hidayet’in farkı ikiye indiren üçlüğünün ardından sahneye çıktı. Önce Keselj’ye üç sayı imkânı yarattı, ardından bu işi bizzat kendisi yaptı. 5:36 kala Sırbistan 72-64 öne geçti. Ama 8 sayılık fark, onlar adına psikolojik eşikti. Ve asla aşılamayacaktı.

Sırplara kötü haberi veren Kerem Tunçeri oldu. Bitime 05:16 kala 2 sayısı olan Tunçeri, Sırbistan’ın kritik eşiğini aştı. Üç sayılık basketi, Türkiye’yi oyuna döndürdü. Onu Ömer Onan’ın isabetli serbest atışları izledi. Araya Savanovic’in üçlüğü girdi. Ama çok geçti. 75-71 geride olan Türkiye, Tunçeri’nin sorumluluğunda koşusuna başlamıştı bile. Kerem Tunçeri, önce bir ters turnike bıraktı. Ardından 03:25 kala Türkiye’yi 4-3’ten sonra ilk kez öne geçiren sihirli üçlüğü attı. Duygusal dakikalar başlamıştı. Faul hakkını dolduran Sırbistan’ın yapacağı her faul, Türkiye’yi çizgiye götürecekti.

* Bitime :04 kala Türkiye'yi öne geçiren Kerem Tunçeri, 12 sayısının 10'unu son çeyrekte üretti.

Ömer Onan, 03:13 kala serbest atış çizgisinde hata yapmadı. Türkiye, 78-75 öne geçti. Ardından iki pozisyonu savundu. Ancak farkı iki baskete çıkaracak hamle bir türlü gelmedi. Bu da Türkiye’nin psikolojik eşiğiydi. Fark asla 3 sayıdan öteye gidemedi.

Sonrası… Tam bir korku tüneli. Ömer Aşık’ın sakatlığının ardından Ender Arslan’ın isabetli serbest atışı, 01:18 kala Türkiye’yi 79-77 öne geçirdi. Son çeyreğin adamı Kerem Tunçeri, :16 kala çok büyük bir oyun oynayarak Semih Erden’i çembere gönderdi. Skor 81-80 lehimize oldu. Bir de faul vardı. Ama bu maçın sonu öyle sıradan bir finale sahne olamazdı. Semih kaçırdı. Dönüşte, :04 kala, Sırbistan 82-81 öne geçti. O 4 saniye, Türkiye Basketbol Tarihi’nin en şanlı kahramanlık hikâyelerinden birini temsil edecekti.

Koç Tanjevic, mola aldı. Ender Arslan, yarı sahadan topu oyuna sokacaktı. Gecikti. Tanjevic’in çizdiği oyun bozulmuştu belli ki. Hidayet ve Semih aynı anda hamle yaptı. Top Hidayet Türkoğlu’nda kaldı. Böylesi bir anda, son topu –skor gelmese dahi- değerlendirememek çok yazık olurdu. Top kaybı, en kötü senaryo olarak karşımızda duruyordu. Hidayet, topu kontrol edemedi. Ancak çizgide Kerem Tunçeri vardı. Sol eliyle topu önüne aldı. Ve adeta bir anda kaleciyle karşı karşıya kaldı. Kerem, yavaşlatılmış çekim hâlinde, efsanevi bir spor filminin final oyununu oynuyordu sanki. Yapacağı tek şey vardı. Çembere gitti. Türkiye, 83-82 öne geçti. Yaşananlar akıl kârı değildi...

* Semih Erden, bitime :00.5 kala Keselj'ye yaptığı blokla Türkiye'ye madalyayı getiren oyunculardan oldu.

Bayram sevinci yaşanıyordu. Ama daha üstesinden gelinmesi gereken :00.5 daha vardı. 2004 Batı Yarı Finalleri’nde Derek Fisher’ın :00.4 saniye kala attığı mucizevi basketin canlı şahitlerinden Hidayet Türkoğlu da aramızdaydı. Ve bunun ne olduğunu gayet iyi biliyordu.

Koç Ivkovic, :00.5 için tercih edilebilecek en ideal oyunu çizmişti belki de. Ancak pota altında Derek Fisher değil, Semih Erden vardı. Semih’in yaptığı blok, Türkiye’ye madalya getirdi. Ve o madalyanın neyden yapıldığı 24 saat içerisinde belli olacak. Türkiye, müthiş bir iş başardı. Oyundan hiç kopmadık bu gece. En çaresiz dakikalarda bile bir yolunu hep bulduk. Hidayet Türkoğlu, Ömer Onan, Semih Erden, Kerem Tunçeri ve diğerleri… Doğru zamanlarda ayakta tuttular takımı. Her maça ayrı bir kahraman çıkıyordu. Bu gece, maçın içinde bile farklı figürler ile karşılaştık.

Türkiye, basketbol tarihindeki en özel sayfaları dolduruyor şu an. 15+ sayılık Fransa ve Slovenya maçlarının arasına efsanevi bir Sırbistan maçı kesinlikle girmeliydi. Öyle oldu. Rakip ABD! Rüya gibi. Ve İstanbul’da ABD’yi yenebilecek yegâne takım da Türkiye! Dünya Şampiyonası Finali’nde ABD’yi mağlup etmenin yollarını aramak dahi keyifli bir tecrübe… Bekliyoruz bakalım.

(1/4) Finale Doğru: Türkiye 95-68 Slovenya

2010-09-09T03:20:00.009+03:00

İkinci Tur aşamasındaki Fransa galibiyetinin ardından Slovenya önünde de belirli şifreler vardı. Fransa’nın sırlarını herkes biliyordu. Slovenya’nın son derece kuvvetli bir takım olduğu gerçeğini de kimse gözardı edemezdi. Valencia’daki kariyerini iki numarada gösterdiği performansla yükselten Nando De Colo’nun zorunluluktan point-guard oynadığı, açık saha basketbolunu seven, yarı sahada yaratıcılığı sıfıra yaklaşan bir Fransa’ya karşı alan savunması, Türkiye’nin etkili silahı olabilirdi. Peki, rakip Slovenya ise ne yapmak gerekirdi? Herkesin kafasını kurcalayan sorulardan biri buydu.

Jaka Lakovic, Goran Dragic, Sani Becirovic, Samo Udrih, Bostjan Nachbar…

Slovenya, dış şutlarda etkili olarak rüzgârı arkasına alabilecek bir takım görüntüsü çiziyordu. Gruptaki hedef maçlarında, Hırvatistan önünde 11/22 ile dış atış kullanan rakibimizde Jaka Lakovic, Brezilya karşısında 6/11 üç sayı isabetiyle oynamıştı. Alan savunmasında rakibi baskı altına alma ihtimali kuvvetli gözüken Slovenya, bu bölgedeki Lakovic ve Dragic gibi delici oyuncularla topu boyalı alandan dışarı çıkararak boş pozisyondaki Zupan / Nachbar gibi destekleri de oyun içerisine sokabilirdi. Üstelik oyun kurucumuz Kerem Tunçeri, Fransa maçında küçük bir sakatlık geçirmişti. Ve oynayacak durumda olmasına rağmen muhtemel performansına ilişkin endişeli bir bekleyiş de vardı.

Türkiye, buna rağmen hem ön alanda, hem de arka alanda üstün bir takımdı.

Oyuncu kalitesi, Türkiye lehine bir durumu işaret ediyordu. Bunu özellikle maçın ilk bölümünde rakibe hissettirmek gerekirdi. Türkiye, karşılaşmanın hemen başında inisiyatifi Hidayet Türkoğlu’na bıraktı. Hidayet, iki tercihinde de doğru hamleler yaparak geceye dair ilk sinyalleri verdi. Önce Bostjan Nachbar’a faul yaptırdı, ardından Jaka Lakovic’i ters eşleşmede yakalayarak cezayı kesti. Lakovic ve Zupan’ın üçer sayılık birer oyunu ise Türkiye adına ciddi uyarılardı. Nachbar ile Dragic’in penetrelerini tek başına karşılamak durumunda kalan Ömer Aşık da kısa süre içerisinde iki faule yükseliyordu.

Goran Dragic’in Ömer Aşık üzerinden kazandığı serbest atışlardan birini sayıya çevirmesinin ardından gelişen süreç ise Slovenya adına bir kâbus olacaktı. Çeyreğin bitimine 06:21 kala 12-11’lik skor üstünlüğü bulunan Türkiye, kalan bölümde 15-3’lük bir seri yakalıyordu. Burada üzerine konuşulması gereken birkaç nokta var tabii. Takım, Slovenya’yı müthiş bir baskı altına almıştı. Savunmada yapılan her hamle, rakip pota dibinde sayıya çevriliyordu. Dragic’in kaçırdığı şutun ardından topa sahip olan Hidayet’in hızlı hücumu müthiş okuyarak Ersan’ı turnikeye hazırlaması Slovenya’yı molaya zorlamıştı.

Çeyrek bitimine 2:14 kala skor 22-14’e geldiğinde, akılalmaz bir şut performansıyla karşılaşabilirdiniz: 3/4 (2sayı), 4/4 (3sayı) ve 4/4 (serbest atış). Türkiye, %88 ile hücum ediyordu. Ve sevindirici olan, hemen her sayının topun dolaştırılması sonucu gelmesiydi.

Türkiye, en doğru zamanda rakibini vurmayı başardı. İlk 10 dakikada yakalanan en yüksek skor farkı, 13’tü. Çeyrek sonucu ise 27-14! Türkoğlu, birinci çeyreği 9 sayı ve 3 asist ile noktalıyordu. Direkt olarak 16 sayıya etki etmişti. Ersan İlyasova 7 sayı, Ömer Onan 6 sayı, Kerem Tunçeri 5 sayı ve 3 asist, Ömer Aşık da 4 ribaund ile katkı veriyordu. Çeyreğin son bölümünde oyuna dâhil olan Sinan Güler ise topa yaptığı baskının ardından Türkiye’nin hızlı hücumdan sayı bulmasını sağlamıştı.

İlk çeyrekte yedeklerden skor desteği alamayan Türkiye, ikinci çeyreğin hemen başında Ender Arslan, Sinan Güler ve Semih Erden üçlüsü ile fark yaratacaktı. Ender, yalnızca 3,5 dakika içerisinde 3 sayı, 3 asist ile skora 11 sayılık direkt katkıda bulunmuştu. Sinan ve Semih’in savunma gayreti ise iki takım arasındaki ayrıcalığın ortaya çıkmasını sağlıyordu. Devre sona erdiğinde, yine incelenmesi keyifli istatiksel ayrıntılarla karşılaşmak mümkündü. Soyunma odasına 50-31 önde gidiyordu, Türkiye.

İkinci çeyrekteki ekstra çabanın karşılığı 6/6 saha içi isabeti (3/3, 2sayı – 3/3, 3sayı), 16 sayı, 3 ribaund, 7 asist ve 4 top çalma ile alınacaktı. Tüm bu rakamlar, kenardan gelen Ender Arslan, Sinan Güler, Kerem Gönlüm, Oğuz Savaş ve Semih Erden beşlisinin yaptıkları üretimi temsil ediyordu.

Türkiye’nin olağanüstü şut oranı (10/14, 2sayı – 8/11, 3sayı), kendisini boyalı alan sayılarında da göstermişti. Slovenya karşısında bir devreye 50 sayı sığdırabilen takımımız, 50 sayının yalnızca 18’ini boyalı alan ve serbest atış çizgisinden çıkarmıştı. Kalan 32 sayı, boyalı alan dışındaki şutlardan geliyordu. Evet, her gece böyle şut kullanamazdınız. Ama 18’in basketin 15’inin asist üzerinden gelmiş olmasını da kesinlikle gözardı edemezdiniz.

Üçüncü çeyrek öncesindeki en önemli konsantrasyon noktası, Slovenya’nın maça dönmek için yapacağı muhtemel hamleyi karşılamak olmalıydı. Ancak karşılaşmanın ardından Slovenya Antrenörü Memed Becirovic, “Birkaç defa oyunun içine girmeyi denedik. Ama bu gece onları yakalamak imkânsızdı” diyerek bu geçiş dönemini anlatmış olacaktı. Üçüncü çeyreğin bitimine 4:59 kala 59-41 olan skor, 01:31 kala 69-41’e gelmişti. Ve Türkiye, son çeyreğe de “biggest lead” ile giriyordu.

En doğru zamanda!

Fransa maçının son çeyreğinde rakibine nispeten rahat hücum etme opsiyonu tanıyan Bogdan Tanjevic’in takımı, bu defa son çeyreği de kazanmak için oynadı adeta.

Slovenya, dördüncü periyodu 25-24 kazandı. Ancak gerçek değişmedi. Türkiye, savunmasındaki müthiş gayretin bir sonucu olarak rakip potaya 95 sayı bıraktı. Savunmasıyla yaşadığını kanıtladı. Maçın ilk yarısında 32 pozisyondan 50 sayı çıkaran “12 Dev Adam”, geceyi iki sayılık atışlarda 22/31 ve üç sayılık atışlarda 10/17 gibi olağanüstü oranlarla tamamladı. Bench desteği, yine galibiyetin anahtarların oldu. Yedek oyuncularımız 37 sayı (11/16, 2sayı - 3/4, 3sayı), 13 ribaund, 10 asist ve 4 top çalmalık performanslarıyla bir anlamda “triple-double” yaptılar.

Özel bir zafer gecesi geride kaldı. 2010 FIBA Dünya Şampiyonası’nın son iki gününde yaşananlar, şimdiden klasikler arasındaki yerini aldı bile. Üzerine konuşmak gerekir.

Güney Amerika Derbisi, Luis Scola, Arjantinli taraftarlar, Brezilyalılar, İspanya, Milos Teodosic ve diğerleri… Yarı Final’de rakip Sırbistan. Her gün biraz daha büyüyen bir takım... Arjantin ve İspanya’yı yenerek geliyorlar. Ve hiç kuşku yok, 2009’dakinden daha büyükler. Cumartesi gecesi, tüm zamanlardaki en büyük spor olaylarımızdan biri yaşanacak İstanbul’da.
Heyecanlanmamak elde değil! Hakikaten. Kaç saat kaldı?

(1/8) Finale Doğru: Türkiye 95-77 Fransa

2010-09-06T02:36:00.016+03:00

* Türkiye, 2010 FIBA Dünya Şampiyonası II. Tur maçında Fransa'yı 95-77 mağlup ederek çeyrek finale yükseldi.

Gruplardaki son Çin galibiyetinin ardından iki seçenek kalmıştı Türkiye’nin önünde. NTVSpor, Yeni Zelanda – Fransa maçına dönüş yapıyordu. Karşılaşmanın saniyelerini aslında farklı duygularla takip edecektik. Turnuva öncesi, “Grup aşamasında 5’te 5 yapacaksınız, D4 olarak Yeni Zelanda’yı mı tercih edersiniz, Fransa’ya mı” deseler, birçoğumuz “Yeni Zelanda” derdik. Ama turnuvada beş maç günü geride kalmıştı. Ve ortaya çıkan tabloda ideal rakip Yeni Zelanda değil, Fransa’ydı.

Neden?

Türkiye’de, özellikle 2001 Avrupa Şampiyonası’ndan itibaren, basketbol hakikaten sahipleniyor. Böylesi turnuvalarda milli takımı desteklemek insanları bir araya getiriyor. Ve doğal olarak Türk milletinin karakteristik özellikleri de takıma yansıyor. “12 Dev Adam”, tıpkı bizler gibi, oldukça duygusal bir takım. Bu turnuvada dahi iniş çıkışları çabuk yaşayabilir. Hazırlık etabındaki yenilgilerin ardından Ankara’da ve İstanbul’da ortaya konan karakter, bir bakıma bunun bir göstergesi.

Yine de bu takım biraz daha farklı, evet.

Polonya’da düzenlenen EuroBasket 2009 Finali’nde karşılaşan İspanya ve Sırbistan, final yolundan geçerken birer defa Türkiye’ye yenilmişlerdi. Sonunda biri altın, biri gümüş madalya aldı. Türkiye ise sekizinci sırada kaldı. Polonya’da gözler ilk dört sıraya çevrilmişken, kendimizi bir anda son 8’dekilerin en dibinde buluyorduk. Küçük detaylar, her zaman büyük farklar yaratır Türk Basketbolu’nda. Dolayısıyla, 5’te 5 yaparak gelen bir Türkiye için Yeni Zelanda’dan ziyade Fransa’ydı ideal rakip. “Yeni Zelanda’yı istiyoruz” kabullenişi dahi yeterliydi esasında. Ama daha da fazlası vardı tabii.

Fransa, stil itibariyle Türkiye’ye ters gelen bir rakip. 1999’da Paris’teki psikolojik üstünlükle neticelenen maçtan itibaren sürekli Türkiye’nin karşısına çıktı. Ancak Türkiye de farklıydı, Fransa da. Fransa’da Tony Parker, Joakim Noah, Mikael Pietrus, Ronny Turiaf, Rodrigue Beaubois gibi oyuncular kadroda değildi. Ve Vincent Collet’nin takımı, hiçbir şekilde sır tutamayan bir yapıya sahipti. Parker’ın yokluğu, Fransa’yı yarı saha hücumunda etkisiz bir takım hâline getirmişti. Nando De Colo, Yannick Bokolo veya Andrew Albicy, bu anlamda Fransa’ya liderlik edebilecek durumda gözükmüyordu.

* Sinan Güler, kenardan gelerek ürettiği 17 sayıyla (18 dakika, 7/7 iki sayı, 1/3 üç sayı) iki takım arasındaki farkı yaratan isimlerden biri oldu.

Türkiye’nin yapması gerekenler biliniyordu esasında. Son büyük turnuvalarda oluşan Fransa fobisini bitirmek adına da bundan daha doğru bir zaman olamazdı.

Fransa, yıllarca Türkiye’ye ters gelirken de atlet bir takımdı. Fark yaratan, ayrıca Tony Parker gibi oyun zekâsı üst düzeyde bulunan bir lidere sahip olmasıydı. 2010 Türkiye ise arka alan oyuncularının rakip bir ve iki numaralara yaptığı baskıyla sonuca giden, savunmasıyla yaşayan bir takım olmuştu. Savunma, sürekli olarak hücumu besliyordu. Bu anlamda bulunmaz bir eşleşme çıkıyordu karşımıza. Nando De Colo, Nicolas Batum ve hatta Boris Diaw’a yapılacak baskı, “elde var bir” dedirtebilirdi.

Devamı için de fazla düşünmeye gerek yoktu aslında. Tempoyu düşürmek gerekiyordu. Fransa asla basit sayı bulmamalı, hızlı hücumlarla havaya girmemeliydi. Bunun için rakip set hücumundayken, alan savunması tercih edilebilirdi. Böylece yaratıcı özellikleri sınırlı olan Fransızlar, başarısız şutlarla sıkıntıya girerlerdi. Mutlaka konuşulmuştu tüm bunlar. Fransa, hâlihazırda sır tutamayan bir takımdı ayrıca. Böyle başladı. Türkiye, önceden planlanan her detayı sahaya yansıttı. Henüz ilk çeyrekte Fransa’nın set hücumunda yaptığı iki top kaybı, dört sayı (Hidayet – Ömer O., Kerem T. – Ender) ve bir faul ile değerlendirildi. Fransa, yarı saha hücumlarının çoğunu 15+ saniye içinde sonlandırabildi.

* İkinci yarıda sol ayağından sakatlanarak kenara gelen Kerem Tunçeri'nin Slovenya maçında oynaması bekleniyor.

Türkiye, birinci çeyreği 19-14 üstün geçti. Tek handikap, maça iyi başlayan Hidayet Türkoğlu’nun son bölümde iki faule ulaşmasıydı. Koç Bogdan Tanjevic, ikinci çeyrek öncesi Sinan Güler’i sahaya sürerken, devam eden bölüm için de sinyaller veriliyordu.

Sinan Güler, grup maçlarının ardından top çalma kategorisinde tüm turnuvanın en başarılı oyuncusu olmuştu. Fransa gibi topu yarı sahaya geçirme konusunda sıkıntı yaşayan bir rakibe karşı da “x-factor” olabilirdi. Bu da bir sır değildi. Hazırlık maçlarında bir numarada da görev yapan Sinan, iki numara olarak, PG pozisyonundaki takım arkadaşlarının topa yapacakları baskıyı rakip pota altında neticelendirebilirdi. İlk çeyrekte işleyen sistem için biçilmez kaftandı, Sinan. Ve henüz ilk pozisyonda Ender'in çaldığı topu, Fransa çemberinden geçirdi. Bir benzeri ise Kerem Tunçeri ile yapıldı sonra.

Turnuva boyunca her maça ayrı bir kahraman çıkaran Türkiye, ikinci çeyrekte en doğru zamanda hamlesini yapmıştı. Sinan Güler, Oğuz Savaş ve Ender Arslan üçlüsü, kenardan gelerek toplam 20 sayı üretiyordu. Fransa, 20 dakikalık ilk bölümde 11 top kaybına zorlanmıştı. Alan savunması ise rakibin %22’lik (2/9) üç sayı isabet oranında gözler önüne seriliyordu. Fransa’nın tüm zaaflarını değerlendiren 12 Dev Adam, boyalı alandaki dört – beş numara birlikteliğini de kullanmaktan çekinmemişti. İlk yarıdaki en yüksek fark ise devrenin skoru oluyordu: 43-25.

* Hidayet Türkoğlu, kariyerinin en olgun performanslardan birini ortaya koydu. Yayın gerisinden 4/7 ile hücum etti.

Soyunma odasından dönerken iki takımın da belli düşüncesi vardı. Fransa, ilk üç – dört dakikada rakibini zorlayarak oyun içinde kalmak isteyecekti. Türkiye de aynı bölümde Fransa’yı vurup geçerek maçı koparacaktı. Planı tutan Türkiye oldu.

Türkoğlu’nun yayın gerisinden üst üste gönderdiği iki isabeti takiben gelişen 10-0’lık seri, Türkiye’yi bir anda 25+ sayılık bir avantajın sahibi yapıyordu. Son çeyrek öncesi skor 71-45’e gelmişti. Oysa Fransa iyi bir savunma takımıydı? Atletizm, yalnızca dördüncü periyodun ilk iki hücumunda görüldü. Nicolas Batum’un smaçları, Fransa’nın karakteristik özelliğiydi. Maç boyunca akıllara dahi gelmemişti. Fransa, Türkiye’nin savunmadaki konsantrasyon eksikliği nedeniyle, son çeyrekte 7/11 üç sayı isabetiyle oynadı. Ne var ki, bazı şeyler için çok geçti.

Türkiye, 2010 FIBA Dünya Şampiyonası ile birlikte Yunanistan fobisinin ardından Fransa çıkmazını da aşmış oldu. Sırada Slovenya var. Turnuvanın heyecan verici basketbol oynayan iki takımı karşılaşacak. Ancak yine de Türkiye, bir adım önde.

Muhtemel YF’de Sırbistan – İspanya, sonra Final ve belki de ABD!
Yıllarca izlediğimiz gençlik dizilerindeki gibi bir final sahnesi olabilir. Ne muhteşem olur! Ama adım adım…

Insua, Misimovic ve Kadro Çeşitlemeleri

2010-09-04T19:30:00.006+03:00

Galatasaray’da 2010-11 sezonuna ilişkin tüm hazırlıklar, en azından ligin devre arasına kadar, tamamlanmış durumda. Hâlihazırda herhangi bir operasyon veya takviye şansı kalmadı. Eldeki teknik heyet, oyuncu kadrosu, yönetim ile başarı kovalanacak. Ama biz saha içerisinde kalarak son dakika transferleri ve kadro çeşitlemeleri üzerine konuşmayı deneyelim.

Galatasaray, Ağustos ayının son gününde Wolfsburg’un Bosnalı oyuncusu Zvjezdan Misimovic ve Liverpool’dan Emiliano Insua’yı kadrosuna kattı. İki isim, kendilerini Galatasaray’a bağlayan imzaları atarlarken; Karparty Lviv faciası çoktan yaşanmış, Avrupa Kupaları’nda beş sezon boyunca elde edilen puanların acısı derinden hissedilmişti. Ancak o andan itibaren tüm bunların yasını tutmak gereksiz olabilirdi. Takımın ihtiyaçları doğrultusunda gerekli hamleler yapılmalıydı.

Galatasaray’ın ST Süper Lig’deki ve UEFA Avrupa Ligi öncesindeki eleme turlarındaki kötü başlangıcının çok sayıda sebebi olabilir. Futbol sahasına indiğimizde, sakatlıklar çıkabilir karşımıza. Ukrayna’da Juan Pablo Pino, Harry Kewell veya Mehmet Batdal’lı bir rotasyonla neler yapılabileceğini asla bilemeyiz. Bunun bir bahane sayılamayacağı konusunda ise kesin bir fikre sahip olabiliriz. Ancak genel perspektiften bakıldığında, Galatasaray’ın 31 Ağustos öncesi oyuncu kadrosundaki dengesizlik açık şekilde ortaya çıkıyordu.

Neye, nasıl bir oyuncuya ihtiyaç duyuyordu Galatasaray? Sayabilirsiniz… Kaleci, savunmadan topla çıkabilecek bir oyuncu, sol kanat savunmacısı, orta sahada oyunun iki yönüne de katkı verebilecek bir futbolcu, orta sahada hücuma dönük bir oyuncu, santrfor veya akıllara gelmeyen bambaşka özelliklere sahip farklı bir isim. Farklı görüşler vardı.

Peki, tek bir seçme hakkınız olsaydı?

Galatasaray, senelerdir “Yeni X” arıyor. X, zaman zaman Popescu, zaman zaman da Hagi oluyor. Pek önemli değil. Orta sahada “Box-to-box” modeline uygun isim de yılların hasreti oldu. Bunu da biliyoruz. Transfer dönemi boyunca Kim Kallström, Jermaine Jenas, Achille Emana gibi oyuncuların Galatasaray ile aynı haber metinlerinde yer almaları da bu ihtiyaçtan kaynaklanıyordu esasında. Ama zaman daraldıkça, seçme şansı azalacaktı.

ST Süper Lig’deki Bursaspor ve UEFA Avrupa Ligi Playoff Turu aşamasındaki Karparty Lviv maçlarında Galatasaray’ın orta sahasını Mustafa Sarp, Ayhan Akman ve Barış Özbek üçlüsü kontrol etmeye çalıştı. Hücumda ise Harry Kewell (Serdar Özkan), Milan Baros ve Arda Turan vardı. Takımın üç katlı (4-3-3) olduğunu düşünürsek, savunma ile hücum hattı arasındaki kopukluğu da hayal edebiliriz. Galatasaray, sezon ilk yarısında orta sahasından pozisyon geçişi yapamadı. Öyle ki; hücum hattına direkt gönderilen toplar, savunma merkezindeki Lucas Neill’den geldi çoğu zaman.

Galatasaray, Bursaspor maçının ilk 15 dakikasında maksimuma kadar zorladı. Ancak orta sahada oyunun yönünü değiştirebilecek veya takımı hücuma taşıyabilecek bir oyuncu yoktu. Ayhan Akman, bu görevi üstlenmeye çalıştı. Ama o üçlü içerisinde savunmaya en yakın konumda pozisyon alan da ta kendisiydi. Dolayısıyla ileri üçlünün kenarlarında Arda Turan ve Harry Kewell ikilisi, demarke olmalarına rağmen bir defa dahi topla buluşamadı.

Galatasaray’ın ihtiyacı -hepsinden evvel- orta sahada inisiyatif alabilecek, çevresindeki oyuncuların isimlerini istatistik kâğıdına yazdırabilecek ve skora direkt etki edebilecek bir futbolcuydu. Evet, “box-to-box” olmalıydı. Ama “ofansif orta saha” zorunluluktu.

Zvjezdan Misimovic’in futbol karakteri, Galatasaray’ın aradığı özellikler ile kesin bir paralellik gösteriyor. Galatasaray, geçtiğimiz sezon Kewell, Keita, Arda, Baros dörtlüsü bozulana dek, gol pozisyonlarını %39 oranında gole çeviren bir takımdı –ki buraya Elano Blumer’i de dâhil etmek gerekir. Elano’nun Atina’da (Panathinaikos) ve İstanbul’da (Sturm Graz) maçlarında Baros’a verdiği gol paslarını hatırlayalım. Çek, sezonun devam eden bölümünde asla direkt pas alamadı. Ve Galatasaray’ın gol pozisyonlarını değerlendirme oranı, %39’dan %23’e kadar düştü.

Milan Baros, Galatasaray için çok önemli bir oyuncu. Fenerbahçe deplasmanında yaşadığı sakatlığın ardından yaşanan %16’lık değişimin Galatasaray özelinde nelere mâl olduğunu da çok biliyoruz. Ama tüm bunların yanında, Baros, çevresinde bulunan takım arkadaşlarıyla da üst düzey uyum gösterebiliyor. Futbol karakteri bu çünkü! Asla statik kalmayan, daima hareketli olan, sağ kanattan aldığı toplarla rakip savunmadan bir veya iki oyuncuyu peşinde son çizgiye kadar sürükleyebilen ve oluşturduğu boşluklarla arkasındaki oyunculara alan yaratan çok değerli bir parça, Galatasaray için.

Çek golcü, 2008-09 sezonunda gelmişti Galatasaray’a. Takımın başında Michael Skibbe vardı. Ve Alman teknik adamın, tıpkı Bayer Leverkusen kariyerinde olduğu gibi, Galatasaray’a da 4-2-3-1 dizilişini uygulamak isteyeceği biliniyordu. Oyuncu kadrosu, bu model için uygundu üstelik. Baros ile beraber Harry Kewell da alınmıştı. Arda Turan ile Cassio Lincoln ise bir önceki sezon Galatasaray’ın kadrosunda bulunuyordu. 2008-09 sezonu, Galatasaray için hayırlı bir neticeyle sonuçlanmadı. Ama özellikle sezonun ilk bölümünde takım, gole çoğu zaman hiç zorlanmadan gitti. UEFA Avrupa Ligi’nde bu karakteri sayesinde Benfica, Hertha Berlin, Olympiakos galibiyetlerini aldı. Bordeaux, Hamburg deplasmanlarından beraberlikleri kopardı.

Galatasaray’da Cassio Lincoln, Süper Lig’de (15) ve UEFA Avrupa Ligi’nde (6) sezonu asist kralı olarak tamamladı. Milan Baros ise Süper Lig’in en golcü oyuncusu (20) oldu.

“Kewell–Lincoln–Arda–Baros” dörtlüsünün ortaya çıkardığı tablo şu şekilde oluşmuştu:

Cassio Lincoln, Harry Kewell ve Milan Baros üçlüsü, sezonun son bölümünde dönemin teknik direktörü Bülent Korkmaz tarafından az süreler alsalar da, oldukça efektif bir performans çizgisi yakalamışlardı. Dört oyuncunun toplam rakamları: 60 gol ve 50 asist oldu. Olağanüstü!

2008-09 sezonunda gol kralı olan Milan Baros’un gollerindeki dağılıma da bir bakalım:

Cassio Lincoln 8 ASİST
Arda Turan 4 ASİST
Harry Kewell 3 ASİST

Milan Baros’un 4-2-3-1’de sahip olduğu rolün anlaşılabilmesi adına önemli rakamlar. Süper Lig’de 20 golle bu kategorinin en başarılı ismi olan Baros, attığı 20 golün 15’inde pası Cassio Lincoln, Arda Turan ve Harry Kewell’dan almıştı. Lincoln’ün Baros’a katkısı %40’tı. Ve Brezilyalı, Çek oyuncuyu UEFA Avrupa Ligi’nde de iki defa golle buluşturmuştu. Bir bakıma, yeni gelen bir 10 numara için, “Bizim santrfora 10 gol attırır” şeklindeki düz mantık da gerçeğe dönüşmüştü.

Bugün Galatasaray’ın kadrosunda Cassio Lincoln yok. Milan Baros, Harry Kewell, Arda Turan var. Üstelik bu oyuncular, takım arkadaşı olarak üçüncü sezonlarına girdiler -ki Elano Blumer faktörünü konuşmak gerekir. Takviyenin Misimovic olması bu anlamda çok önemli. Bosnalı oyuncu ile Lincoln’ün kariyer gelişimleri benzer. Kaiserslaurten – Schalke, Bochum – Nürnberg – Wolfsburg geçişi gibi… Hatta Lincoln de, Zvjezdan Misimovic gibi, Galatasaray’a 28 yaşında gelmişti.

Misimovic’in futbol karakteri ile ilgili kısa bir bilgi için de şu anekdot yeterli olabilir:

Bosnalı yıldız adına kariyer sezonunun 2008-09 olduğunu söylemeye gerek var mı, bilinmez. Wolfsburg, Misimovic önderliğinde bir devrim yaratarak Bundesliga’da şampiyonluğa ulaşmıştı. Yeşil – beyazlı takımın hücum hattındaki iki oyuncu Grafite ve Dzeko’nun toplam gol sayısı ise 54 oluyordu. Bundesliga’da sezonun en golcü iki ismi, Wolfsburg’tan çıkmıştı. Asist kralı ise 20 gol pasının ardından Zvjezdan Misimovic’ti.

Wolfsburg, iki sezon boyunca Misimovic – Grafite – Dzeko üçlüsü üzerinden adeta bir imparatorluk yaratmıştı. Misimovic, 2009-10 sezonunda bu defa Dzeko’yu kral yaptı.

Zvjezdan Misimovic
2008-09 45 Maç – 11 Gol – 28 Asist
2009-10 45 Maç – 14 Gol – 20 Asist

Grafite
2008-09 31 Maç – 35 Gol – 14 Asist
2009-10 40 Maç – 18 Gol – 7 Asist

Edin Dzeko
2008-09 42 Maç – 36 Gol – 12 Asist
2009-10 48 Maç – 31 Gol – 14 Asist

Misimovic, Wolfsburg’taki iki sezonunda toplam 90 resmî maça çıktı. Ve 25 gol – 48 asist gibi akılalmaz istatistiklerle oynadı. Bosna-Hersek Milli Takımı’ndan da arkadaşı olan Edin Dzeko ise 90 maçta 67 gol ve 26 asist ile oynadı. Şu an Wolfsburg Tarihi’nin Bundesliga’daki en golcü oyuncusu (59 gol) ve bonservisi için 30 milyon avro gibi bedeller konuşuluyor. Peki, Misimovic’in bu durum özelindeki etkisini tartışabilir misiniz? Asla! Misimovic, Avrupa’da Porto veya Lyon gibi kulüplerin yaptığını tek başına geçekleştirdi.

Misimovic ve Dzeko arasındaki özel ilişkiden devam etmek lazım. Misimovic’in Dzeko’ya yaptığı son asistin üzerinden henüz 24 saat bile geçmedi. Wolfsburg’taki iki sezonunda Dzeko’ya attırdığı gol sayısı ise: 21! Grafite’yi de 13 defa golle buluşturan Misimovic, Wolfsburg kariyerindeki 48 asistin 34’ünde bu iki oyuncuyu tercih etti. Misimovic ve Dzeko ikilisi, 2008-09 sezonundan itibaren Milli Takım için de 10 resmî maça çıktı. Bu karşılaşmalarda Misimovic’in Dzeko’ya attırdığı gol sayısı ise: 5.

Misimovic, son iki sezonda Dzeko'ya toplam 26 gol attırdı!

Edin Dzeko’nun hareketliliği ve Misimovic’in olağanüstü yetenekleri, Wolfsburg’a büyük bir başarı getirdi. Sevgili Orhan Uluca’nın da blogunda bahsettiği gibi, böylesi oyuncular biraz da çevresindeki takım arkadaşları ile birlikte var olabiliyorlar. Cassio Lincoln’ün bireysel istatistiklerindeki gelişimin 2007-08 ve 2008-09 sezonları arasında hücum hattında yaşanan değişikliklerle direkt ilgisi olduğunu söyleyebiliriz. Bu anlamda, Misimovic, Galatasaray’da herhangi bir sıkıntı yaşamayacaktır. Harry Kewell, Arda Turan, Milan Baros ve Mehmet Batdal, Misimovic’in değerini gösterecek oyuncular.

Zvjezdan Misimovic, tüm bunların toplamında, Galatasaray adına oldukça değerli bir eklemedir. Takımı direkt olarak sonuca götürecek bir isimdir. Artık oyunun durması, Galatasaray adına belli dönemlerde avantaj dahi olacaktır. Tek bir takviyeyle Süper Lig’de şampiyonluğun en büyük favorisi hâline gelmiş olabilir, Galatasaray. İlerleyen dönemde göreceğiz. Ayrıca bu transferle birlikte Elano Blumer de Galatasaray’a dönmüştür artık. 4-2-3-1, iyi uygulanması hâlinde, oyunculara değer katar. Almanya’daki Thomas Müller ve Brezilya’daki Elano, bu başlık için iki önemli örnektir.

Elano Blumer, Galatasaray’ın yeni sisteminde iki ayrı pozisyonda rahatlıkla görev yapabilir –ki bu dakikadan sonra Galatasaray’ın 4-2-3-1’e daha fazla alışacağını söyleyelim. Birincisi, orta ikili… Elano’nun 50-60 metrelik ters topları artık daha anlamlı olacaktır. Ayrıca Misimovic ve Baros gibi direkt pas opsiyonları da mevcut. İkincisi, yabancı kontenjanına takıldığı durumlarda, sağ açık. Galatasaray, geçtiğimiz sezonki 4-3-3’te bir kanadında hızlı oyuncuya ihtiyaç duyuyordu.

Daha aklıselim olan 4-2-3-1’de Arda – Misimovic – Elano – Baros dörtlüsü, hücum hattında oyunu istedikleri gibi şekillendirir.

Galatasaray’ın 2008-09 sezonunda attığı gollerden bazılarını da hatırlayalım.

Emiliano Insua hamlesi de önemli. Galatasaray, savunmanın her iki kanadında da hızlı ve hücum gücü yüksek oyunculara sahip durumda. Bu, geri dönüşlerde problem yaratabilir. Ancak iyi uygulandığında Insua ve Sabri ikilisinin asist sayılarına sezon sonunda bakarız. Evet, Juan Pablo Pino’nun da efektif şekilde kullanılması Galatasaray’a güç katar.

Galatasaray’ın belki bir veya iki pozisyonu eksik kalmış olabilir. Ama Misimovic & Insua hamlesi, takımın gücünü çok arttırmıştır. Galatasaray, yeniden heyecan verici bir takım.

35. Hafta: Sivasspor v Galatasaray, 2-1

2010-08-15T16:25:00.010+03:00

Galatasaray, Spor Toto Süper Lig 2010-11 sezonuna Sivas deplasmanında başladı. Mustafa Sarp’ın yedinci dakikadaki golü yeni sezona iyi bir giriş anlamına geliyordu. Ancak Sivasspor, önce ilk yarının sonunda beraberliği yakaladı. Ardından ikinci yarının başında skor üstünlüğünü eline aldı. Galatasaray, kalan dakikaları oyuna dönmek için oynadı, olmadı. Ve sezon mağlubiyetle açıldı.

Galatasaray’da yaz mevsimi çok hareketli yaşanmıştı. Takımdan ayrılan birçok oyuncu vardı. 2009-10 sezonunun ilk yarısından itibaren yaşanan devinim, Sivasspor maçına 2010-11 sezonunun birinci haftasında değil; 2009-10 sezonunun 35. haftasında oynanıyormuş havası vermişti. Kasvet net şekilde görülüyordu. Sıkıntılı bir havada başlıyordu Galatasaray. Oysa takvime baktığınızda, ligin henüz birinci haftasında olduğunuzu görebilirdiniz. Ama o derin nefes asla alınamamıştı.

Galatasaray’ın Sivasspor maçına kalede Aykut Erçetin ile başlaması bekleniyordu. Kanat savunmalarında Ali Turan ve Hakan Balta, merkezde ise Lucas Neill ile Servet Çetin olacaktı. Savunma ve orta saha arasındaki bölgede Lorik Cana, hemen önünde de Mustafa Sarp – Ayhan Akman ikilisini görmek muhtemeldi. Harry Kewell’ın merkez forvet olduğu yapının yanında Serdar Özkan ile Arda Turan yer alacaktı. Ancak maçın başlamasına kısa süre kalan Serdar Özkan’ın rahatsızlanması planların değişmesine neden oluyordu.

Serdar Özkan ve Sağ Kanat - Sol Kanat Kombinasyonu

Serdar Özkan’ın yokluğu, Galatasaray için birkaç açıdan dezavantaj oluşturabilirdi.

Takım için sahip olduğu rol anlamında önemli bir oyuncu, Serdar. Galatasaray’ın geçtiğimiz sezon sıkça yararlandığı sağ kanat – sol kanat kombinasyonunda, kendisinin bulunduğu bölgeye ait olan ‘’hızlı ve delici’’ opsiyonunu sağlayabilecek üç oyuncudan biri. Diğerleri kim? Sabri Sarıoğlu ve Juan Pablo Pino. Ulusal liglerin başlayacak bir hafta öncesinde milli takımın hazırlık kampına giden Sabri, orada yaşadığı sakatlıktan dolayı Sivas’a getirilmemişti. Pino’nun rahatsızlığı da Galatasaray’ı bu bölgede eksik bırakıyordu.

Sabri Sarıoğlu, Juan Pablo Pino, Serdar Özkan üçlüsü arasındaki tercihten çok farklı bir formüle doğru gitmek durumundaydı Galatasaray. Hollanda kampındaki 16 antrenmanda ve hazırlık maçlarının tamamında sağ bek olarak görev yapan Ali Turan, Sivasspor maçında da savunmanın sağını kontrol edecekti. Ama Sabri’nin nitelikleri, daha farklıydı. Galatasaray’ın ‘’underrated’’ 55 numarası, özellikle önünde pas alabileceği bir takım arkadaşı varken, rakibin sol kanadını domine edebilirdi. Ali Turan ise daha defansifti. Üstelik kendisinden Sabri’nin sahip olduğu dinamizmi beklemek haksızlık olurdu.

Galatasaray, yine de bu eksikliğin üstesinden gelebilirdi. Ancak Ali Turan’ın önünde Serdar Özkan veya Juan Pablo Pino yoktu. Emre Çolak, Serdar’ın rahatsızlanmasından sonra bir anda ilk 11’de bulmuştu kendisini. Ama sağ kanatta oynayacak olması, takımın bu bölgedeki ezberinin tamamen bozulmasına neden olabilirdi. Galatasaray’ın tüm dengesi bozulmuştu aslında. Dörtlü savunma ve üçlü hücum hattının ikişer kanadındaki ayar kaçmıştı adeta. Emre, sağ ayağını kullanamadığı için, kendi kanadındaki tüm ataklarını son çizgiye 20-25 metre kala kesmek durumunda kalıyordu. Bu bölgede oluşan boşluğun Ali Turan tarafından doldurulamaması da takıma işlerlik kazandıramayacaktı.

Lucas Neill - Arda Turan - Mustafa Sarp

Galatasaray’a hareket alanı kazandıran fırsat, karşılaşmanın henüz yedinci dakikasında gelmişti ama. Sırbistan’daki OFK Belgrad maçında sıkça tercih edilen bir yolun ardından gole ulaştı, Galatasaray.

Lucas Neill, savunmada görev yapmasına rağmen, Galatasaray’ın topa hâkim olduğu dakikalarda hücum için de önemli bir koz hâline dönüşebilir. Belgrad deplasmanında Arda Turan ve Serdar Özkan'ı sürekli savunmanın arkasına kaçıran Neill, geçtiğimiz sezon Ali Sami Yen Stadı’nda oynanan Bursaspor maçında da hücuma ciddi katkılarda bulunmuştu. Yedinci dakikada Arda Turan’ı gördü. Ki burada Arda’yı da övmek gerekir. OFK Belgrad’a deplasmanda attığı dördüncü golde olduğu gibi, yine takım arkadaşını pasa zorladı.

Arda Turan, Belgrad maçında topu rakip kalecinin üstünden filelere göndermeden hemen önce, Belgrad savunmasının çizgi hâlinde olmasından yararlanmıştı. Bazı anlar vardır. Golü atan oyuncu aslında asisti de yapar. Arda, o pozisyonda Pino’yu uyandırdı. Kolombiyalı da müthiş bir pas çıkararak Arda’nın koşusunu ödüllendirmiş oldu. Sivas maçında benzer sahne yaşandı. Lucas, Arda’yı kaçırdı. Top, Arda’ya geldiğinde hareketlenmeye başlayan Mustafa Sarp boş kaleye hamlesini yaptı. Yeni sezona daha güzel bir başlangıç yapılabilir miydi?

Skor Avantajı, Özgüven ve Galatasaray

Galatasaray’ın birkaç sezondur süregelen sorunları var. Birincisi ve şu an için en önemlisi mental problem. Yıllarca kaostan beslenen futbol yapısında oldukça başarılı olan Galatasaray, 2008-09 sezonundan itibaren kaotik maçlarda başarısızlık yaşıyor.

Skor üstünlüğüyle oynadığında taraftarına tebessüm etme imkânı veren Frank Rijkaard’ın takımı, ‘’gol yiyebiliriz’’ düşüncesi içerisine girdiği anda mental olarak geriliyor. Karşısındaki rakibin pek önemi yok. Bu Belgrad da olabilir, Sivasspor veya Real Madrid de. Devre sonuna kadar bir şekilde oyuna hâkim olan Galatasaray, 43. dakikada (ki pozisyonda faul yapan Mehmet Yıldız) Sivasspor’un kazandığı serbest vuruştan hemen önce karanlık bir tünele girdi. Yalnızca 20 saniye kaldı. Ve çıkamadı.

OFK Belgrad ile İstanbul’da oynanan ilk maçta aynı senaryo yaşandı aslında. Galatasaray, 2-0’lık üstünlüğü yakaladığı zaman diliminde rakibiyle arasındaki güç farkını milyonlarca kişiye kanıtlamıştı. Ama bir kaza golünün ardından o fark kapandı. Telaş başladı, 2-2 oldu. Sırbistan’da fark bire indi. Aykut, olağanüstü iki kurtarış yaptı. Devreye üstün girildi. Sonra Harry Kewell’ın penaltı vuruşundan attığı gol. Ve 5-1’e gelen maç. Galatasaray, üç sezondur psikolojik sınavları kaybediyor. Ki bunda geçtiğimiz sezon yitirilen Eskişehirspor, Trabzonspor, Fenerbahçe maçlarının payı büyük.

2008-09 ve 2009-10 sezonunda işin içine tartışılan hakem kararları veya sertlik giren, rakiplerin Galatasaraylı oyuncular üzerinde uyguladıkları sertliklerden dolayı psikolojik olarak bambaşka bir havaya bürünen maçlardaki kötü sonuçlar ortada. Kazanmak zorunda olunan maçlarda ise istisnai durumlar olarak 4-3’lük Bordeaux karşılaşması, Michael Skibbe dönemindeki Avrupa deplasmanları ve Frank Rijkaard zamanındaki Panathinaikos maçları örnek olarak verilebilir. Ama tablo iç açıcı değil.

Mehmet Batdal ve Ezberlerimiz

Galatasaray, geçtiğimiz sezon yumuşak bir takımdı. Ve birçok maçta rakipler tarafından sindirildi. Dün akşam Sivasspor karşısında bazı pozisyonlarda ‘’toplu reaksiyon’’ verildi. Harry Kewell ve Milan Baros, Sivasspor’un 6 numaralı ve uzun saçlı savunmacısıyla münakaşaya girdi. Ama bir psikolojik sınavdan daha kaybeden olarak çıktı. Orta sahadaki boşluk, kanatlardaki dengesiz roller veya diğer etkenler tabii ki çok önemli. Ama 2007-08 sezonundaki şampiyonluktan sonra ortaya çıkan karakter değişimi Türkiye’ye kabul ettirilemedi. Her geçen gün de Türkiye’ye benzemeye devam etti aslında.

Mehmet Batdal için özel paragraf açalım. Ayaklarına oldukça hâkim, çevresinde oynayan oyunculara her an gol fırsatı yaratabilecek bir futbolcu. Bunu ceza yayından kaleye gönderdiği şutla da gördük. Ama işte boyu uzun. Ve bizim de bazı ezberlerimiz var.

Galatasaray için ligin ilk beş haftası çok önemli. Sivasspor deplasmanının yanı sıra, Eskişehir ve İzmir’e gidilecek. Ali Sami Yen Stadı’nda ise Bursaspor ve Gaziantepspor maçları var. İlk etapta 10 ila 15 puan arası ideal görünüyor olabilirdi. Ancak buradan sonra yapılması gereken dört maçlık bir galibiyet serisi. Transfer hamlesi yapılacaksa da, Sivasspor maçı ışık tutmuş olabilir. Tabii yalnızca tek bir doksan dakika üzerinden değil.

Planı Olan Adam Johan Neeskens

2010-08-02T13:30:00.005+03:00

Hollandalı teknik adam Johan Neeskens, Haziran ayında Galatasaray Dergisi’nin 91. sayısı için bir röportaj vermişti. Galatasaray Dergisi Yazı İşleri Müdürü Tarık Ünlütürk ile beraber gerçekleştirdiğimiz söyleşi, tıpkı Johan Cruyff, Bill Shankly ve Guus Hiddink’te olduğu gibi arşivdeki yerini almış olsun…

TÜRKİYE’DE BİR YILI GERİDE BIRAKTINIZ. ÜLKE FUTBOLU HAKKINDA GENEL İZLENİMLERİNİZ NELERDİR?
Türkiye Ligi’nin düzeyi beni hiç şaşırtmadı. Türkiye Milli Takımı’nı daha önce hem Avrupa Kupası’nda, hem Dünya Kupası’nda birçok defa izleme şansı bulmuştum. Ve son derece iyi performans gösterdiklerini biliyordum. Milli Takım oyuncularının niteliklerine de bakarsak, Türkiye’de futbolun üst düzeyde oynandığını anlamak zor değil. Dolayısıyla Türkiye Ligi’ndeki kaliteyi gözlemlemek, benim için bu anlamda hiç sürpriz olmadı.

GALATASARAY’A BERABERİNİZDE BİR FUTBOL FELSEFESİ İLE GELDİNİZ. BELKİ DE BU YAPI TAM OTURMADI. GEÇTİĞİMİZ SEZON EKSİK OLAN NEYDİ?
Ben oyunculuk yıllarımda hep göze hoş gelen, çekici, hücum futbolu felsefesi içerisinde bulundum. Daha sonra antrenör olarak çalıştığım takımlarda da -ki bunların arasında Hollanda kulüp takımları, Barcelona ve Hollanda Milli Takımı var- benzer futbol stili tercih edildi. Barcelona’yı biliyorsunuz. Bu model, kulübün de futbol takımı özelinde görmek istediği bir anlayıştı zaten. Yeni bir ülkeye geldiğinizde, doğal olarak yeni bir kültür ve yeni alışkanlıklarla karşılaşıyorsunuz. Böylesi bir anlayışı yerleştirmek için de, her şeyden önce zamana ihtiyacınız var. Tabii ki kolay değil. Biz aynı futbol felsefesini Galatasaray’da da devam ettirmek üzere buraya geldik. Ancak zamana ihtiyacımız olduğunu biliyoruz.

TÜRK FUTBOLU VE OTURTULMAK İSTENEN FUTBOL MODELİ ARASINDA BELİRGİN AYRILIKLAR VAR MI?
Temel bir farktan bahsedebiliriz. Ben Hollanda Futbol Akademisi’ne girdiğim günden itibaren, sürekli 4-3-3 dizilişi ile futbol oynadım. O zaman tüm altyapı kategorilerinde aynı model uygulanıyordu. Keza Hollanda’daki tüm takımlar da 4-3-3 düzeninde oynuyorlardı. Daha sonra Barcelona’ya geçtiğimde, istenen çekici hücum futbolunun pratiğe dökülebilmesi için yine 4-3-3 ile oynamaya devam ettik. Burada Johan Cruyff ile beraber oynadım. Cruyff, daha sonra Barcelona’da antrenörlük yaptı. Ve Barcelona altyapısındaki tüm yaş grupları hep bu diziliş ile oynadı. Bu durum, yeni yetişen genç oyunculara avantaj sağlıyor tabii. Hayatınız boyunca hep bu sistemle oynuyorsunuz, bu sistem ile yetişiyorsunuz, çevrenizdeki tüm takımlar bu şekilde oynuyor. Doğal olarak, genç oyuncular da üst yapıdaki futbol modeline çok daha kolay adapte olabiliyor.

Bu tercih, aslında göze hoş gelen hücum futbolunu oynayabilmek için en uygun saha içi dizilişi. Türkiye’ye geldiğimiz zaman, gördük ki, hiçbir takım bu şekilde oynamıyor. Genellikle 4-4-2, 4-4-1-1 veya 4-2-3-1 gibi sistemler uygulanıyor. Dolayısıyla, daha önceki futbol kariyerleri boyunca hiçbir zaman 4-3-3 dizilişi içerisinde yer almamış veya yeteneklerini bu şekilde geliştirmemiş oyuncularla, böylesi yeni bir sistemi yerleştirmeye çalıştığınızda, bazı uyum sorunları yaşamanız doğaldır. Ancak bu sistemle içinde büyümüş, futbolu bu sistemle oynayarak öğrenmiş oyuncuların göze hoş gelen hücum futbolu oynayan takımlara kolaylıkla adapte olabilmelerinin asıl nedenleri de bence bu 4-3-3 dizilişidir.

REYNOLDS, MICHELS, CRUYFF VE RIJKAARD, TEKNİK ADAMLIK KARİYERLERİ BOYUNCA, GENEL OLARAK 4-2-4 VEYA 4-3-3 DİZİLİŞLERİNİ TERCİH ETTİLER. SİZ 2000-01 SEZONUNDA NEC NIJMEGEN’E GELDİĞİNİZDE TAKIM İÇİN 4-4-2’NİN 4-3-3’TEN YARARLI OLACAĞINI SÖYLEMİŞTİNİZ. BENZER BİR DURUMU GALATASARAY’DA YAŞADINIZ MI?
NEC Nijmegen’de takıma ilk baktığımızda, kendilerinden kanatlarda oynamalarını istediğimiz oyuncuların kanat oyuncusu özelliklerinin çok güçlü olmadığını gördük. Kanat oyuncusundan hızlı olmasını, çalım atmasını, topla birlikte son çizgiye indikten sonra topu ceza sahasına göndermesini istersiniz. Saydığımız bu özellikler, elimizdeki kanat oyuncularında beklediğimiz düzeyde değildi. Bir sorun daha vardı. 4-3-3 oynayacaksanız eğer, iki üçlünün kanatlarında yer alan oyuncuların birbirleri ile sürekli olarak yardımlaşması gerekir. Rotasyonda ancak dört kanat oyuncunuz varsa, bu oyunculardan biri bile sakatlandığında ne yapacağınızı bilemezsiniz. Takımın bütününe bakmanız gerekir. Orada bizim istediğimiz özelliklere sahip oyuncu sayısı yeterli değildi. Olası bir sakatlık hâlinde, yeni bir kanat oyuncusunu kullanabilecek imkânımız yoktu. Dolayısıyla ben bunu öncelikle kulübe, daha sonra da futbolculara anlattım. Ve biz kısa bir süreliğine, ister istemez futbol felsefemizi değiştirmek durumunda kaldık. Öyle zannediyorum ki, altı hafta gibi bir süre 4-3-3 yerine 4-4-2 ile oynadık. Ama bu özel bir durumdu. Ve teknik sebeplerden dolayı bu tercihte bulunmuştuk.

SÜREKLİ 4-3-3 OYNAMAK, TUTUCU BİR DÜŞÜNCE DEĞİL Mİ? SEZONUN İLK BÖLÜMÜNDEKİ HIZLI BAŞLANGICIN ARDINDAN TEKNİK HEYETİN B PLANINA SAHİP OLMADIĞI YÖNÜNDE ELEŞTİRİLER DE YAPILDI...
Tutuculuk değil, şartların bizi zorunlu kıldığı gerçek aslında. Biz oyuncularımızı eksiksiz olarak elimizde bulundurabildiğimiz dönem içerisinde, takımın bu yeni sistemden çok büyük keyif aldığını gözlemleme fırsatı bulduk. Ligin ilk altı haftasından sonra da çekici futbol oynayan, sonuca giden, çok iyi bir takımımız vardı. Daha sonra birçok farklı durum gelişti.

Oyuncularımızdan bazılarının olmaması, bizi tabii ki çok etkiledi. Burada özellikle Milan Baros’tan bahsetmemiz lazım. Baros, bizim sistemimizde kendisine verilen hücum oyuncusu görevini son derece başarılı şekilde yerine getiren, hızlı, topla birlikte ceza sahasının içerisine girebilen, topu tutabilen ve kontrolü altına aldığı topu gol yapana kadar da bırakmayan bir futbolcu. Onun yokluğunda yerini Nonda ile doldurmaya çabaladığımız zaman, tamamıyla farklı bir durum çıktı karşımıza. Milan, topu kaybetse dahi iki savunma oyuncusuna birden baskı yapabilen, onları sıkıştıran, onları rahatsız eden, kısa süre içerisinde geriye dönüp pozisyon alabilen ve ceza sahası dışında yer tuttuğu hâlde gereken durumlarda ceza sahası içerisinde de işini görebilen bir hücum oyuncusu iken; son derece önemli özelliklere sahip olan Nonda, tamamen farklı bir forvet profili çiziyordu bize.

Nonda, gerçekten çok etkili. Çok güçlü, top tutabilen bir futbolcu. Ancak tüm bunları ceza sahası içerisinde yapabiliyor. Biz o hücum oyuncusundan ceza sahasının dışında olduğunda da, bu bölgeye gelerek gol pozisyonlarına girmesini bekliyorduk. Ancak Nonda’nın özellikleri tümüyle farklıydı. Geri gelmeyen, etkili pres yapmayan, ceza sahası içerisinde çok etkili olmasına rağmen ceza sahası dışından ceza sahasına giriş konusunda bir Milan Baros kadar yetkin olmayan bir oyuncu olduğu için, Milan’ın yerini Nonda ile dolduramadık. Bu mümkün olmadı. Bir diğer etkili isim, Harry Kewell’dı. Sakatlandığı Türkiye Kupası maçından sonra kendisinden faydalanamadık. Kewell, aynı sistem içerisindeki yeni yerini çok sevmişti. İşini oldukça başarılı bir şekilde yapıyordu. Takıma çok faydalı oluyor, goller atıyordu. Ve bakın, birdenbire oyun içerisinde fark yaratan ve sürekli skor üretebilen iki oyuncunuzdan aylar boyunca yoksun kalıyorsunuz. Bunlar, Arda Turan için de geçerli. Arda’nın üç önemli maçta kesinlikle oynayamayacak durumda olduğu bir dönem var. Sabri’nin çok uzun süren bir sakatlığı oldu. Gökhan Zan’dan hiç yararlanamadık.

SAKATLIKLAR OYUN SİSTEMİNİN DEĞİŞMESİNE NEDEN OLDU MU?

Kilit oyuncularınızın yokluğu, sizin oyun sisteminizde ister istemez bazı değişikliklere neden olur. Başka türlüsü zaten düşünülemez. Siz istersiniz, ancak elinizdeki oyuncuların futbol karakterleri sizin tasarladıklarınızın uygulanmasına el vermeyebilir. Aynı şeyi bir Barcelona için düşünün. Messi’yi alın, dört ay boyunca oynamasın. Ibrahimovic’i farklı bir üç aylık süreçte dışarı alın, oynamasın. Fenerbahçe’den Alex’i alın dört ay dışarıya, Bilica’yı alın üç ay dışarıya… Bunlar, bir takımı etkiler. Yine de gelişen olumsuz şartlara rağmen, biz sezonun çok büyük bölümünde puan tablosunda istediğimiz sıralamada kalmayı başardık. Ama elinizde böyle eksikler olduğunda, istemeyerek de olsa, o an için içerisinde bulunduğunuz şartlara göre değişiklikler yapmak durumunda kalırsınız. Dolayısıyla biz de böyle davrandık.

MILAN BAROS’UN SAKATLIĞINDAN EVVEL GOL POZİSYONLARINI %39 ORANINDA DEĞERLENDİREN GALATASARAY, BAROS’UN YOKLUĞUNDA %23’TE KALDI. ÜSTELİK SAKATLIK POZİSYONUNU DA HATIRLARSAK, İMZA HAREKETİNİ YAPMAK ÜZEREYDİ. BÜTÜNÜ ETKİLEYEN CİDDİ BİR EKSİKLİK OLDU, ÖYLE DEĞİL Mİ?
Evet, kesinlikle. Milan, takıma işleyiş kazandırmak için çabalıyordu. Ve onun kalitesini biliyorsunuz. Sürekli hareket hâlinde olan, asla statik kalmayan bir oyuncu. Orta sahadan topla birlikte ceza sahasına geçtiğinde, zayıf taraftan oyuncuların tehlikeli bölgeye hareketlenmesini sağlıyor. Eğer ceza sahası çevresinde sürekli olarak arayış içerisinde olursanız, rakip takımdan en az bir savunmacı da sizinle birlikte hareket etmek durumunda kalır. Böylece topa sahip olmadığı zamanlarda dahi, takım arkadaşlarından biri -yaratılan boşluklar sayesinde- kendisine avantaj sağlayarak gol atabilir. Milan tipindeki forvet oyuncularını savunmak, bu yüzden çok zordur. Ancak ceza sahası içerisinde statik kalırsanız, rakip savunmadan bir veya bazı durumlarda iki savunmacı hep sizinle birlikte olur. Defans oyuncuları için savunma yapmak daha kolay hâle gelir. Benim için bile! Gözlerimi kapatsam dahi, rakip hücum oyuncusu sabit kaldığı için, ellerimle onu iterek rakibimin yanımdaki varlığını hissedebilirim. Hareket etmeme gerek kalmaz. Milan, ilk toplara baskı yapabilen, daima hareket hâlinde olan, topu ceza sahasına geçirmek için doğru zamanı yakaladığımız anlarda rakip savunmacıyı kaleden uzaklaştıran oldukça önemli bir kozdu bizim adımıza. Dolayısıyla onun yokluğu, takımımızın sahip olduğu karakterde önemli farklar yarattı.

GALATASARAY, SEZON BOYUNCA BAROS ÜZERİNDEN ÇOK SAYIDA BENZER GOL BULDU. ATİNA’DA, ANTEP’TE, MANİSA’DA… AYRICA NONDA İLE ARASINDA BİR ORTAKLIK VARDI ASLINDA. ANCAK NONDA, BAROS’UN YOKLUĞUNDA YALNIZCA BİR GOL ATABİLDİ. SİZCE BU BİR TESADÜF MÜ?
Milan, gerekli koşuları yapıyordu. Sürekli goller atıyordu. Nonda, Milan kadar çabuk ve hareketli değildi. Farklı özellikleri vardı ancak rakip defanstan çıkarılan ilk toplara baskı yapamıyordu. Oysa, takım savunmasının hemen o bölgede başlaması gerekir. Milan Baros’un varlığı, dediğiniz gibi, Nonda’ya kesinlikle önemli avantajlar sağlıyordu. Şunu söyleyebiliriz; Nonda, Baros’un olmadığı dönemde takıma daha az fayda getirebildi.

KASIMPAŞA DEPLASMANINDAKİ MAÇ, İYİ BİR ÖRNEK. GALATASARAY, BAROS’UN OLDUĞU İLK YARIDA GOL ATAMADI. İKİNCİ YARIDA İSE NONDA İLE ÜÇ GOL BİRDEN BULDU. BAROS, İKİNCİ 45 DAKİKA İÇİN NONDA’YA BİR MİRAS BIRAKMIŞTI, DEĞİL Mİ?
Evet, o var. İlk yarıdaki Kasımpaşa maçı için çokça söz edebiliriz. Mağlup durumda olduğumuz dakikalarda dahi iyi oynuyor, hücum futbolu sergiliyorduk. Sağ ve sol kanattan yaptığımız ortalarla oyunu rakip yarı alana, hatta ceza sahasına kadar sıkıştırmıştık. Ancak bazı maçlarda karşımızdaki takım üzerinde böylesi yoğun baskı kuramadık. Nonda da süre aldığı anlarda rakip kaleden uzaklaşmak durumunda kaldı. Nonda, kaleden uzak kaldığı zaman, Milan’ın sahip olduğu nitelikleri sergileyemedi. Nonda, kaleden 20-25 metre uzakta iken değil; ceza sahası içerisinde 5-6 metrelik bir alanda çok etkili oluyordu. Ama bazı maçlarda rakip kale ile aranızda 30-35 metrelik mesafeler oluşur, oyunu o bölgede oynamak durumunda kalırsınız.

Nonda, böylesi anlarda çabuk davranamıyor, Milan’ın aksine rakip savunma oyunculara gerekli baskıyı yapamıyordu. Büyük bir farktı bu. Kasımpaşa maçının ilk yarısının ardından rakip savunma oyuncuları çok yorgundu, evet. Milan, onları sürekli hareketli olmaya zorlamıştı. Biz ikinci yarıda da hücum futbolu oynamaya devam ettik. Ve bunu Kasımpaşa’nın ceza sahasına kadar yaklaşarak yaptık. Dolayısıyla Nonda’nın kalitesi ortaya çıktı. Rakip kaleye 5-6 metrelik mesafede son derece etkili bir hücum oyuncusu çünkü. Ancak biz oyunu domine edemeseydik; Nonda, Milan kadar etkili olamazdı. Nonda, “Şuradan 20 metrelik bir depar atayım, ceza sahasına geleyim, orada tehlike yaratayım” diye düşünen bir oyuncu değildi.

LİGİN İKİNCİ YARISINDAKİ TRABZONSPOR VE FENERBAHÇE MAÇLARININ İLK BÖLÜMLERİNDE DEĞERLENDİRİLEMEYEN POZİSYONLARIN ARDINDAN SKOR AVANTAJI RAKİBİNE KAPTIRAN GALATASARAY, İKİ MAÇTA DA OYUNA DÖNEMEDİ. DURUM BİRAZ DA PSİKOLOJİK MİYDİ SİZCE?
İlk haftalarımıza bakarsanız eğer, oyuncularımızın kendilerine güvenerek oynadıklarını ve bu güven dolayısıyla çok rahat olduklarını, sergiledikleri futboldan keyif aldıklarını görebilirsiniz. Heveslilerdi, topu istiyorlardı, gereken işleri kusursuz bir şekilde yapmaya çalışıyorlardı, bunu yaparken de zorlanmıyorlardı. Bu dönemde biz şunu biliyorduk; rakibimizden bir gol yesek dahi, onlara üç gol atarak cevap verebilirdik. Bahsettiğim özgüveni sahadaki oyuncularımızda hissedebiliyorduk. Tabii ki bazı istemediğimiz sonuçlar aldık. Ancak bunlar özgüvenimizin kaybolmasına engel olmadı.

Diğer yandan, ligin son bölümüne baktığımızda ise tamamen farklı bir görüntü oluştu. Gol kaydetmekte zorluk çektik. Gol yediğimiz anda da, ‘’Acaba yediğimiz bu gole karşılık verebilecek miyiz?’’ şeklinde düşünmeye başladık. Ve bunu sahadaki oyuncularımızın her birinde izleme olanağı bulduk. Top istemekten çekindikleri veya doğru kararlar veremedikleri zamanlar oldu. Ligin ilk dört aylık döneminde kaybettiği zaman dahi özgüveninden yoksun olmayan oyuncular, ligin ikinci döneminde her maçta farklı bir ismin diğerlerinden biraz daha moralsiz veya zihinsel anlamda yorgun olması nedeniyle bireysel olarak nitelendirilebilecek yanlışlar yaptılar. Bunun nedeni, gol kaydetme olasılığının sezonun ilk dört ayındaki kadar güçlü olmamasıydı. Tüm bunları bir özgüven kaybıyla açıklamak mümkün aslında. Bence sezonun bu iki bölümü arasında ciddi farklar var.

TÜRKİYE’DEKİ GENEL ALGIDA DAHA ÇOK ‘’BASAN, ISIRAN, İSTEYEN’’ OYUNCU TERCİH EDİLİR. GALATASARAY’DA YENİ BİR BİNA KURUYORSUNUZ, SEZON BAŞINDA GALATASARAY’IN FUTBOLU BARCELONA İLE DE BENZEŞTİRİLMİŞTİ. ARADAKİ BU FARKIN SIKINTISINI YAŞADINIZ MI?
Zaman zaman doğru olabilir. Barcelona’nın oynadığı maçlara baktığınızda, rakiplerin bazı maçlarda %70 oranında topa sahip olduğunu dahi görebilirsiniz. Ancak Barcelona, top rakipteyken ve sonra topa sahipken ne yaptığına dikkat etmeniz lazım. Barcelona’da Xavi veya Iniesta gibi oyunu okuma yetenekleri üst düzeyde olan nitelikli oyuncular, henüz top kendilerinde değilken bile topu alabilecekleri en doğru noktaya hareket ederler. Topla buluştuklarında ise zaten önceden verilmiş bir kararları vardır. “Topu alır, bir şekilde kullanırım. Tek pas yaparım. Ya da önce kontrol eder, sonra pasa yönelirim. Rakip baskı yaparsa, topu arkamdaki serbest arkadaşıma veririm” gibi olasılıkların tamamı, oyuncu tarafından henüz topla buluşmadan önce değerlendirilmiştir.

Johan Cruyff’un bir sözü vardır, ‘’Top bizdeyse eğer, gol atamazlar.’’ Bu, oldukça basit bir mantık. Top, rakipte olduğu zaman ise hep beraber rakibe baskı yapmamız gerekir. Ancak bu durumdan bahsederken bir oyuncunun kendisini takım arkadaşlarının önünde hırpalayarak yaptığı baskıdan değil, takım olarak gösterilen bir reaksiyondan söz ediyorum. Tabii oyuncularınızdan birinin bile, ‘’Ben bugün kendimi iyi hissetmiyorum. Savunma işlerinin parçası olamayacağım, beni mazur görün’’ demesi, takım oyununu tamamen bozabilir. Topu kaybettiğimizde rakip ceza sahası içerisinde olsak dahi, o noktadan itibaren savunma başlatılmalı. Biz burada olduğumuz süre boyunca bunu yerleştirmeye çalıştık.

Söz konusu durumun belli avantajları vardır. Hücum oyuncuları ve orta saha, birbirine yaklaşır. Rakip ceza sahasına daha yakın mesafede konum alan defans elemanları, kendi kalenizden neredeyse bir 40 metre uzaklıkta bulunarak takımın boyunun kısalmasını sağlar. Böylece, oldukça dar bir alan içerisinde savunma yapmanın getirdiği kolaylıkla –ki tek yarı saha savunursunuz- yorulmadan ve efektif bir şekilde sonuca ulaşma olasılığınız oluşur. Ancak kendinize güvenmiyorsanız, türlü çekinceleriniz varsa, o gün havanızda değilseniz, oyunu önde kuramayıp defans yapmak için de kendi ceza sahanıza kadar çekilirseniz… Evet, o zaman başınız dertte demektir.

Biz sezon içerisinde bunun örneklerini gördük. Mesela Sivasspor deplasmanında öne geçtikten sonra, oyuncularımız skoru korumaları gerektiğini hissettiler. Ancak belki gerekli niteliklere sahip olmadıkları, belki o an için bir özgüven problemi yaşadıkları için bu savunmayı ceza sahamıza kadar yaklaşarak yaptılar. 1-0’ı tabii ki savunacaksınız, ama bunu yine rakip yarı sahada gerçekleştireceksiniz. Böyle olmak zorunda. Saha içinde herkes diğerinin antrenörü aslında. Ben topu sana veriyorsam eğer, o pasla birlikte bir de kısacık bir mesaj veririm. “Rahatsın, devam et” veya “Dur, karşındaki geliyor. Topu bana geri ver” gibi. Her oyuncunun topsuz oynadığı zaman diliminde de çevresindeki şartları değerlendirmesi ve oyunu en iyi şekilde okuması gerekiyor.

Futbol, çok basit bir oyun. Top sizdeyse rakip gol atamaz, bu bir. Ve top asla yorulmaz, bu da iki. Bizim basit futbol oynamayı öğrenmemiz gerekir. Tek pas veya kontrol pas. Ancak kendi yerinize topu koşturduğunuzda, oyuncu olarak yer değiştirmeyi bilmeniz gerekir. “İyi oyuncu, maç boyunca ileri geri metrelerce depar atmalı,” değil demek istediğimiz. Siz pası verirsiniz, daha sonra da pas alabileceğiniz en uygun yeri seçerek oraya doğru hareketlenirsiniz. Barcelona’nın oyun sistemine baktığınızda, topu alan oyuncunun çevresinin hep boş olduğuna dikkat edin. Bu oyuncu, bir önceki pası verdiğinde zaten avantajlı konumu sağlamış, gerekli pozisyonu korumuştur. Öte yandan topu aldığında ise kendisine müdahale edebilecek herkesten uzaklaşmayı bilmiştir.

Siz topu takım arkadaşınıza verdiğiniz zaman, o oyuncu topu kime vereceğini kendisi seçmemeli. Her şeyden evvel bunu düşünmelisiniz. Topsuz oyuncu gereken koşuları yapmalı, topu ayağında bulunduran takım arkadaşlarına takip eden pozisyon için hazır olduğunun sinyalini göndermeli. Topa sahip oyuncu karar vermekte güçlü çekmeden veya topu aldıktan sonra çevresinde dönme zorunluluğu hissetmeden sizden aldığı sinyal sayesinde o topu doğru yere ulaştırmalı. Takım arkadaşınız sizden aldığı pasın ardından topu verebileceği kimseyi bulamıyorsa eğer, bu onun suçu değil, onu çevreleyen diğer oyuncuların kabahatidir.

BARCELONA, INTER İLE OYNADIĞI ŞAMPİYONLAR LİGİ GRUP MAÇINDA İKİNCİ GOLE BENZER BİR YOL ÜZERİNDEN ULAŞMIŞTI. MUTLAKA İZLEMİŞSİNİZDİR, TAM OLARAK ANLATMAK İSTEDİĞİNİZ BU MU?
Evet! Kesinlikle. Otomatizm bu. Top, Barcelona’da bir oyuncunun ayağında iken söz konusu otomatizmi rahatlıkla diğer oyuncularda görebilirsiniz.

SAHADAKİ TÜM OYUNCULAR, ASLINDA TEK BİR BEYNİ PAYLAŞIYORLAR. BUNU SÖYLEYEBİLİR MİYİZ?
Evet! Örneğin bir Barcelona maçında Daniel Alves’in sağ kanattan yüzlerce defa koşu yaptığınızı görürsünüz. Ancak onun hemen arkasındaki orta saha oyuncusu otomatik olarak şunu düşünür: ‘’Evet, biz şu an hücum ediyoruz. Ama topu kaybettiğimiz an, savunmaya geçeceğiz.’’ Bunu Barcelona’nın birçok maçında zaten görürsünüz. Takım ileri giderken geri dörtlü de takımla birlikte hareket eder. Ancak hücum anında yapılan bir hatanın ardından tekrar yerini alır. Bu durum, orta saha oyuncuları için de geçerli. Takım olarak hareket ederek ileri gitmişsinizdir. Savunma yapılması gereken alan iyice daralmıştır. Evet, bazen riskli bir tercihtir. Rakibe kontratak şansı vermiş olabilirsiniz. Ama bu da içinden çıkılamayacak bir durum değildir. Sonuç olarak, top kaybedildiği anda bulunduğunuz noktadan savunmayı başlatmanız gerekir. Barcelona’da bunu, takımın ortak aklı otomatizm içerisinde emrediyor.

Savunma oyuncuların görevi, evet, savunma yapmaktır. Ancak her zaman söylediğimiz bir şey var. Savunma, rakip kaleye doğru yapılır. Bu gerçekten çok önemli. Barcelona’da savunma oyuncuları, takım hücum ederken orta sahaya kadar çıkar. Puyol ve Pique’nin rakip yarı alana dek yaklaştığınızı görürsünüz. Bu iki oyuncudan biri –çoğu zaman Pique- sürekli hücum içerisinde olur. Ve savunmaya da hemen o noktada başlar. Topu kaybettiğiniz anda risklerin olabileceğini söylemiştik. İlk tercihiniz savunma yapmaktır yine. Ama savunma konusunda başarılı olamazsanız, bir taktik faul yaparsınız. Ve bu süre içerisinde takım tekrar saha içerisindeki yerini alır. Bunun istisnası olarak ise örneğin, sağ bekiniz hücuma destek vermek için öne çıktı. Orada topu kaybettiniz. Tabii savunmada üç kişi kaldınız. Rakip oyunculara bakıyorsunuz, üzerinize doğru geliyorlar. O zaman yapılacak tek bir şey var; geri koşmalısınız! Evet, bu da, geriye doğru savunmadır. Ancak istisnai bir durumdur. Dediğiniz gibi, tek bir beyni paylaşıyorlar. Ve bu çok zordur. İki ya da üç oyuncu bu otomatizm içerisindeki görevlerini yapmazlarsa, durum çok tehlikeli bir hâl almaya başlar.

Futbol, bir takım oyunu. Tamam, ama takım da bireylerden oluşuyor. Bireylerin zaman zaman saha içinde topu kaybettiklerinde, “Nasıl kaybettim ben bu topu” veya “Aman ne kötü vurdum” diye düşündüklerini ve dolayısıyla durarak vakit harcadıklarını gözlemledik. Oysaki yapmamız gereken, kısa süre içerisinde defansif oyuna geçmekti. En basit örnek şu; arka dörtlüde görev yapan bek oyuncularından biri, ileri giderken diğerleri geride kalmalı. Sağ bek öne çıkarken, sol bek geride kalmalı. Sağ bek ileri çıktıysa, savunmada kalan üçlünün o yöne doğru kaymasını beklemelisiniz. Biz bunun aksi örnekleri çok yaşadık. Antalyaspor maçında yediğimiz gollerden birinin sebebi buydu. Top, Arda’nın kontrolündeydi. Caner ve Hakan Balta, ona destek vermek için hücuma çıkmışlardı. Sabri, diğer tarafta orta sahaya kadar çıkmıştı. Keita ise Sabri’den bile daha gerideydi. Kendi oyuncusunu savunmak istiyordu çünkü. Topu kaybettik. Ve top, bir anda Keita’nın adamına kadar geldi. Sabri ileride kalmıştı. Ancak dörtlünün kalanı, Sabri’nin boşalttığı alana doğru kayamadığından bir boşluk oluşmuştu. Ve Antalyasporlu Tita, karşısında kimse olmadan ceza sahasına kadar ilerleme şansını buldu.

Bizi teknik heyet olarak çok sıkıntıya sokan bir durum var. Bunu özellikle son haftalarda daha da fazla yaşadık. Haftanın ilk günlerini tedavi altında geçiren o kadar çok sakat oyuncu oldu ki, bu oyuncuların –iyileşmeleri hâlinde bile- takip eden maça fiziksel anlamda %100 hazır olmadığını biliyorduk. Bazı antrenmanlarda 10-11 oyuncu ile çalışma durumunda kaldığımız haftalar oldu –ki bunlardan 3’ü kaleciydi çoğu zaman. Dolayısıyla 11’e 11 ya da bırakın onu, 11’e 7 taktik antrenman yapma şansımız olmadı. Bu yüzden biz haftanın ilk günlerindeki taktik çalışmalarımızdan feragât edip, o antrenmanları hafta sonuna sıkıştırmak durumunda kalıyorduk. Gençlerbirliği maçına da aynı şekilde hazırlandık. 11-12 oyuncu ile çalıştık. Ve sahaya çıkan oyuncularımızdan bazıları, aylarca forma giymemişti. Sezon boyunca o kadar çok şey ters gitti ki, biz istediklerimizi uygulama fırsatını bir türlü bulamadık.

GALATASARAY, SEZONUN İLK BÖLÜMÜNDEKİ MAÇLARDA BENZER MODELLER ÜZERİNDEN SONUCA GİTMİŞTİ. NETANYA KARŞISINDA ATILAN GOLLER VE BEŞİKTAŞ ÖNÜNDEKİ ÜÇÜNCÜ GOL GİBİ. TAKIMIN SAHAYI HEM ENİNE, HEM DE BOYUNA KULLANMASI SEZON ÖNCESİNDEKİ PLANLARDAN BİRİ MİYDİ?
Evet, biliyorum. Çok sayıda gol bulduk bu şekilde. Arda, Keita, Nonda veya Baros ile. Ancak bunların geri kalan bölümde gerçekleşememesinin temel nedenlerinden biri sakatlıklar oldu. Milan veya Harry gibi iki önemli oyuncunun olmaması, herhangi bir takımı çok etkiler. Bir süre sonra, sahada kendilerine güvenen futbolcuların –istenilen skorlar elde edilemediği için- mental olarak gerilediklerini görürsünüz. Üstüne üstlük sakatlıklar artınca, sahada işini o gün için iyi yapamayan oyuncuları kenara alma şansınız da kalmaz. Dolayısıyla, planlarda değişiklik olması doğaldır.

GALATASARAY, LİGİN İLK SEKİZ SIRASINDA YER ALAN RAKİPLERİ İLE OYNADIĞI 14 MAÇIN 10’UNDA PUAN KAYBETTİ. TAKIMI MENTAL OLARAK DEĞERLENDİREBİLİR MİSİNİZ?
Eksiklerin olmadığı sezonun ilk bölümünde iyi performans gösterirken güçlü rakiplerle karşılaştık. Ve o zaman böyle bir sorun yoktu. Daha sonra bir Fenerbahçe maçı yaşandı. Birinci dakikada Emre Belözoğlu, Milan’ı sakatlamaya yönelik bir hareket yaptı. Milan oyun dışı kalırken, Emre sarı kart dahi görmedi. Evet, çok kısa bir süre içerisinde 2-0 geriye düştük. Sonra bir gol bulduk, onları endişelendirdik ve oyunu domine etmeye başladık. Fenerbahçe, geri çekilmek durumunda kaldı. Ancak bu maçta Keita’nın Roberto Carlos’a yumruk savurması gibi çok basit bir hata var; çünkü en azından beraberliği yakalayabileceğimize ikna olmuştuk. Biz daha önce tüm bunları gördük.

Fenerbahçe’nin stadına gideceksiniz, onların nasıl bir tavır sergileyeceklerinden eminsiniz. Sizi provoke edecekler. Tüm takım biliyordu bunu ki biz maç öncesinde en az dört veya beş kez konuşmuştuk. Isınma hareketleri esnasında yaşanan olayı biliyorsunuz. Siz kendinizi provoke etme fırsatını karşı tarafa verirseniz ya da bu duruma bireysel veya takım olarak tavır almazsanız, sahadan galip ayrılma psikolojisinden uzaklaşırsınız. Tüm bunlara rağmen, ikinci yarıda çok daha iyiydik. Roberto Carlos’un bir sarı kartının olduğunu biliyorduk. Oyuna hâkimdik. Planımız da şuydu: “Arkadaşlar, topu Keita’ya ulaştıracağız. O, topla ilerlemeye ve driplinglerle ceza sahasına girmeye çalışacak. Roberto Carlos da Keita’ya faul yapmak zorunda kalacak. Dolayısıyla, ikinci sarı kartı görüp çıkacak.” Nitekim sonunda bir pozisyonda Carlos, Keita’nın beline sarıldı. Ancak Keita da ona vurdu. Ve biz bir oyuncu eksik kaldık. Bu durumda şunu söylemek lazım, bizim oyuncularımızın çoğu mental olarak güçlü kalamadılar. Söz konusu hâl, sezonun ikinci yarısının tamamını etkiledi. Bir gol yiyorsunuz, oyundan düşüyorsunuz. Hayır, buna hazırlıklı olmalısınız. Zihinsel olarak güçlü kalmalısınız.

2006 DÜNYA KUPASI’NDAN SONRA LUCAS NEILL İÇİN, ‘’BARCELONA GİBİ BÜYÜK KULÜPLERDE OYNAYABİLİR’’ DEMİŞTİNİZ. LUCAS İLE GALATASARAY’DA BİRLİKTESİNİZ. KENDİSİ HAKKINDA NELER SÖYLEMEK İSTERSİNİZ?
2006 Dünya Kupası’ndan sonra Barcelona’ya geçmiştim. Bir stoper arıyorlardı. Bay Rijkaard’la konuştum. “Bir stoper alacaksak, Lucas Neill’i alalım. Hem futbolculuk meziyetleri üst düzeyde, hem de gerçek anlamda bir lider.” Lucas ile daha önce yılın üç çeyreğinde çalışma şansımız olmuştu. Ve ben kendisinin tüm özelliklerini izleme olanağı yakalamıştım. Ancak Barcelona, o dönemde Lillian Thuram ile anlaşmıştı. Ben de, “Ah, ne yazık” dedim. Daha sonra benzer bir fırsat Galatasaray’da oluştu. Ve ben yine, “Lucas Neill’i alalım. Ben bu çocuğu tanıyorum. Hepsinden evvel, niteliklerini çok iyi biliyorum” dedim. Ne yazık ki, kendisi sezon başında takımımıza katılamadı. Yine de bizimle birlikte olduğu sezonun ikinci yarısında hayli önemli işler yaptı.

AJAX’TA ALTYAPIDAN ÇIKARAK GENÇ YAŞTA KAPTANLIK YAPAN ÖNEMLİ OYUNCULAR OLDU. ARDA TURAN DA BENZER BİR MODELİN PARÇASI OLARAK GALATASARAY’DA BU GÖREVE GETİRİLDİ. KENDİSİNİN SEZON BOYUNCA GÖSTERDİĞİ PERFORMANS HAKKINDA NELER DÜŞÜNÜYORSUNUZ?
Arda’nın kaptanlığı hakkında bizim bir görüşümüz olamazdı, çünkü biz Galatasaray’a geldikten çok kısa bir süre sonra gerçekleşti. Öyle zannediyorum ki, kulübün tüm organlarının işbirliğiyle alınmış bir karardı. Ancak böyle örneklerin olduğunu da bilmemiz gerekir. Arda, genç ve kaliteli bir oyuncu. Bu yıl kaptanlığının henüz ilk yılıydı. Basit bir örnek verirsek; Johan Cruyff, 17 yaşında A Takım’da oynamaya başladı. Zaten altyapıdan geliyordu. Ve 20 yaşında kaptan olmuştu. Örnekleri çoğaltmak mümkün. Bunların başarıya ulaştığını çoğu zaman görüyoruz. Kulüp yapısını bilen, altyapıdan gelen oyuncuları tanıyan genç kaptanlar, futbol tarihi boyunca her zaman olmuştur.

BİR ARAŞTIRMAYA GÖRE, ‘’PATRONUN VERDİĞİ EMRİN HATALI OLDUĞUNU DÜŞÜNÜRSENİZ, ONU SORGULAR MISINIZ, YOKSA PROBLEMLERDEN KAÇMAK İÇİN SÖYLEDİĞİ GİBİ Mİ DAVRANIRSINIZ?’’ SORUSUNA HOLLANDALI İŞ ADAMLARININ %96’SI, ‘’EMRİ SORGULARIM’’ YANITINI VERİR. SİZİN RIJKAARD VE HIDDINK İLE ARANIZDAKİ İLETİŞİMİ BİLİYORUZ. KEZA LOUIS VAN GAAL İLE JOSE MOURINHO DA İYİ BİR ÖRNEK. DAHA GENELDE BU BİR HOLLANDA GELENEĞİ MİDİR?
Bu araştırma, her zaman geçerli olmayabilir aslında. Düşünün, ben 16 yaşında ilk kez Hollanda Milli Takımı’na seçildim. Rinus Michels, bize “Şunu yap” dediğinde, bizim ona “Neden yapayım?” diye karşılık verme şansımız yoktu. Böyle bir soru sormanız mümkün değildi. Ama ben Ajax’ta oynadım, oradan Barcelona’ya geçtim, New York Cosmos’da ve İsviçre’de bulundum. 1996 yılında antrenör olduğumda gördüm ki; kendilerinden bir şey yapmalarını istediğim oyuncular, artık bana “Niye yapayım hocam ben bunu?” diye soruyorlar. Eğer bir oyuncu, kendisinden istediğim bir hareketi neden yapması gerektiğini soruyorsa; benim ona vereceğim cevap bellidir: “Yapmanı istediğim için.” Tabii ben bunun nedenlerini saha içerisinde veya soyunma odasında tüm takımın önünde değil, kendisi ile başbaşa yapacağımız bir sohbet esnasında anlatırım. Ancak bu şekilde sorgulanmayı istemem.

Diğer yandan, başka bir durum üzerine daha konuşmak gerekir. Benim gençliğimden bu yana çok şey değişti. Gençken cep telefonu yoktu, laptop yoktu, bilgisayar oyunu yoktu. Biz birer altyapı oyuncusu iken, antrenmandan sonra dışarı çıkar ve sokakta top oynamaya başlardık. Altyapı oyuncuları artık bilgisayar oyunun başında, cep telefonu ile görüşme hâlinde ya da internette dolaşıyor. Ben Hollanda Genç Milli Takımı’nı çalıştırırken, sakatlanan oyuncuların menajerleri beni arıyordu: “Hocam, benim oyuncum sakat.” Ben de kendisine diyordum ki, “Kaç yaşında senin oyuncun, 16 mı? O zaman sen değil, o arayacak beni. Antrenmanda görmezsem, onun canına okurum.” Ama bugün Barcelona’da da durum böyle. Değişen şartlarla birlikte, kültürler arasındaki farklar ve tabii modernizmin getirdiği bir sonuçtan bahsedebiliriz. Hollanda geleneği mi peki bu, pek sanmıyorum.

DÜNYA KUPASI FİNALLERİ TARİHİ’NİN PENALTI VURUŞUNDAN KAZANILAN İLK GOLÜNÜ ATMIŞTINIZ. VE ASLINDA BİR JOHAN NEESKENS STİLİ İLE GELMİŞTİ GOL, NASIL BİR BULUŞTU O VURUŞ?
Benim penaltı vuruşu kullanırken yaptığım bir şey vardı ki en iyi penaltı vuruşunun o olduğunu düşünürüm. Topu penaltı noktasına bıraktıktan sonra, uzaklaştım. Kaleye hiç bakmadan ve ne yapacağımı hiç düşünmeden gelip vurdum her zaman. Sadece iki veya üç adım attığınızda, kalecinin sizin adımlarınızı tek tek izleyerek topa nasıl vuracağını kestirme şansı vardır. Dolayısıyla, hamleniz hakkında fikri olur ve o topun nereye gittiğini görerek size karşılık verme imkânı oluşur. Oysaki yedi-sekiz metreden koşarak ilerlerseniz, ayaklarınız artık takip edilmez hâle gelir. Ve ayaklarınıza konsantre olan kaleci, sizi kaçırarak hata yapar. En sonunda süratle topa vurur, golü atarsınız. Hepsi bu.

OĞLUNUZ ARMAND NEESKENS, GALATASARAY FUTBOL AKADEMİSİ’NDE. ARMAND, UZUN SÜRE BURADA KALIRSA VE TÜRKİYE MİLLİ TAKIMI’NDAN TEKLİF ALIRSA, NELER HİSSEDERSİNİZ?
Bana olmazmış gibi geliyor. Ama Cumartesi (15 Mayıs 2010) günü Antalya’ya gitti. Galatasaray’daki yaş grubu ile birlikte Türkiye Şampiyonası’na katılacak. Profesyonel bir oyuncu olur mu, yetenekleri buna izin verir mi, bilmiyorum; ancak benim için önem olan, bunu yapmak istemesi ve yaparken de keyif alması. İleride profesyonel oyuncu olur, yüksek hedeflere ulaşırsa, Hollanda veya Türkiye için oynaması arasında benim için herhangi bir fark olmaz. Onun ne istediği önemli. Tabii futbolcu olmasa da, “Niye futbolcu olamadı bu çocuk?” diye dövünmeyeceğim.

GEÇTİĞİMİZ SEZONU KENDİ AÇINIZDAN NASIL ÖZETLERSİNİZ?
Çok üzgün olmalıyız. En azından Türkiye Ligi Şampiyonu olabilirdik, olamadık. Ve bu herkesin suçu. Hem teknik heyetin, hem de futbolcuların… Bazı noktalarda oyuncularımın da kabahatinin olduğunu düşünmüyor değilim. Hepimiz, aynanın karşısına geçmeliyiz. Bazı maçlarda niteliklerinizin tamamını sahaya yansıtamayabilirsiniz. Bu maçlardan mağlup da ayrılabilirsiniz, olabilir, sorun değil. Ancak şunu sormanız lazım, “Sonuna kadar mücadele ettik mi acaba?” Bunu hepimizin sorgulaması gerekir.

GALATASARAY TARAFTARI İÇİN DÜŞÜNCELERİNİZ NELER?
Ben şu an için çok üzgünüm. Kulüp için üzgünüm, oyuncular için üzgünüm, kendimiz için üzgünüm. Ancak en çok da taraftarlarımız için üzgünüm; çünkü biz, Türkiye’nin en iyi taraftarına sahibiz. Ben futbolculuk kariyerim boyunca hiç böyle bir kalabalık karşısında bulunmadım.

Barcelona’da her maçı 110 bin taraftar önünde oynardık. Ama Camp Nou’daki 110 bin taraftar, Ali Sami Yen Stadı’ndaki gürültüyü çıkaramazdı. Bizim taraftarımız, 90 dakika boyunca sürekli tezahürat yapabiliyor. Bu çok önemli. Futbolculuk kariyerimin bir bölümünde onların önünde oynamayı çok isterdim. Bu taraftar, bir futbolcu olarak benim böylesine arkamda yer alıyor olsaydı; değil 90, 120 dakika boyunca hiç durmadan koşabilirdim. Yine de bir avantajımız var artık. Geride bıraktığımız bir yıldan sonra, Türkiye şartlarına daha hâkimiz. Rakiplerimizi tanıyoruz, kulübümüzü ve takımımız için neler yapmamız gerektiğini daha iyi biliyoruz. Dolayısıyla, yeni sezon için düşünebileceğimiz yegâne sonuç, işlerin bu sezondan daha iyi gideceği olacaktır.

Fotoğraflar: Tuncay Şen

Déjà vu: Almanya v İngiltere, 4-1

2010-06-27T20:45:00.012+03:00

2010 Dünya Kupası’nda işin içerisine hesaplar girince, seyir zevki artmaya başladı. Doksan dakikanın tamamı, aynı tempoda sürmeyebilir. Ama yalnızca tek bir an dahi, bir maçın yıllarca konuşulmasını sağlamak için yeterli olur. Bloemfontein’de tarih vardı bu akşam. D Grubu’ndan lider çıkan Almanya, EASY’nin E’si İngiltere’yi 4-1 mağlup etti. Top, daha çok İngiltere kalesi önünde gitti geldi. Miroslav Klose, Lukas Podolski ve Thomas Müller’in arasında yer alabilen tek isim, Matthew Upson oldu. Maçın büyük bölümünde 11 kişi oynadı, diğer 11 kişi baktı. Ve sonunda yine Almanlar kazandı.

Turnuva öncesinde İngiltere’de keyifler yerinde gözüküyordu. Cezayir, Slovenya ve ABD’nin olduğu C Grubu’nda puan kaybetmek bile yoktu planlar içerisinde. Almanlar ise, her zamanki gibi sessizlerdi. Ve yine favori değillerdi. İngiltere’ye ilk sürpriz, ABD’den geldiğinde işler karışır gibi oldu. Ancak Cezayir ve Slovenya galibiyetleri, durumu toparlayabilirdi. Ne var ki; İngiltere, Cezayir’e gol atamayacaktı. Almanya, olağanüstü bir performansla başlamıştı Dünya Kupası’na. Avustralya önünde 4-0’lık zafer ve sergilenen iştahlı futbol, Almanların ne denli tehlikeli olabileceğini herkese bir kez daha gösteriyordu. Bir anda Güney Afrika’nın favorisi hâline gelmişlerdi. İngiltere’nin düştüğü yanılgıyı Sırbıstan karşısındaki mağlubiyetle yaşasalar da, kısa süre içerisinde kendilerini buldular.

İngiltere, kendisini kandırmaya devam ediyordu. Ve Almanya ile arasındaki ciddi farklardan biri de buydu. Mesut Özil önderliğindeki Almanya, gruptaki son maçında Gana’yı 1-0 mağlup ederek D Grubu’nu zirvede bitirmişti. Slovenya’yı aynı skorla mağlup eden İngiltere için en iyi senaryo, C Grubu’ndaki ikincilikti. Yine de sporseverler adına iyi bir haberdi bu. 2010 FIFA Dünya Kupası’nın grup aşamalarında sahip olunan tek öykü, Güney Afrika’ya özgü olan vuvuzela gibi duruyordu. Artık yıllarca unutulmayacak yeni bir futbol öyküsüne ihtiyaç vardı. Almanya ve İngiltere arasındaki rekabet, bu anlamda ciddi bir umut vadediyordu. Gana karşısında alınan galibiyet, Almanya’yı Arjantin, İspanya, Brezilya, Hollanda ve Portekiz gibi takımların bulunduğu bir yola sokmuştu. Ancak söz konusu durum, kimsenin umrunda değildi. Almanlar, futbol oynayarak geliyorlardı.

Joachim Löw, oldukça dengeli bir takıma sahip. İleri uçtaki Miroslav Klose’nin arkasında yer alan Lukas Podolski, Mesut Özil ve Thomas Müller, bu anlamda harikulâde bir üçlü. Üstelik güvenle arkalarını dönebilirler. Bastian Schweinsteiger ve Sami Khedira, Almanların kendilerine has disiplinin vücut bulmasını sağlıyorlar çünkü. Almanya’nın Avustralya maçında attığı golleri hatırlayalım kısaca. Ya da şöyle söyleyelim, ileride oynayan dörtlüyü anımsayalım. Podolski, Klose ve Müller birer gol atmıştı. Mesut’un ayağından çıkan ve ağlarla buluşmak üzere olan topa müdahele eden ise Lucas Neill’di. Neyse ki; oyuna sonradan giren Cacau, durumu toparlayacaktı.

Avustralya önünde perdeyi açan gol, Almanya’nın 4-2-3-1’deki başarısını gözler önüne sermek için yeterli. Forvet arkasında oynayan Mesut Özil, sağ açık Thomas Müller’i kaçırıyor. Hücum merkezindeki Miroslav Klose, çevresinde bulunan dört Avustralyalının etkisiz kalmasını sağlıyor. Onları yok ediyor adeta. Ve sağ açıktan gelen pası alan sol açık, Almanya’yı 1-0 öne geçiriyor. İleri dörtlünün bu denli yüksek uyum göstermesi, arkadaki altılının sahayı oldukça başarılı bir şekilde parsellemesiyle ilgili tabii. Almanya’nın skor avantajını eline aldıktan sonra, daha rahat oynamaya başlaması da son derece doğal. İngiltere karşısındaki en büyük kozlarından biri bu olacaktı.

İngiltere’nin kadro yapısında oluşan dengesizlik ise biliniyordu. Büyük turnuvalar öncesinde John Terry, Rio Ferdinand, Steven Gerrard, Frank Lampard, Wayne Rooney beşlisi üzerinden yapılan hesaplar, Ferdinand’ın sakatlığından sonra farklı şekilde işledi. Aslında bu düşünülmesi gereken bir gerçekti. İngiltere’nin hem bazı parçaları eksikti, hem de güçlü olan parçaların alternatifleri oldukça zayıftı. Ferdinand’ın yokluğunda, üç maçlık kısa sekans içerisinde, üç farklı oyuncu denendi: Ledley King, Jamie Carragher, Matthew Upson. Ve İngiltere, Almanya karşısında tam da bu noktadan inanılmaz bir açık verdi. Manuel Neuer’in kullandığı kale vuruşu, İngiltere ceza sahasına uzandı. Upson ile mücadele eden Klose, ayakta kalarak takımını 1-0 öne geçiren golü atmayı başardı.

Almanya, skor avantajının ardından İngiltere’ye Avustralya muamelesi yapmaya başladı. O maçtaki ilk golü aklımızda tutuyor olmalıyız. Benzer bir hücumda, sağ kanatta topsuz koşu yapan Thomas Müller’in buluştuğu top, arkada direkteki Lukas Podolski’ye ulaştı. Ve ‘’turnuva golcüsü’’ Podolski, affetmedi -ki enteresan hakikaten. Yıllardır adı turnuva takımına çıkan Almanya’da Miroslav Klose ile Lukas Podolski’nin kulüp sezonlarındaki performansları ne olursa olsun, büyük turnuvalarda olağanüstü oynamalarını özellikle incelemek gerekir. Ve bu noktada yardımımıza ulaşan, Infostrada oluyor tabii. Bundesliga kariyerinde 39 gol atan Podolski, Almanya Milli Takımı’nda rakip ağları 40. defa sarsmıştı. Ancak Infostrada’nın hatırlattığı tek gerçek bu da değildi.

Almanya ve İngiltere arasındaki tarihi rekabetin en önemli dayanak noktalarından biri, 1966 yılında Wembley Stadı’nda oynanan unutulmaz final maçıdır. Helmut Haller’in golüyle 12. dakikada 1-0 öne geçen (Batı) Almanya, 18’de Geoff Hurst’ün golüne engel olamaz. Skorun 1-1’de eşitlenmesinin ardından yaşananlar ise futbol tarihindeki en özel öykülerden biri hâline dönüşür. İngiltere, Dünya Kupası’ndaki ilk şampiyonluğuna ulaşmak için 78. dakikada Martin Pehers ile gelen gole güvenmektedir. Maçın hemen başında düşülen skor dezavantajından kurtulan İngiltere, geri sayıma başlamıştır. Ancak 89’da sahneye Wolfgang Weber çıkar. Ve mücadeleyi uzatma bölümüne taşır. İşte, ne olursa, o sekansta olur. Geoff Hurst’un 101. dakikadaki vuruşu, yoğun tartışmaları beraberinde getirir. Topun, kale çizgisi ile yaptığı dansın sonucu büyük merak konusudur.

Azeri yardımcı hakem Tevfik Behramov, yıllarca unutulmayacak bir karar verir. Behramov’a göre; top, kale çizgisini geçmiştir. Gerçekte öyle olmasa da… Bu kararın ardından 3-2’lik skor avantajını elde eden İngiltere’de Hurst, 120. dakikada tartışmaya mahal vermeyecek şekilde rakip ağları havalandırır. Ülkesine Dünya Kupası Tarihi’ndeki ilk şampiyonluğu kazandırır. İngilizler ise Behramov’a şükranları tarih boyunca gösterirler. 2004 yılında Azerbaycan ile hazırlık maçı yapmak için Bakü’ye giden İngilizler, Behramov’un mezarını ziyaret ederler. Ve İngiliz taraftarlardan bazıları, 66 sırt numaralı Bakhramov formalarıyla Tevfik Behramov’un oğlunun etrafında adeta secde ederler. Aslında uluslararası alanda çok başarılı bir hakemdir. Azerbaycan’ın en büyük stadyumuna adı verilmiştir. Ama 1993 yılında hayatını kaybeden Behramov, her zaman 1966’daki o kararıyla hatırlanır.

Peki, futbol tarihi içerisinde apayrı bir yere sahip olan bu öykünün, 2010 yılında tekrarlanması nasıl bir tesadüftür? Yalnızca futbola mı özeldir bu?

Almanya’nın ilk golünde büyük hata yapan Upson, devre bitmeden İngiltere adına farkı bire indirmişti. Infostrada ise bize şu gerçeği hatırlatıyordu: İngiltere, 1-0 geri düşmesine rağmen kazandığı son Dünya Kupası maçını 1966 yılında Almanya’ya karşı oynamıştı. İşte, tam o anda Frank Lampard’ın ceza sahası dışından gönderdiği müthiş şut, Manuel Neuer’in koruduğu kalenin çizgisini geçecekti. Normal şartlar altında skorun 2-2 olması gerekirdi. Ancak Uruguaylı yardımcı hakem Espinosa, 1966 yılındaki senaryonun ters şekilde işlemesini sağlıyordu. İngiltere, skoru 2-2’ye getirerek belki de -44 yıl sonra ilk defa- skor dezavantajını yok edecekti. Olmadı, sonra Almanya oynamaya devam etti.

Avustralya maçında rakibinin 10 kişi kalmasının ardından pratik düşüncelerle bezenmiş hücumlar sayesinde sonuca giden Almanya, benzer formülü İngiltere üzerinde de gerçekleştirdi. Almanya kadrosunda da, İngiltere kadrosunda da yurtdışında forma giyen oyuncu yoktu. Ve karşılaşma, bir anlamda Bundesliga ile Premier League mücadelesinin yaşanmasını sağlayabilirdi. Bundesliga, oyunun büyük bölümünde üstünlük sağladı. Yabancı yıldızların ön planda olduğu Premier League ise kendisini yalnızca 37 ila 45. dakika arasında gösterebildi. Ancak devamı gelmedi. Almanya’nın İngiltere karşısındaki performansı sergilemesi için bir Wayne Rooney’e ihtiyacı yoktu. Üçüncü golün sonrasında Mesut Özil, tıpkı Avustralya maçındaki dördüncü golde olduğu gibi, bu defa Thomas Müller’e ‘’al da at’’ dedi. Almanya, rakibini 4-1 mağlup ederek üst tura çıkmayı bildi.

Gün, Almanların günü! San Marino’ya bile 13 gol atmaktan çekinmeyen Almanya, biçare İngiltere karşısında Münih’in intikamını almayı düşünmedi. Rakiplerine meydan okuyarak girdikleri yolda ilerlemeye devam ediyorlar. Ve bu Almanya, bir turnuva takımından daha öte görünüyor.

Tarihin Peşinde: Uruguay v Güney Kore, 2-1

2010-06-26T21:15:00.002+03:00

2010 FIFA Dünya Kupası’nın yeni serüveni, Uruguay – Güney Kore maçıyla başladı. Meksika, Güney Afrika ve Fransa’nın bulunduğu A Grubu’nu lider tamamlayan Uruguay, B Grubu’nda Arjantin’in ardından ikinci sırayı alan Güney Kore’yi 2-1 mağlup ederek bir üst tura yükseldi. Sekizinci dakikada Luis Suarez’in golüyle 1-0 yenik duruma düşen Güney Kore, 68’de Lee Chung-Yong ile beraberliği yakaladı. Ancak bitime on dakika kala tekrar sahneye çıkan Luis Suarez, Uruguay’ı 1970 FIFA Dünya Kupası’ndan bu yana ilk kez çeyrek final aşamasına getiren golü atmayı başardı.

Uruguay’ın rüya yolculuğu devam ediyor. CONMEBOL Elemeleri’nde beşinci sırayı aldıktan sonra, CONCACAF dördüncüsü Kosta Rika’yı eleyerek Güney Afrika’ya gelebilen Uruguay, Dünya Kupası’nda tulum çıkaran Güney Amerika’nın büyüleyici temsilcilerinden biri konumunda. 1970 Meksika’dakinden beri en iyi Uruguay takımı olan Oscar Tabarez’in ekibindeki gelişimi, açılış gününde oynanan Fransa maçından itibaren okumak mümkün aslında. Tabarez, ilk karşılaşmada Fransa’nın gücünü düşünerek Diego Godin, Diego Lugano ve Mauricio Victorino üçlüsünü savunmanın merkezine yerleştirmişti. Alvaro Perreira ile Maxi Perreira ise kanatları müdafaa edecekti. Ancak düşünülen Fransa, o Fransa değildi. Uruguay, golsüz beraberlikle istediğini almıştı ama yine de.

Fransa karşısındaki bir puanın ardından ev sahibi Güney Afrika ile oynadı, ‘’Gök Mavililer’’. Oscar Tabarez, oyuncu tercihleri konusunda kritik bir değişikliğe gidiyordu. Savunma merkezindeki Diegolar devam edecekti. Mauricio Victorino kenara gelmişti. Sol arkada ise Jorge Fucile yer alıyordu. Dörtlü savunmaya dönmüştü, Uruguay. Ve bunun getirisi, Diego Forlan’ın ileri uçta daha serbest oynamasıyla net olarak görülecekti. Uruguay’ın süper yıldızı, öndeki Luis Suarez ve Edinson Cavani’nin hemen arkasında pozisyon almıştı. Birkaç açıdan önemliydi bu hamle. Ajax’taki olağanüstü performansıyla dikkatleri üzerine çeken Suarez, söz konusu oyun yapısında yeteneklerini öne çıkabilirdi. Uruguaylı, gezen bir golcüydü. Ve Güney Afrika önünde çizgiye indiği her anda tehlike yaratacaktı. Bu anlamda, o maçtaki üçüncü golün gelişim sürecini aklımızda tutmakta fayda var.

Diego Forlan - Luis Suarez - Edinson Cavani

Uruguay’ın yeni yapısı, kendilerine ikinci tur yolunu açtı. Diego Forlan, sırtındaki numaranın hakkını veren bir performans ortaya koyuyordu. Erik Gerets zamanındaki Necati Ateş, Hakan Şükür, Ümit Karan üçlüsünün üst seviye örneğiydi adeta Diego Forlan, Luis Suarez ve Edinson Cavani’li hücum yapısı. Bu noktada farklı bir ayrıntıdan daha bahsetmek gerekebilir. Diego Forlan, Atletico Madrid formasıyla sezon boyunca toplam 55 maça çıkmıştı. UEFA Avrupa Ligi’nde sonuna kadar giden takımda sorumluluğu en fazla hisseden oyuncuydu. Güney Kore maçıyla birlikte 2009-10 sezonunda 68. defa sahaya çıkıyordu. Olağanüstü bir tempo olduğunu söylemeye gerek var mı, bilinmez; ancak aynı ligde görev yaptığı arkadaşlarına bakıldığında hissedilen ‘’ait olma’’ duygusunu görmek mümkün. Bu üçlünün işlemesindeki kilit isim de yine Diego Forlan.

Meksika maçında galibiyet golünü atarak Uruguay’a liderliği getiren Luis Suarez, Güney Afrika’da aslında bir nesli temsil ediyordu. Eredivisie’de gol rekorları kırmasına rağmen devam eden kariyerlerinde o başarıların devamını getiremeyen Mateja Kezman, Afonso Alves ve hatta Klaas Jan-Huntelaar gibi isimlerden olmadığını kanıtlamalıydı, Suarez. Ocak 2010’da Ajax ile kontratını yenileyen golcü oyuncunun büyük takımlara transferinin önündeki kuşkulardan biriydi bu. Ve 4-3-1-2’deki rolüyle Ajax’ta sergilediği görüntüye dönebilirdi. Önemli bir noktanın üzerine gitmemiz gerekebilir. Uruguay maçlarını izlerken bir ayrıntıya dikkat edin. Jabulani, görüntüden çıkmak üzereyken; ekranın sağ alt köşesinden biri çıkıyor. Ne hikmetse, o adam genellikle Luis Suarez oluyor. Kesinlikle tesadüf değil. Güney Afrika maçındaki üçüncü golü aklımızda tutmamız gerekiyordu.

Hatırlamış olmalıyız. İki forvet arkasındaki Diego Forlan, geri çekilip nefes aldı. Sol çaprazdan ceza sahası içerisine bir orta yaptı. Son çizgide topla buluşan Luis Suarez, topu ayak içiyle altıpasa çevirdi. Ve sol kanat oyuncusu Alvaro Perreira, arka direkte buluştuğu Jabulani’yi boş ağlara gönderdi. Benzer bir hücum, bu akşam oynanan Güney Kore maçında tekrarlandı. Diego Forlan, yine sol çaprazda pozisyon aldı. İçeri gönderdi. Son çizgiye yakın bir noktada yer alan Luis Suarez’in topu altıpasa çevirmesine bu defa gerek kalmadı. Golü attı, takımını 1-0 öne geçirdi. Söz konusu strateji, tamamen saha içi dizilişi ve oyuncuların o dizilişe gösterdiği uyumla ilgili gözüküyor. Sekizinci dakikadan gelen bu golün ardından Uruguay’ın ikinci ve üçüncü bölgedeki oyuncuları sayesinde, Diego Perez başta olmak üzere, oluşturacağı baskıyla farkı arttırması beklenebilirdi. Ama olmadı.

1930 Uruguay - 1950 Brezilya - 2010 Güney Afrika

İkinci devre öncesinde bir kritik değişiklik daha yaşandı Uruguay’da. Normal şartlar altında Fenerbahçe’nin transfer listesinde üst sıraları alması gereken Diego Godin, kenara geliyordu. Mauricio Victorino, Diego Lugano’nun merkezdeki yeni partneri olmuştu. Ancak Güney Kore, tehlikeleri Jorge Fucile’nin korumaya çalıştığı kanattan geliştirecekti.

Sol kanat savunmasında sorunlar vardı. Maçın ilk devresinde sağ bek Cha Du-Ri’nin hücuma çıktığı anlarda etkili olan Güney Kore, o bölgeye Lee Chung-Yong ve Park Chu-Young’u da sokmaya başlamıştı. Bir ikinci tur maçıydı. Ve üstelik İngiltere, Almanya, Hollanda, Arjantin, Brezilya, İspanya, Portekiz, Şili gibi takımların olmadığı bir yolun neticesinde yarı finale çıkmak mümkün olabilirdi. Uruguay, skoru korumak istedi. Güney Kore, 2002’deki sürprizin benzeri yapmak için rakibinin üzerine gitti. Sonunda gol geldi. Sol kanattan kullanılan bir duran topun ardından. Turnuva başından itibaren kalesini gole kapatan Uruguay’da Diego Godin’in eksikliğinin hissedildiği ilk pozisyondu.

Diego Lugano, yaşanan karambolde rakibine doğru hamle yaparak kaleci Fernando Muslera’nın da görüş açısını kapattı. Ve takımının işi zora sokmasına neden oldu. Böylesi bir andan sonra, maçın uzatma bölümüne gitmesi hayli kuvvetli bir ihtimal olarak öne çıkmıştı. Yağışlı bir havada bu kimin yararına olurdu, bilinmez. Ama kimsenin hesap yapacak zamanı yoktu. Meksika’dan sonra Güney Kore’yi de boş geçmeyen Luis Suarez, 80. dakikada bir ‘’fırsatçı’’dan öte olduğunu kanıtlayacaktı. Yaptığı enfes gol vuruşu, Uruguay’a 1970 FIFA Dünya Kupası’ndan sonraki en büyük mutluluklardan birini getiriyordu. Luis Suarez’in 2009-10 sezonundaki 61. resmî maçıydı. 55. golünü atmıştı.

Uruguay, 1930 ve 1950’deki iki şampiyonluğun anısıyla yaşıyor. Hayaller büyük. Yarı final yolunun açık olduğu düşünülüyor muhtemelen. ABD – Gana eşleşmesinden gelecek rakipten çok, bu hesaplanıyor olabilir. Belki daha fazlası, mesela 11 Temmuz günü Johannesburg’ta Brezilya ile bir final. Alcides Gigghia onur konuğu olur mu o zaman?

Hollanda: Kaybedenlerin En Güzeli

2010-06-25T00:45:00.001+03:00

Benliğinde zafer kazanan toplumun temsilcisidir, Hollanda. Bilirsiniz… Hollanda topraklarının yarısından fazlası, ortalama deniz seviyesinin altında yer alır.

Ve bu noktada, ‘’Tanrı, Dünya’yı yarattı; ama Hollanda’yı Hollandalılar yarattı’’ sözü, çok değerli bir anlam ifade eder. Kanallar, bariyerler ve yollarla düzenlenen alanların böldüğü coğrafyayı yaşanır hâle getirmek için tarih boyunca mücadele eden Hollandalılar, 21. yüzyılda dahi ayakta kalmayı başarırlar. Öyle ki; tüm bu süreç içerisinde yaşadıkları, onlara nesillerce devam edecek keskin karakteristikler kazandırır.

Azim, Hollandalılar için henüz 1500’lü yıllarda vazgeçilmez bir yeti olmuştur örneğin. 1568 senesinde Hollanda’daki on yedi il, İspanya İmparatorluğu’na karşı isyan eder. Sebebi basittir aslında. 16. yüzyılda Kutsal Roma İmparatoru V. Karl’ın elinde bulunan Benelüx ülkeleri, bazı haklara sahip olmuşlardı. Hollanda, özerklik istiyordu. Ve V. Karl, Hollanda’daki on yedi ile bu ayrıcalığı tanımıştı. Ancak duruma itirazı olan biri vardı. V. Karl’ın oğlu II. Felipe, babasıyla aynı fikirde değildi. Hollandalılara karşı ağır yasalar uyguluyor, onları vergi ödemeye zorluyordu. Koyu bir Katolik olan II. Felipe’nin bir diğer amacı da, Hollanda’da yayılmaya başlayan Protestan görüşü yok etmekti.

Ne var ki; Hollandalılar, bu baskıyı kabullenemezlerdi. 1568 yılında başlayan ayaklanma, 1648 senesine dek sürecekti. Vestfalya Barışı ile neticelenen bu hareket, tarihe ise ‘’Seksen Yıl Savaşı’’ olarak geçiyordu. Zafer için seksen yıl beklemişlerdi.

Azim ve inadın zaferi, Hollanda topraklarında hâlâ net şekilde görülmektedir. İspanya İmparatorluğu’na karşı sürdürülen mücadele sırasında ciddi deniz çarpışmalarının yaşandığı Haarlem Gölü’nün olduğu yerde bugün Schiphol Havalimanı bulunuyor. Ve Schiphol Havalimanı, bir anlamda doğaya karşı kazanılan galibiyeti ifade ediyor. Her ne kadar, akıllara hücum futboluyla gelseler de; ülke olarak coğrafî şartlardan dolayı savunma hâlinde kalmak zorundalar. Peki, yalnızca bunlar mı o keskin karakterler, hayır.

Hollanda kültüründe öne çıkan iki özellik, kazanılan statü ve eşitliktir. Hiyerarşi, oldukça esnek bir yapıda seyreder. Üçgenin tepesine ulaşmak daha kolaydır Hollanda’da. Ama iyi, bilgili, kaliteli ve güvenilir olmalısınız. ‘’Otoritenin rolü, yöneticilerin çoğuna itici gelecek biçimde, insanların üzerinde gücünüzü kullanmak ya da istediğiniz gibi davranmaları için onları zorlamak değil, işin önceden kararlaştırılmış amaçlarına ulaşması için gerekli işlemlerin düzene sokulması olarak tanımlanmaktadır’’ sözü kabul edilir o topraklarda.

Yedek kulübesinde ‘’maçı yaşayan’’ teknik direktör bulmak zor mudur, bilinmez tabii. Ancak diğer yandan, eşitlik de onlar için vazgeçilmez bir unsurdur.

Sadece birkaç araştırma dahi Hollandalıları anlatabilmek adına yeterli olacaktır. Özel bir çalışmada, ‘’Patronun verdiği emrin hatalı olduğunu düşünürseniz, patronu ve emri sorgular mısınız, yoksa problemlerden kaçınmak için söylendiği gibi mi davranırsınız?’’ sorusuna Hollandalı iş adamlarının %96’sı, ‘’Patronu ve emri sorgularım’’ der. Johan Neeskens’in Frank Rijkaard ve Guus Hiddink gibi teknik adamlarla iş birliği içine girmesi tesadüf müdür o hâlde? Peki, sezonu üç kupayla kapayan Jose Mourinho’nun bir zamanlar, Louis van Gaal ile aynı kulübeyi paylaşması?

Türkiye’nin olmadığı Dünya Kupası’nda Hollanda’yı desteklemek için o kadar çok neden var ki; futbol sahasına geçmeden bile, arka arkaya sıralanabilirler.

Hollanda'nın Varoluşu ve Total Futbol
İngiliz düşünür Charles Hampden-Turner’ın Türkçe’ye de çevrilen ‘’The Seven Cultures of Capitalism’’ adlı eserinin bir bölümünde, ‘’Hollanda, en önemlisi, denizden yaklaşan sulara karşı her an kendisini savunmak durumunda kalmıştır. Bu koşulları atlatabilmek için inisiyatif ve çabuk tepki verme becerisine sahip yerel sorumluluk noktaları sağlayan ademimerkeziyetçi sistem gereklidir. Denizin saldırısına karşı yeterli bir savunma inşa etmek belki yerel toplumları aşan bir organizasyon düzeyi ister; ama her toplumun inisiyatifinin koordine edilmesi ve tüm katılımcıların üstlerine düşeni sonuna dek sürdürmesi gerekir. Eğer, herhangi bir grupta bir aksaklık olursa, savunması yetersiz kalır ve hatanın sonucunu herkes birlikte öder’’ sözleri geçmektedir.

Hollanda Futbolu’nun önemli yapıtaşlarından biri olan, Total Futbol’un mucidi Rinus Michels ile çalışma şansına henüz 16 yaşındayken erişen ve yıllarca Johan Cruyff ile birlikte aynı takım için mücadele eden Johan Neeskens ise, takım arkadaşının ‘’Top bizdeyse eğer, gol atamazlar’’ sözüyle başladığı konuşmasını şu şekilde sürdürüyor: ‘’Bu, oldukça basit bir mantık. Top, rakipte olduğu zaman ise hep beraber rakibe baskı yapmamız gerekir. Tabii oyuncularınızdan birinin bile, ‘Ben bugün kendimi iyi hissetmiyorum. Savunma işlerinin parçası olamayacağım, beni mazur görün’ demesi, takım oyununu tamamen bozabilir. Ve işler istemediğiniz bir hâl alır.’’ Hollanda kültürü ve futbol felsefesi arasında bir bağ kurmak mümkün görünüyor, öyle değil mi? Güney Afrika’da nereye kadar gidebilirler, bilinmez; ama rakiplerin karşısında her zaman bir ‘’karakter takımı’’ olacak. Bu kesin!

Hollanda: Turnuvaların Renkli Takımı
Hollanda için herhangi bir turnuva öncesinde yapılabilecek en doğru tahminlerin bir köşesinde, ‘’renk katacaklar’’ sözleri geçer. Ve bu öngörüde bulunanlar, o sürecin ardından haklı çıkmanın mutluluğunu yaşarlar. Yakın tarihteki tüm organizasyonlarda değişmeyen gerçektir bu. Hollanda’yı desteklemek için tribünlere koşanların portakal rengine bürünmesi dahi yeterlidir aslında. Ancak yine de yalnızca bu değildir Hollanda’yı çekici yapan.

1974 Almanya, 1978 Arjantin ve 1998 Fransa’da kupa kazanamamalarına rağmen, oynadıkları futbolla akıllara kazınan bir ülkeden bahsediyoruz. 70’li yıllarda futbola âşık olan birçok insan için, tüm zamanların en iyi takımı 1974 Almanya’daki Hollanda’dır. Yine, 1978 Arjantin’de Mario Kempes, rol çalmasaydı eğer; belki bambaşka senaryolar üzerine konuşuluyor olacaktık. 1998’de Brezilya’ya penaltı vuruşlarının ardından kaybederken de Galatasaray’ın müstakbel kalecisi Claudio Taffarel’e takılmıştı, Hollanda. Ne şans!

Dünya Kupası Finalleri’ndeki talihsizlik, benzer şekilde Euro 2000 ve Euro 2008’de çıkıyordu karşılarına. Euro 2000’deki İtalya maçı, bol gol pozisyonu olmasına karşın 0-0 sona eren tüm futbol maçları sonrasında hatırlanıyor artık. Üzerinden 50 yıl geçse de unutulmayacak. Hollanda, kendi evindeki o turnuvada oynadığı futbolla akıllara kazınmıştı. Fransa, 2 Temmuz 2000 günü İtalya’yı Rotterdam’da oldukça ironik bir sonla mağlup etmesine rağmen; Euro 2000 denince, akılların bir köşesinde Hollanda’nın Yugoslavya’yı 6-1 yendiği maç hep olacak. Euro 2008? Orada da durum aynı. Grup maçlarındaki olağanüstü performans, İtalya ve Fransa önünde toplam yedi golle alınan galibiyetler, dokuz puanla gelen liderlik ya da Wesley Sneijder, Arjen Robben, Rafael van der Vaart, Ruud van Nistelrooy gibi oyuncuların üst düzey oyunları, Hollanda’ya kupayı getirmedi. Dahası, grup maçlarının hemen ardından turnuva Hollanda için sona erdi.

Tarih boyunca yaşadıkları travma, Rusya karşısındaki çeyrek final maçında da yalnız bırakmadı onları.

Arjen Robben ve Hollanda Geleneği
Hollanda, sezonu erken açan takım konumunda. Güney Afrika’ya gelirken grupta oynadığı sekiz maçı da kazandı. Yalnızca iki gol yedi, rakip filelere ise 17 gol bıraktı. Mart ve Mayıs aylarındaki hazırlık karşılaşmalarında ABD ile Meksika’yı mağlup etti. Haziran’a gelindiğinde daha acımasız şekilde önce Gana’yı 4-1, ardından Macaristan’ı 6-1 yendi.

Ancak makûs talihinden kaçamadı. Finaller öncesindeki son hazırlık maçında Arjen Robben, takım arkadaşına topuk pası vermek isterken sakatlanarak oyunu terk etmek durumunda kaldı. 2009-10 sezonunda Barcelonalı Lionel Messi ile birlikte Avrupa’nın en heyecan verici oyuncusu olan Robben’in muhtemel yokluğu, Bert van Marwijk’ın Güney Afrika’daki planlarında mutlaka köklü değişikliklere yol açacaktır. van Marwijk, Robben’in Güney Afrika’ya uçacak ilk kafilede yer almayacağını açıkladı. Ve ekledi, ‘’Durumu hiç iyi gözükmüyor.’’ Bir ihtimal daha var. Ama kesin olan şu: Arjen Robben’siz hayat zor. Ve bunu en iyi bilen, 25 Mayıs günü Santiago Bernabeu’da Robben’i Bayern Münih formasıyla izleyen Real Madrid taraftarı. Onu bulup, kendisine bu soruyu sorabilirsiniz.

Peki, Robben’in yokluğunda kim öne çıkabilir? Real Madrid taraftarıyla konuşmaya devam ediyorsanız, bu sorunun da cevabını verecektir size. Wesley Sneijder, Jose Mourinho’nun takımı Inter’de olağanüstü performanslar sergiledi sezon boyunca. Euro 2008’deki keyif veren Hollanda’nın oyun içerisinde lideri konumuna geldiği anlar da oldu. Takımın güçlü yanı olan hücum tarafında rol alacaktır. Ama bu noktada önemli ayrıntılardan biri, Bert van Marwijk’ın tercih edeceği saha içi dizilişi. Hollanda, hâlihazırda 4-4-2, 4-3-3 veya 4-2-3-1 oynayabilecek bir takım görüntüsü çiziyor. Bir Hollanda geleneği olarak, hücum hattında yer alan isimlerin çok yönlü olmaları büyük etken. Wesley Sneijder, Rafael van der Vaart, Dirk Kuyt, Robin van Persie, Arjen Robben, Eljero Elia, Ryan Babel, Klaas-Jan Huntelaar gibi öldürücü bir hücum rotasyonuna sahip, van Marwijk. Peki, bu oyuncuları turnuva boyunca nasıl kullanacak? Bunu da Real Madrid taraftarına sormayalım, yok.

Futbolu Otomatik Oynayan Portakal
Sneijder, Inter’in UEFA Şampiyonlar Ligi’ndeki zafer koşusunda Diego Milito’nun arkasındaki adam rolünü üstlenmişti. Mourinho, bambaşka bir modelin peşindeydi. Kâğıt üzerinde Goran Pandev, Samuel Eto’o, Wesley Sneijder ve Diego Milito’yu hücum hattında görebilirdiniz. Ama en uçtaki Sneijder – Milito ikilisinin paralelinde olan Pandev ile Eto’o, daha çok savunma görevleriyle ilgileniyorlardı. Benzer bir yapı, Hollanda’da olur mu? Hücuma konsantre olacakları için zor.

Robin van Persie, forvetteki isim olarak öne çıkar. Hemen arkasına üç isim serpiştirilebilir. İyileşmesi hâlinde Robben ve Liverpool’daki formatıyla Dirk Kuyt’ın kanatlarda, Wesley Sneijder’in de merkezde olduğu bir üçlü olur bu. Rafael van der Vaart, yine hesaplar içerisinde yer alabilir. Orta sahada Mark van Bommel - Nigel De Jong ikilisi, 4-2-3-1’i mantıklı kılar. Savunmada ise Gregory van der Wiel, John Heitinga, Joris Mathijsen, Giovanni van Bronckhorst dörtlüsü olabilir. Diğer yandan, Hollanda’nın futbol alışkanlıklarından olan 4-3-3, sahayı enlemesine ve boylamasına kullanmayı amaçlar. Futbol, taç çizgilerinde de birer kale varmış gibi oynanır. Hollanda’nın Macaristan’a karşı oynadığı son hazırlık maçında bu durumun örneklerini görebilmek mümkün. Kanat savunucuları Giovanni van Bronckhorst ve Gregory van der Wiel’in hücumdaki etkinlikleri, Hollanda’nın yapmak istediklerini gerçekleştirme konusunda takıma önemli katkılar sağlayacaktır. Sol kanattan gelişen birçok atağın, sağ kanatta golle sonuçlanacağı anlara kendimizi şimdiden hazırlayalım. Ne de olsa, ‘’En güzel gol, boş kaleye atılandır.’’

FIFA Dünya Kupası'nın Sekseninci Yılı
Vasat oynama hakları yok. Öyle olursa, Rusya örneğinde yaşanılan senaryo çıkar karşılarına. Kazanırken hep iyi oldular. Ortalama performanslarla gitmediler sonuca. İtalya, Fransa, Almanya gibi ‘’turnuva takımı’’ olamadılar bu yüzden. Hep ‘’en güzel kaybeden’’ oldular. Bir misyonları vardı. Yıllarca adeta akademik düzeyde futbol oynadılar.

Ama belki de zamanı geldi.

Ve Dünya Kupası başlayalı ‘’Seksen Yıl’’ oldu. İyiler de kazanır. Öyle değil mi?

İyi & Kötü Senaryo
Hollanda üzerine yazılacak iyi senaryo, Oscar alamayabilir. 1974 ve 1978 yıllarında çok yaklaştılar, olmadı. Ardından tüm turnuvalara ‘’şampiyonluk’’ parolasıyla başladılar, gerçekleşmedi. Ama hedef aynı. Danimarka, Japonya ve Kamerun grubunun ardından çeyrek final yolu açık. Sonrasında ise İngiltere ve Brezilya gibi muhtemel çetin cevizler var. Akademi Ödülleri, bir şekilde Hollanda’ya gidebilir. Ayrıntılar da burada belli olur.

Hollanda’nın 11 Temmuz günü Soccer City’de Güney Afrika’ya kaybetmesi, Portakallar özelinde yaşanabilecek en kötü senaryo olur. FIFA Dünya Kupası Tarihi’nde iki kez final oynayan Hollanda, 1974’te ev sahibi Batı Almanya’ya; 1978’de ise yine ev sahibi Arjantin’e kaybetmişti. 2010’da bu tekrarlanırsa, Güney Afrika’nın finale çıkması yeteri kadar garip değilmiş gibi, Hollanda’dan ‘’yeter’’ çığlıkları da yükselir. Yükselmesin ama.

Bunları Biliyor Musunuz?
1. Johan Neeskens, 1974 FIFA Dünya Kupası Finali’nde Batı Almanya’ya karşı DK final maçlarında penaltı vuruşundan gol atan ilk oyuncu olmuştu.

2. Rob Rensenbrink, 11 Haziran 1978 günü oynanan İskoçya maçında Dünya Kupası Tarihi’nin 1000. golünü atmıştı.

3. Ernie Brandts, Dünya Kupası Tarihi’nde aynı maçta hem kendi kalesine, hem de rakip kaleye gol atan tek oyuncu. Hollandalı savunmacı, 21 Haziran 1978 günü oynanan İskoçya maçının 19. dakikasında attığı golle takımının 1-0 yenik duruma düşmesine neden olduktan sonra, takımının 2-1 kazandığı karşılaşmada beraberlik golünü atmıştı.

4. 1974 ve 1978 Dünya Kupası’nı finalde kaybeden Hollanda, 1982 ve 1986’da ikinci olan Almanya ile birlikte, üst üste iki turnuvayı gümüş madalyayla tamamlayan iki ülkeden biri.

5. Son 19 maçında yenilgi yüzü görmeyen Hollanda, Güney Afrika’ya bu alandaki en uzun süreli serisini gerçekleştirmiş olarak geliyor.

Rakiplere Mesaj
Orada öylece bekliyorsunuz, değil mi? Farkındasınız. Türkiye’deki haber portallarının en sevdiği takım siz olacaksınız çünkü. Hollanda’yı mağlup ettiğiniz an, hele yarı final veya final maçında olursa bu, başlıklar hazır: ‘’Portakal orda kal’’ Düşünmeye bile gerek yok! Ama o kadar kolay değil. Bir de ilk golü Hollanda atarsa…

Kişisel 11

- Maarten Stekelenburg: Başka önerisi olan? Edwin van der Sar mı?
- Gregory van der Wiel: Hollanda hücumlarında adını göreceğiz muhtemelen. Reiziger’den daha iyi.
- John Heitinga: Frank de Boer olsa, tercihimiz de değişirdi tabii.
- Joris Mathijsen: Kendi bölgesinde şu an için Hollanda’nın en iyisi.
- Gio van Bronckhorst: Savunmada büyük beklentilere girmeyin. Ama iki asist yapar en azından.
- Mark van Bommel: O olmasa, çok naif bir takım çıkar ortaya.
- Rafael van der Vaart: Normal şartlar altında, bu kontenjanın Nigel de Jong’a gitmesi gerekir.
- Dirk Kuyt: Görünmez kahraman.
- Robin van Persie: Milli Takım’daki rolü farklı oluyor. Yoksa Babel, Elia ve Huntelaar da kadroya girebilirdi.
- Wesley Sneijder: Inter’deki futbolunu izlememiş olamazsınız, değil mi?
- Arjen Robben: Lionel Messi ile birlikte turnuva öncesindeki en heyecan verici oyuncu.

Veteran & Çaylak: Giovanni van Bronckhorst – Gregory van der Wiel
Takımın en yaşlı oyuncusu, Güney Afrika’da savunmanın sol kanadını kontrol edecek. Takımın en genç oyuncusunun görevi ise, sağ kanat savunmasını mükemmel hâle getirmek olacak. Macaristan karşısında 99. kez milli formayı giyen van Bronckhorst, grup maçlarının tamamında görev yapabilirse; van Marwijk’ın yardımcısı Philipp Cocu’yu (101) geçerek Hollanda Milli Takımı’nda en fazla maça çıkan üçüncü oyuncu olmayı başaracak. Edwin van der Sar’ın 130 kezle lider olduğu kategorinin ikinci sırasında Frank de Boer (112) var. 2009-10 sezonunda ‘’Yılın En İyi Genç Oyuncusu’’ seçilen 22 yaşındaki Gregory van der Wiel’in ters kanatta yer alan 35 yaşındaki Gio van Bronckhorst’tan öğreneceği çok şey olmalı. Ve Hollanda’nın futbol felsefesi, bunun için oldukça müsait gibi gözüküyor.

Dirk Kuyt: İkinci - Üçüncü Adam
Dirk Kuyt, Güney Afrika’da Liverpool’daki görev tanımına benzer bir pozisyonda oynayabilir. Hollandalı, Premier League kariyeri boyunca, tüm planları Steven Gerrard ve Fernando Torres üzerine kurulu olan bir takımın görünmez kahramanı olarak öne çıkmıştı. Hollanda Milli Takımı’nda buna benzer bir konumlama içerisine sokulabilir.

Bireysellik, Liverpool’daki kadar göz önünde olmasa da, Arjen Robben ve Wesley Sneijder’ın yok sayılmaması gerekir. Kuyt, bu iki ismin gölgesinde kalacak gibi duruyor.

Liverpool’un eski menajeri Rafael Benitez tarafından ‘’Mr. Duracell’’ adı takılan oyuncu, Hollanda’nın ikinci değil, üçüncü adamı olacak. Ama bu tabir, Hollandalılar için hiç de yabancı sayılmaz. Efsanevi oyuncu Johan Cruyff’un futbolculuk ve antrenörlük kariyerinin anlatıldığı ‘’Ajax, Barcelona, Cruyff’’ adlı kitaptaki bir bölüm, bu konu için açıklayıcı olabilir: ‘’Ajax'ta taktikle ilgili olan herkesin ağzında bir 'üçüncü adam' var. Normal bire iki varyasyonu yerine Johan Cruyff pas verebilecek bir ikinci oyuncunun olasılığını istiyor. Bosman, van Basten'den kopup bir anda sol tarafa boşa kaçtığında, Wouters de sağa kayıp kendini boşa çıkarmalı. Wouters üçüncü adamdır ve pratikte üçüncü adamlara müdafaa yapmak çok zordur. Üçüncü adam kafa karıştırır.’’

Dirk Kuyt’ın Feyenoord ve Liverpool arasındaki geçişte gösterdiği futbol karakteri, kendisinin ne denli önemli bir oyuncu olduğunu anlatması için yeterli. Hollanda’da ‘’gol makinesi’’ olan Kuyt, Liverpool’da Premier League Oyuncusu’na dönüştü. Güney Afrika’da da sağ kanattan çizgiye inecek. Ve takım arkadaşlarına gol imkânı yaratacak. Kendisinin goller atabileceğini söylememize gerek var mı? Sol kanattan gelişen Hollanda hücumları esnasında, sağ kanatta ‘’unutulan’’ Kuyt’a dikkat edin.

Bert van Marwijk ve Açık Mektup

Eyy Bert van Marwijk,

Adamsan… Neyse.

Hollanda’nın doğayla mücadelesinin önemli dönüm noktalarından biri 31 Ocak 1953 gecesi yaşanmıştı. Veliaht Prenses Beatrix’nin on beşinci yaş gününün kutlandığı o gece gerçekleşen bir batı fırtınası, Zeeland eyaletini yerle bir ediyordu. Eyaletin güney batısı, bu afet karşısında çaresiz kalmış, 1835 kişi saatler süren o hengâme esnasında hayatını kaybetmişti. Benelüx ülkelerinin kaderi belki de bu. Öyle ki; tarihsel süreç içerisinde yaşananlar, hep doğa olaylarının üzerinden atasözleri ile açıklanır.

Eğer bizi izliyorsa, Bert van Marwijk’a iki çift lafım var. ‘’Bir gecelik buzun üzerinde yürüme, Bert!’’ Dikkatli ol, her adımını düşünerek at. Robben, ‘’kanala topukları kanalın kenarına basarak ulaşırsa’’ eğer, şansın daha fazla, evet. Ancak yetişmezse de, ‘’kafana yel değirmeni çarpmış gibi’’ davranma. Sersemleme sakın. Her zaman bir B planın olsun. ‘’İhtiyar inekleri hendekten çıkarma.’’ Geçmişe çok fazla takılıp, bugünü unutma. Yedek kulübesinde Elia var, Babel var. Tamam, tecrübe önemli –ki Giovanni van Bronckhorst, Mark van Bommel gibi adamlar kadroda. Ancak genç yetenekleri yok sayma. Bak ne demiş ataların, ‘’Kaptan, tayfalarını fırtınada tanır.’’

Güney Afrika’da yapacakların çok önemli. Louis van Gaal, Frank Rijkaard, Guus Hiddink, Johan Neeskens, Dick Advocaat, Co Adriaanse, Marco van Basten… Bunların hepsi Hollandalı biliyorsun, değil mi? Arkadan gelen Philipp Cocu, Frank de Boer ve Dennis Bergkamp gibi yeni nesil antrenörleri saymıyorum bile. En son Feyenoord Rotterdam’ı altıncı yaptın. Bir de Sparta Rotterdam’ı alsan, küme düşürürdün kesin! ‘’Birinin sahilden kanala inmesine yardım etme.’’ Ve bu takımı şampiyon yap.

Gözlerini kaçırıyorsun. Mahçupsun ama, değil mi?

NCAA Takımı: Amerika Birleşik Devletleri

2010-06-24T21:00:00.003+03:00

Amerika Birleşik Devletleri’nin 2010 FIFA Dünya Kupası’nı kazanma ihtimali ne olabilir? 1/100, oldukça kötümser bir tahmin gibi duruyor. %50 ise çok daha iyimser. İkisinin arasındaki bir değerle, ABD’nin şampiyonluk şansını açıklayabiliriz muhtemelen. Kesin olan bir gerçek: ABD, 2010 FIFA Dünya Kupası’nın favorilerinden biri değil.

‘’Dünya Şampiyonu’’ unvanı, ABD Milli Takımı için şimdilik uzak bir hedef. Oysa, kulüp takımlarında durum çok farklı. Mesela basketbol… Los Angeles Lakers, tarihi boyunca 15 defa ‘’Dünya Şampiyonu’’ olarak, 17 kez zirveye çıkmayı başaran Boston Celtics’in hemen arkasında yer alıyor. Pittsburg Steelers’ın yedi, New York Yankees’in ise 27 dünya şampiyonluğu var. Ne kadar enteresan, değil mi?

Amerikalılar, kendi spor dallarını yaratma konusunda çok başarılılar. Amerikan Futbolu (NFL) veya beyzbol (MLB) gibi kendileriyle özdeşleşen sporların yanı sıra, basketboldaki etkileri tartışılmaz. NBA -her ne kadar yıllar geçtikçe Avrupa ile arasındaki mesafe azalsa da- hâlâ bambaşka bir dünya. Orada basketbol farklı oynanıyor. Ve sezon sonunda NBA’de yüzük takan takım, salonun tavanlarına ‘’World Champions’’ (Dünya Şampiyonları) pankartını asabiliyor. Yine de her takımın böylesi bir tercihte bulunduğunu söylemek mümkün değil. 2010 NBA Finalleri’nin sonunda kazanan takım, Staples Center veya TD Banknorth Garden’da bu aktiviteyi gerçekleştirecek. Ancak 1999, 2001, 2003 ve 2007 yıllarında şampiyonluğa ulaşan San Antonio Spurs’ün durumu farklı. Spurs’ün dört adet olan şampiyonluk flamalarının her birinde, ‘’NBA Şampiyonu’’ yazıyor.

‘’Şu an için, Dünya Şampiyonu’nun İspanya Milli Takımı olduğuna inanıyorum. ABD, Olimpiyat Şampiyonu. Los Angeles Lakers ise NBA Şampiyonu. Bir NBA takımının ‘Dünya Şampiyonu’ olarak adlandırılması, bana hiç mantıklı gelmiyor. NBA’de Dünya Şampiyonu olan bir takım yok. Bu unvanı kazanmak için, kendi sınırlarımız dışından bir takımla oynadığımızı hatırlamıyorum. Doğru, değil mi? Eğer kaçırdığım bir şey varsa, biri bana anlatsın’’ diyor San Antonio Spurs’ün antrenörü Gregg Popovich. Ve bir gazetecinin kendisine Toronto Raptors’ı (NBA’de yer alan bir Kanada takımı) hatırlatması üzerine şu yanıtı veriyor: ‘’Evet, bu doğru. Kanada’da bir takım var. Ama Dünya, Kuzey Amerika’dan daha büyük. Biliyorum, biz Amerikalılar bazen dünyanın geri kalanını yok sayarak kendimizi beğenmişlik yapıyoruz. Ancak dışarıda kocaman bir dünya var.’’

Kendi spor dallarında kendi dünya şampiyonlarını çıkaran Amerika’da Real Salt Lake City, yalnızca ‘’MLS Şampiyonu’’ olabiliyor. Peki, neden? Birçok sporun ‘’ev sahibi’’ olabilirler; ama futbolda ‘’deplasman’’ takımı konumundalar. Futbola hükmetmek kolay değil çünkü.

ABD’de futbol ve diğer sporlar arasındaki farkları sadece tek bir gerçek üzerinden açıklamamak gerekir. Ve bir diğer değerli örnek, NBA’deki takım yapıları özelinde karşımıza çıkabilir. Los Angeles Lakers, dilediği kadar şampiyon olsun ya da her yeni sezonda NBA Finalleri’nde boy göstersin... 2010 yılında Lakers’ı değerlendirirken, ‘’Kobe’nin takımı’’ başlığından yola çıkmalısınız. Boston Celtics, 13 sezonda 11 şampiyonluk elde edebilir. Ama ‘’Büyük Üçlü’’ olmazsa, işleri zora girer. Tek bir hamle, tüm resmi değiştirir. Evet, futbolda 11 kişi vardır. Basketbolda maça başlamak için beş oyuncu yeterlidir. Oransal anlamda, yaratılan etki de farklı olur doğal olarak. Ancak bunu tek başına geçerli bir neden kabul etmek de doğru değildir. Bireysellik, Amerikan kültürünün vazgeçilmez bir öğesidir zira. ABD Futbol Milli Takımı’nda öyle midir?

Sorunun cevabı, yeteri kadar çekici. Bob Bradley’nin takımı, Amerikan kültüründeki öğelere karşı çıkan bir duruşa sahip. Deplasmanda oldukları futbola ev sahipliğini, şu an için ancak 1994 Dünya Kupası’ndaki şekliyle yapabilirler. Ama bu uğurdaki mücadeleleri boyunca onları izlemek ve futbolda ABD taraftarının hissettiklerini yaşamak keyifli olabilir.

Bireysellik, Sosyalizm ve ABD Milli Takımı
Amerikan şirketlerinin çalışma biçimi, bireysellikten doğmuştur. Bu sistemde; çalışan, her zaman için ödüllendirilir. Hiyerarşi düzeni, son derece esnektir. ‘’Bireycilik / Şirket Ölçümleri’’ üzerine çalışmalar yürüten bir araştırma grubu, yöneticiler üzerinde yaptıkları incelemeler sonucunda onlara iki ayrı soru yöneltirler.

Birinci soru: ‘’Yöneticisi olduğunuz bölüme yeni bir eleman alacaksınız. Aşağıdaki iki noktadan hangisi sizin için önemlidir?’’ Sorunun Donnie Walsh, Mitch Kupchak veya John Paxson’a sorulmadığını hatırlatarak şıkları verelim: A – Yeni eleman birlikte çalışacağı ekip arkadaşlarıyla uyum sağlamalıdır. B – Yeni elemanın yeterli bilgisi, becerisi ve daha önceki görevinde başardıklarını belirten belgesi olmalıdır. NBA’de sezonun bitmesiyle birlikte yaşanacak savaşın adı belli: LeBron James. Bu araştırmanın sonucu da öyle. Bireylerin gereksinimlerine daha fazla önem verdiklerini açıkça belirten Amerikalılar, %92 gibi kesin bir çoğunlukla (B) seçeneğinden yana tercihlerini kullanmışlardır. ABD Futbol Milli Takımı’nın LeBron James’i kim? Var mı öyle biri?

İkinci soru ise yöneticilerin iki farklı iş konusundaki tercihlerine yönelik olur. Şıklar şu şekilde hazırlanmıştır: A – Hiç kimsenin kişisel ödül için ayrı tutulmadığı, herkesin birlikte çalıştığı işler. B – Kişisel inisiyatiflerin desteklendiği ve bireysel inisiyatiflere ulaşıldığı işler. Bu araştırmanın neticesinde de Amerikalılar, kesin bir karakteristik ortaya koyarlar. Amerikalı yöneticilerin %97’si, (B) seçeneğini işaretlemişlerdir. Çarpıcı bir örnek: Amerikan sporlarında oyuncular, takımların başarısının yanı sıra, tüm bir sezon boyunca bireysel ödül kazanmak için de ayrıca performans gösterirler. Hepsi birbiriyle bağlı. Ancak ABD Futbol Milli Takımı, bunlardan tümüyle farklı. Landon Donovan, diğer oyunculardan öne çıkabilir. Ne var ki, bu durum sadece kişisel ünüyle alakalıdır.

Carlos Bocanegra, Steve Cherundolo, Oguchi Onyewu, DaMarcus Beasley, Michael Bradley ve Clint Dempsey gibi rol oyuncularıyla belki de Dünya Kupası’nın en ‘’eşit’’ takımı konumunda şu an için, Amerika Birleşik Devletleri. Ne kadar enteresan!

ABD’nin Kuvvetli Yanı Orta Saha
MLS, yakın tarihte David Beckham merkezli bir deney yapmıştı. Futbola sahip olamayan Amerikalılar için başlangıç noktası olarak kabul edilebilirdi, Beckham. NBA modeline geçiş yapabilmek adına da uygun bir adımdı. Sözleşmesi, NBA standartlarındaydı. Beş yıllık Los Angeles Galaxy deneyimi boyunca 250 milyon dolar kazanacaktı. Ama kabullenilmedi. ABD Milli Takımı’nın en kariyerli ismi Landon Donovan başta olmak üzere, Galaxy’deki hemen tüm oyuncular, Beckham’ın varlığından duydukları rahatsızlığı dile getirmekten çekinmediler. Ve olmadı. ABD Futbolu, bu konuda da aykırı duruşuna devam etti.

ABD, Güney Afrika’ya CONCACAF grubunu lider bitirerek gelmeyi başardı. İç sahada oynadığı beş maçın dördünü kazanırken, sadece birinde sahadan mağlubiyetle ayrıldı. Futbol arenasında henüz söz sahibi olmaya başlamamışken bile, Brad Friedel, Kasey Keller ve Tim Howard gibi, Avrupa’nın en önde gelen ulusal takımları dahi heveslendiren bir kaleci rotasyonuna sahip olan ABD’nin hâlihazırda en etkili bölgesi, orta saha. Bu mevkiide özellikle hücuma dönük oyuncuların çokluğu, ABD’ye turnuva boyunca önemli avantaj sağlayacaktır. Yakın tarihte PSV Einhoven formasıyla UEFA Şampiyonlar Ligi’nde boy gösteren DaMarcus Beasley, 2009-10 sezonunda Fulham’ı UEFA Avrupa Ligi Finali’ne kadar taşıyan kadronun önemli yapı taşlarından Clint Dempsey ve LA Galaxy Kaptanı Landon Donovan, ileri uçtaki Jozy Altidore’un hemen arkasında ciddi bir destek ekibi.

Michael Bradley, ABD’nin diğer yüzünün bağlantılarını yapacak isimlerden biri. Henüz 19 yaşındayken MetroStars’tan Hollanda’nın Heerenveen takımına geçiş yapan Bradley, 4-2-3-1 veya 4-4-2 şeklinde dizilmesi beklenen takımın orta sahasında kilit role sahip. Teknik direktör Bob Bradley’nin oğlu olan başarılı oyuncu, Bundesliga’da Borussia Moenchengladbach forması altında gösterdiği performansla dikkatleri üzerine çekmeyi başardı. Zaman zaman kanatlarda da oynuyor. Ancak babasının tercihi, onu merkez orta saha olarak kullanma yönünde. Tabii bu durum, sürpriz gollerine devam etmesi için bir engel teşkil etmiyor. Ricardo Clark ise Bradley’nin partneri olmaya yakın duruyor.

2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası ve Mucize
ABD, Güney Afrika tecrübesi olan takımlardan biri. 14-28 Haziran tarihleri arasında Güney Afrika’da düzenlenen 2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası’nda mücadele eden ABD, turnuvanın başında ve sonunda sergilediği performanslarla kendisine özel hayran edinmeyi başarmıştı.

Bob Bradley’nin takımı, grup aşamasında Brezilya, İtalya ve Mısır ile mücadele etti. İlk iki maçta elde edilen skorlar, umut verici değildi. İtalya karşısında Landon Donovan’ın penaltı vuruşundan attığı golü, Guiseppe Rossi (2) ve Daniele De Rossi takip ediyordu. ABD’nin Brezilya karşısında ise takip edilecek golü dahi yoktu. Felipe Melo, Robinho ve Maicon, kapının yolunu zaten biliyordu. Brezilya, 3-0 kazanmış; ABD’nin gruptan çıkma ihtimali, neredeyse kalmamıştı. Ancak futbol bu.

Son maç gününe girilirken Mısır ve İtalya’nın 3’er, Brezilya’nın ise 6 puanı vardı. Brezilya, İtalya ile karşılaştı. Henüz ilk yarıda 3-0’a geldi maç. Brezilya oldukça rahat gözüküyordu. Ve Mısır’ın bir üst tura çıkabilmesi için iki farklı yenilgi bile yeterliydi. İtalya’nın bir gol atması durumundaysa, yarışı İtalya kazanacaktı. Charlie Davies’in attığı golün ardından uzun süre ABD’nin 1-0’lık üstünlüğüyle devam eden maçın 63. dakikasında Landon Donovan, 71. dakikasında Clint Dempsey, takımlarına üst tur için yeterli skoru getireceklerdi. ABD’nin asıl gösterisi ise yarı finalde gerçekleşiyordu. Karşılarında Vicente Del Bosque’nin İspanyası vardı. Del Bosque, takımının başındaki ilk 10 maçı kazanmıştı. Ve bu ulusal takımlar bazında, tüm zamanların en iyi derecesiydi.

Toplamda 15 maçtır kazanıyordu, İspanya. Brezilya’nın 35 maçlık ‘’yenilmemezlik’’ rekorunu ise egale etmişti. Grup maçlarındaki dominant performansının ardından yeni bir rekor için çıkıyordu sahaya. Ancak İspanya’nın tüm hesapları, ABD tarafından bozulacaktı. Altidore ve Dempsey’nin golleri, yarı finali son anda gören ABD’yi Konfederasyonlar Kupası Finali’ne taşımıştı. Masal, final maçının ilk 45 dakikası boyunca devam etti. ABD Erkek Futbol Milli Takımı, tarihinin en büyük başarılarından birinin eşiğindeydi. 10. dakikada Dempsey, 27. dakikada Donovan, skoru 2-0 yaptı. Ama ikinci yarının ilk dakikasında Luis Fabiano ile gelen gol, ABD adına felaketin habercisi oluyordu. Luis Fabiano, 74’te eşitledi. 84’te bitiren Lucio oldu. ABD, yine de akıllarda kalmayı başardı.

Evrensellik İlkesi ve ABD’nin Güney Afrika Macerası
Adam Smith’in ABD ile yaşıt olan ‘’An Inquiry Into the Wealth of Nations’’ adlı eserinde, ‘’Yiyeceklerimizi edinmemiz, kasabın ya da fırıncının iyi niyetinden değil; kendi çıkarları doğrultusunda davranmalarından dolayı gerçekleşir’’ şeklinde bir bölüm vardır.

Buna göre; bir birey, yalnızca kendi kazancını amaçlar ve başka konumlarda olduğu gibi görünmeyen bir el tarafından amaçlarının özünde bulunmayan bir sonuca yönlendirilir. Böylece; kişisel hedefler, adeta ilahi bir güç olarak, toplum yararına dönüşür. ABD Erkek Futbol Milli Takımı, bu yönüyle evrensellik ilkesine daha yakın kabul edilebilir. Bob Bradley’nin takımı, ABD’nin diğer branşlardaki milli takımlarının aksine, başkalarının rüyası olarak gitmiyor Güney Afrika’ya. Asıl amaçları, kendi rüyalarını gerçekleştirmek. Ve bunun için birbirlerine, en az Adam Smith’e olduğu kadar, ihtiyaçları var.

İyi & Kötü Senaryo
İngiltere, Slovenya ve Cezayir ile aynı grupta yer alan ABD için iyi senaryo, ilk etaptan üst tura yükselmek olacaktır. İkinci olmaları durumunda, çapraz eşleşme sonrasında Almanya’yla karşılaşmaları olası gözüküyor. Buradan sonrası, zaten bonus olur. Michael Kahn olmaya gerek var mı, bilinmez. Ama ABD için gruptan çıkamamak, yeteri kadar kötü bir senaryo olmalı. Daha ötesi, gol atamamak veya puan alamamak…

Bunları Biliyor Musunuz?

1. ABD Kadın Futbol Milli Takımı, FIFA Sıralaması’nda en yakın rakibi Almanya’nın 82 puan önünde birinci basamakta yer alıyor.

2. ABD Milli Takımı’nın eski kalecilerinden Kasey Keller, hem 1990 İtalya’da, hem de 2006 Almanya’da yer alan tek ABD’li futbolcu.

3. ABD Milli Takımı formasını 123 kez giyen Landon Donovan, attığı 42 golle tüm zamanlarda ülkesinin milli takımlar bazındaki en skorer oyuncusu.

4. 1994 yılında ABD’de düzenlenen FIFA Dünya Kupası’nı 3.578.205 seyirci yerinden takip etti. 68.812 kişilik seyirci ortalamasıyla birlikte, tüm zamanların en yüksek sayısı.

5. 13 Ekim 2009 günü, Kosta Rika ile oynanacak milli maç için bulunduğu Washington’da bir trafik kazası geçiren Charlie Davies, sağlığına tam olarak kavuşamadığından Dünya Kupası kadrosuna alınmadı. Davies, kazanın ardından beyin kanaması geçirmesine karşın, yoğun müdahaleler sonrasında hayata döndürülmüştü. Kaza esnasında Davies ile birlikte araçta bulunan 22 yaşındaki kız arkadaşı ise hayatını kaybetti.

Rakiplere Mesaj
İngiltere için rüya gibi bir grup, öyle değil mi? ‘’Beatles’tan bu yana en iyi İngiliz grubu’’ hatta. İngiltere, grup birinciliği için oynayacak. Ama ilk maçı kaybederse; son maç öncesinde ABD’ye, ‘’I Wanna Hold Your Hand’’ diyebilir. ABD, yine de, bu grubun Beatles’ı olarak İngiltere’yi kabul etsin. Rolling Stones olmak da fena değil. Grup ikinciliği, ABD’yi ‘’tatmin’’ etmek için yeterli. Yani, Slovenya ve Cezayir düşünsün.

Kişisel 11

- Tim Howard: Artık Kasey Keller ve Brad Friedel da yok. Kale için tek aday.
- Jonathan Spector: United görmüşlüğü var. Elemelerde sağ bek oynadı. Cherundolo da sırada.
- Oguchi Onyewu: Herkül gibi adam. ABD’nin skoru korumak istediği anlar için bulunmaz koz.
- Jay DeMerit: Onyewu’nun milli takımdaki partneri. Beraber oynamaya alışıklar.
- Carlos Bocanegra: Yolu Fulham’dan geçen Amerikalılardan. Kaptan’ın tecrübesine her zaman ihtiyaç var.
- Ricardo Clark: Orta sahanın savunmaya dönük yüzü olacak.
- Michael Bradley: Orta sahadaki ilk kontenjan ona gider. Ama baba torpilinden dolayı değil.
- Clint Dempsey: Takımın gizli kahramanlarından biri olabilir.
- Jozy Altidore: ABD’nin en büyük gol silahı. Sonu Freddy Adu’ya benzemesin.
- Landon Donovan: ABD ve futbol denilince, akla gelen ilk isim. Güncel olarak tabii. Yoksa Lalas’ı da severiz.
- DaMarcus Beasley: PSV’den sonra Rangers’a geçmesi şaşırtmıştı. Kendisini hatırlatmak isteyebilir.

Veteran & Çaylak: Landon Donovan - Jozy Altidore
Takımda Donovan’dan yaşça büyük olan beş oyuncu bulunuyor. 1979 yılında dünyaya gelen Steve Cherundolo, Tim Howard, Carlos Bocanegra ve Jay DeMerit’in yanı sıra, 1981 doğumlu Edson Buddle. Ancak 1999 yılında Oguchi Onyewu ve DaMarcus Beasley ile beraber IMG Futbol Akademesi’nden mezun olan 28 yaşındaki Donovan, ABD’nin en tecrübeli ismi. Avrupa kariyerinde Bayer Leverkusen, Bayern Münih ve Everton gibi takımlar bulunan Donovan, Bradley’nin ekibinde ‘’ağabey’’ görevini yapacaktır. Takımın çaylağı, 20 yaşındaki Jozy Altidore. Freddy Adu’nun pazarlanması konusunda büyük hayal kırıklığına uğrayan ABD’lilerin yeni projesi. Villarreal, onu bir sene içerisinde önce Xerez’e, ardından Hull City’ye kiraladı. Adu’nun yolundan gitmek istemiyorsa, elinde fırsat var.

Clint Dempsey: İkinci Adam Asabiyeti
Takım içi rol paylaşımı konusunda büyük sıkıntılar yaşamayan ABD’de Landon Donovan’ın arkasından en fazla öne çıkan oyuncu Clint Dempsey olabilir. Kulübü Fulham’da rüya gibi bir sezon geçiren Dempsey, UEFA Avrupa Ligi Finali’nde Atletico Madrid’e karşı oynayarak bu seviyeye çıkan ilk ABD’li futbolcu olmayı başarmıştı. Fulham, maçlarını oynadığı Craven Cottage’ta oluşturulan atmosfer sayesinde, kendisini izleyenleri 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başındaki amatör futbolun havasını yaşatabilen bir takım.

Galatasaray’ın 1999-2000 sezonunda UEFA Kupası’nı kazandığı sırada, üçüncü ligde mücadele ediyordu. Aradan geçen 10 yılda büyük değişimler yaşandı.

2009-10 sezonu ise onlar için bir peri masalıydı. UEFA Avrupa Ligi’nde henüz grup aşamasındayken kırılma noktaları başladı. Son maç gününde Basel deplasmanına rakibinin iki puan arkasında ve üçüncü sırada çıkan Fulham, İsviçre’den evine 3-2’lik galibiyetle dönmeyi başardı. Üst turda rakip, UEFA Kupası’nın son şampiyonu Shakhtar Donetsk oldu. 2-1 ve 1-1’le geçildi. Nihayet, çeyrek finalde Juventus geldiğinde; Fulham için de yolun sonu olduğunu düşünenler, fena hâlde yanıldı. İtalya’da 3-1 kaybetti, İngiltere temsilcisi. Ama rövanşta da 1-0 yenik duruma düşmesine karşın, 4-1 kazanarak yarı finale çıktı. Ve bu kahramanlık hikâyesinin sonunda sahne alan isim, Clint Dempsey oldu. Dempsey, bitime sekiz dakika kala Fulham’a turu getiren golü attı. ABD’li oyuncunun gol anı, Fulham’ın kulüp tarihindeki en güzel hatıralarından biri şu an için.

Dempsey, çok yönlü yapısıyla orta sahanın her iki kanadında aktif görev alabilen bir isim. 2006 yılında New England Revolution’dan 4 milyon dolar bonservis bedeli karşılığında Fulham’a geçerken o dönem için MLS rekorunu eline geçiren oyuncu, ayrıca sert futboluyla da dikkat çekiyor. 2006 MLS sezonunda milli takımdan arkadaşı Jimmy Conrad’ın çenesini kıran Dempsey, Premier League’deki Chelsea maçında John Terry’ye attığı dirsekle rakibinin elmacık kemiğinde kırık oluşmasına sebebiyet vermişti.

Dempsey, ayrıca 2009 FIFA Konfederasyonlar Kupası’nda arka arkaya üç maçta gol attı.

Bob Bradley ve Açık Mektup

Dear Bob,

2006’da Almanya’daki turnuvada yaşananları hatırlıyoruz.

Ve inan, bu durum senin hanene artı bir puan olarak ekleniyor. Bruce Arena yönetimindeki takım, grup aşamasında Çek Cumhuriyeti ve Gana’ya yenilmiş, yaklaşık 65 dakika 10 kişi oynayan İtalya karşısında ise beraberliği zor kurtarmıştı. Tabii kendisini kurtaramayan Bruce Arena oldu. Hak etti mi, öyle gözüküyor.

Bir jenerasyonun sonuydu. Claudio Reyna, Brian McBride, John O’Brien, Gregg Berhalter ve Eddie Pope gibi isimler, 2006’dan sonra bir daha milli formayı giymediler. Yepyeni bir oluşumla yola çıktın. İyi günlerin de, kötü günlerin de oldu. 2007 CONCACAF Gold Cup’ta maç kaybetmeden kazanılan şampiyonluk, çok etkileyici bir başlangıçtı. 2009 CONCACAF Gold Cup’ta da finale kadar her şey yolundaydı. Ama Meksika’ya kaybedilen 5-0’lık maç… Yakışmadı! FIFA Konfederasyonlar Kupası yorgunluğuna veriyorum onu.

Bob, biliyorum, ne zaman konusu açılsa, aynı tepkiyi veriyorsun. Ancak kendini biraz aşma vakti gelmedi mi artık? ‘’Bu işe 22 yaşında başladım ben’’ diyorsun. Doğru. Peki, bak bakalım sonrasına. Sayalım beraber. Ohio Bobcats, Virginia Cavaliers, Princeton Tigers, ABD U-23 Milli Takımı, D.C. United, Chicago Fire, MetroStars, Chivas USA, ABD Milli Takımı… Amerika’yı yeniden mi keşfedeceksin? Oğlun Michael’ın küçüklüğünü hatırlıyorum. O zamandan belliydi büyük topçu olacağı. Beyzbol idi, futbol idi, beyzbol idi, futbol idi… Karar verememiştin bir türlü. Neyse ki, doğru yolu buldu. Elinden tutup, IMG Futbol Akademisi’ne yazdırmasaydık; hâlâ arka bahçede karar verme aşamasını bekliyorduk belki de. Kim bilir!

O çocuk, 19 yaşında Heerenveen’e geçti. Avrupa’ya giden en genç ABD’li futbolcu oldu. Sen hâlâ Bobcats, Cavaliers, Lakers… Dost acı söyler. Dünya Kupası’ndan sonra, San Marino olsa bile git. Bak Aldair’e, sorun ediyor mu hiç?

Hücumda zorlanacağını biliyorum. Altidore’dan birinci forvet olur mu, emin değilim. Edson Buddle, Avustralya maçında fena oynamadı. Herculez Gomez ve Robbie Findley, kapalı kutu. Eddie Johnson’ı kadrodan çıkardığın için pişman olmazsın umarım.

Sağlıcakla kal. İkinci tura çıkmadan gelme.

* Hikâyeyi biliyorsunuz muhtemelen. NTVSpor.net ile ortaklaşa yürütülen bir projenin parçasıydı, yukarıdaki yazı. Uzun uzun bahsetmeye gerek yok. Sitedeki diğer işlerden dolayı, Dünya Kupası öncesine yetiştirilemedi. Buraya kadar zahmet edip okuyan varsa zaten, bir ön izleme yazısı olduğunu anlamıştır. Durum bu şekilde. En azından blog arşivinde kalsın. Bunun bir de Hollanda'sı var. O da gelecek.

Los Angeles Lakers 4:3 Boston Celtics

2010-06-18T12:20:00.000+03:00

Los Angeles Lakers, 2010 NBA Finalleri yedinci maçında Boston Celtics’i 83-79 mağlup etti. Ve kulüp tarihindeki 16. şampiyonluğunu kazanarak rakibine bir adım daha yaklaştı.

Klasikler arasına giren bir maç oldu. Ne zaman olur, bilinmez; ama başlığın altı dolacak.

Cleveland Cavaliers 86-104 Boston Celtics

2010-05-04T18:20:00.007+03:00

* LeBron James, 2009-10 sezonunda oynadığı altıncı Celtics maçında ilk kez 30 sayının altında kaldı.

2010 NBA Doğu Konferansı Yarı Finalleri’nde Boston Celtics, Cleveland Cavaliers’ı The Q Arena’da 104-86 mağlup ederek seriye 1-1’lik eşitliği getirdi. Celtics, bu sonucun ardından saha avantajını lehine çevirmeyi başardı.

Cleveland Cavaliers adına işler yolunda gidiyordu. LeBron James, üst üste ikinci defa normal sezon MVP’si olmuştu. Ve ödülünü maç öncesinde taraftarlarının önünde alıyordu. 2008-09 sezonunun ilk maçında Boston Celtics, şampiyonluk flamasını TD Banknorth Garden’ın tavanına çekerken; ısınma hareketlerine soyunma odasında devam eden LeBron James, bu defa ‘’bireysel’’ olarak kazanan taraftaydı. Sağ dirseğindeki ağrı, Celtics serisi öncesinde gündemin ana maddesi hâline gelmişti. Ancak ilk maçtaki gösterinin ardından kendisini iyi hissettiği net olarak anlaşılıyordu.

Geçtiğimiz sezon MVP Ödülü’nü aldığı mücadelede (Doğu Konferansı Yarı Finalleri 1. Maç) Atlanta Hawks potasına 32 sayı bırakan LeBron James’in Boston Celtics karşısında neler yapacağı merak konusuydu. Ama istediği gibi başlayamıyordu, MVP. Yine de Celtics’in hücumdaki top kayıpları ve yaşadığı küçük çaplı faul problemleri, ev sahibi Cavaliers’ı oyunda tutmak için yeterliydi. Boston Celtics adına kırılma anı, çeyreğin son bölümünde yaşandı. Ray Allen, Kevin Garnett ve Kendrick Perkins kenara geldi. İki faullü Paul Pierce, yerini Michael Finley’e bıraktı. Celtics, kalan süreyi Rajon Rondo, Tony Allen, Michael Finley, Rasheed Wallace ve Glen Davis ile oynayacaktı.

İlk çeyreğin bitimine 3:10 kala bu değişiklikler yapılırken 16-15 öndeydi, Boston Celtics. Hemen ardından Anderson Varejao’nun iki sayılık isabeti, Cavaliers’a 17-16’lık üstünlüğü getirdi. Delonte West, Anthony Parker, LeBron James, Antawn Jamison ve Anderson Varejao beşi, Celtics’in yedeklerini alt etmek için yeterli olabilirdi. Ancak tüm dengeleri değiştirecek bir isim çıktı Doc Rivers’ın yanındaki sandalyelerden. Rasheed Wallace’ın Celtics’e gelirken üstlenmesi beklenen rol, belki de ilk defa gözler önüne seriliyordu. Garnett, Perkins ve Pierce gibi playoff zamanı alev topu hâline dönüşen isimlere yapılan Sheed eklemesi, tam da böylesi bir maç için yapılmıştı.

* Miami Heat serisindeki beş maçta toplam 19 sayı üreten Sheed, dün gece 17 sayı ile oynadı.

Boston Celtics, 26-22 önde girdiği ikinci çeyreğin hemen başında yedek oyuncularının üstün performansları sayesinde 9-0’lık bir seri yakaladı. Ve rakibi molaya zorladı.

Doğu Konferansı Birinci Turu’ndaki Miami Heat serisinin beş maçında sırasıyla 4, 6, 2, 5 ve 2 sayı atabilen Wallace, saha içinden şut kaçırmadığı ilk devreyi (3/3 üç sayı, 2/2 iki sayı) 13 sayıyla kapatarak iki takım arasında önemli bir fark yarattı. Ancak Celtics’in takım olarak içerisine düştüğü durumun sonuçlarından biri, top kayıplarında ortaya çıkıyordu. İlk 24 dakikada toplam 10 kez hücum şansını Cavs’e kaptıran Celtics, rakibinin bu hataları 15 sayı ile lehine çevirmesine engel olamamıştı.

Wallace’tan 13 sayılık katkı alınan bir devrede Celtics’in soyunma odasına ancak 52-48 önde gidebilmesi, en azından yakın dönem için sürpriz olmalıydı. Rajon Rondo da 12 asistle oynuyordu. Cavaliers’ın toplam 10 asist ürettiğini düşününce, Rondo’nun başarısı daha net şekilde anlaşılabilirdi. Üçüncü çeyrekte hız kesmedi, Celtics. Bilakis, beşinci vitese taktı. Cavaliers’ı %31,3 ile şut kullanmaya ve beş kez top kaybı yapmaya zorladı. Ray Allen, sezonun ikinci bölümünde sıkça hatırladığı (ilk 41 maç, 66-188, %35,1 ve ikinci 41 maç + playoff: 98-247, %39,7) dış şut silahını devreye soktu.

* Cavaliers, dördüncü çeyrekte 15-0'lık seri ile skora ortak oldu. Ama Rajon Rondo, rakibinin tüm umutlarını yok etti.

Boston Celtics, üçüncü çeyreğin tamamında oyunu domine etti. Ray Allen’ın 10 sayı ürettiği bu bölümde 10/14 ile hücum eden konuk ekipte Rajon Rondo, 19 asiste ulaştı. Ve bu kategoride Celtics Tarihi’nin playoff rekorunu egale etmeyi başardı.

Celtics, son çeyrek öncesinde 83-60’lık skorla farkı 23 sayıya kadar çıkarıyordu. Rondo, Bob Cousy’yi yakalamıştı. Önünde yeni bir hedef vardı. Magic Johnson ve John Stockton ikilisi, 24’er asistle bu alandaki rekoru paylaşıyordu. Ancak Celtics’in bunu düşünecek zamanı yoktu. Maçın bitimine 8:32 kala 91-66 geride olan Cavaliers, rakibininin maç süresine oynamasının ardından oyuna dönmeyi başarıyordu. Celtics’in top kayıpları ve basit hataları, Cavaliers’a hayatta kalma şansı vermişti.

Boston Celtics, 5:39’luk süre dilimi içerisinde tek bir sayı bile bulamadı. Serinin ilk maçında kariyerinin ilk smacını Paul Pierce’ın üzerinden yapan Mo Williams, o hareketinden sonra tüm gidişatı değiştirmişti. Benzer bir hamleye ihtiyaç duyuyordu, Cavaliers. Ancak o hamlenin 1/9 saha içi isabetle oynayan Williams’tan gelmeyeceği kesindi. LeBron James, Celtics’e karşı belki de ilk defa, kendi standartlarının altında oynuyordu. (Maçı 24 sayı ile tamamladı. Bu sezonki altı Celtics maçında ilk kez 30 sayının altında kaldı.) J.J. Hickson, bir kıvılcım yaktı. Ama olmadı.

Maçın yıldızı Rajon Rondo, skor 91-81’ken yine en kritik ayrıntılardan birinde sahne aldı. Celtics, sayı bulamadığı sekanstaki üst üste yedinci şutunu Paul Pierce ile kaçırmıştı. Cavs pota altı oyuncularının alacakları bir ribaund, farkı tek hanelere indirecek basketin yolunu açabilirdi. Rajon Rondo, bunlara fırsat vermedi. Bitime 3:42 kala takımına ikinci kez hücum şansı verdi. Ve Paul Pierce, çembere giderek takımı adına dakikalar sonra ilk basketi attı. Cavs’in dönecek gücü zaten yoktu. Enteresan, adeta Celtics zorla maçın içine soktu rakibini. Fark, 10’a indi. Ancak sonrası 11-3’lük Celtics serisi…

* Rajon Rondo'nun maç boyunca yaptığı 19 asist, Boston Celtics'e 49 sayılık bir avantaj yarattı.

Celtics’in Wallace’tan aldığı ekstra destek (17 sayı), serinin devam eden bölümü için oldukça değerli. İki maçta toplam 41 şut kullanan ve 18’er sayı 10’ar ribaund üreten Garnett’in iştahı, üçüncü çeyrekteki performansı (10 sayı) ile takımının en skorer ismi (22 sayı) olan Ray Allen’ın şut ritmi de.

Bir de Rondo… Normal sezonda All-Star seçilerek bu onura ilk defa erişen Rondo, Playoff seviyesinde adeta MVP sınırlarını zorluyor. Cavaliers serisindeki ortalamaları 20,0 sayı ve 15,5 ribaund. 104-86 kazanılan karşılaşmada takımının 104 sayısının 59’unda direkt pay sahibi oldu. Ürettiği 19 asist, skor tabelasına 46 sayı olarak yansıdı. Daha fazlası, takımlar arasındaki farklarda. Cavaliers, fiziksel çarpışmaların böylesine baskın olduğu bir maçta yalnızca 16 faul yaparak bitirdi maçı. Ve bu, sadece hakemlerin kararları ile ilgili değil. Buna karşılık, Celtics’in 31 faul yaptığını görebilirsiniz.

LeBron James, yalnızca 15 şut kullandı. Üzerine harika savunma oyunları oynandı. ‘’Birinci maçın kasedini izlediğimizde, rakibimizin birçok zayıf noktası olduğunu gördük’’ diyordu karşılaşmanın ardından Boston Celtics antrenörü Doc Rivers. LeBron James’in yüzünü potaya dönememesi bu planlarla ilgili olsa gerek. LeBron’un sağ dirseği hâlâ tartışma konusu. ‘’Kendi oyunumu oynamak için çalışmaya devam edeceğim. Sakatlıkları asla bahane etmem. Bu akşam kendimi iyi hissediyordum. Ama takım olarak baktığınızda, iyi değildik’’ diyor LeBron. Mike Brown’ın verdiği karşılık ise ironik, ‘’Dirseği iyi. Eğer iyi olmasaydı, kendisi bana söylerdi. Bunun hakkında bir şey duymadım.’’

Avantaj Celtics tarafında. Serinin üçüncü maçı, Boston Celtics’in evi TD Banknorth Garden’da. Ve görünen o ki, beklenen maç içi sertlik de orada çıkacak karşımıza.

Epik: FC Barcelona v Internazionale, 1-0

2010-04-29T17:55:00.006+03:00

* Portekizli teknik adam Jose Mourinho, maçın son düdüğünün ardından sevincini saha içinde yaşadı.

UEFA Şampiyonlar Ligi’nde dün akşam, yıllarca unutulmayacak bir karşılaşma yaşandı. Bugünlerde herhangi bir futbol sohbetinde bile, ‘’Euro 2000’de Hollanda, İtalya’ya karşı neler kaçırmıştı yahu?’’ ile başlayan, ‘’Frank de Boer miydi, iki penaltı kaçırmıştı. Zambrotta atılmıştı. Dino Zoff, ne ‘catenaccio’ yapmıştı ama! Ben Hollanda'yı tutuyordum, çok üzülmüştüm. Rijkaard istifa etmişti maçtan sonra’’ cümleleriyle de devam eden örneklerin yanında Arsenal – CSKA Moskova maçı yalnız değil artık.

Emin olun, 2035 yılında bir gün bu maçın konusu açılacak. Akıllarda birçok enstantane kalacak.

Ve maçın son düdüğünün ardından Luis Figo’nun da bulunduğu Inter yedek kulübesinden fırlayarak Camp Nou çimlerinde turlayan Jose Mourinho’yu, Thiago Motta’nın müdahalesini takiben kendisini yere bırakan Sergio Busquets’i, bitime altı dakika olağanüstü incelikte bir gol atan Pique’yi, yaklaşık bir saat savunmanın solunda oynayan Samuel Eto'o'yu, orta sahada olağanüstü performans sergileyen Esteban Cambiasso'yu, etkisiz kalan Lionel Messi'yi konuşacağız. Böylesine efsanevi bir maç oldu işte. Oynanan ya da oynanmasına izin verilmeyen futboldan bağımsız olarak tabii.

Guiseppe Meazza’da 3-1 kazanmıştı, Inter. Ama Barcelona’nın oyunu bozulmamıştı. Yine istediği gibi oynuyordu, Barcelona. Maxwell’in çizgiye inmesinin ardından Pedro Rodriguez, takımının imza gollerinden birini atmıştı. Öne geçmeyi başarmıştı, Pep Guardiola’nın Barcelonası. Ancak devamı gelmeyecekti. Barcelona’nın birden fazla gol farkıyla kaybettiği son maç, 7 Mayıs 2008 günü oynanmıştı. Takımın başında Frank Rijkaard vardı. Rakip Real Madrid, Santiago Bernabeu’da Barcelona’yı 4-1 yenmişti. 20 Nisan 2010 günü ise Santiago Bernabeu’ya ulaşma yolundaki en büyük darbeyi alıyordu, Barcelona. Ve Jose Mourinho’nun 3-1’i, daha değerli olarak kabul edilmeliydi.

* ''Bu nefretin sevgiye dönüşebileceğini düşünecek kadar aptal değilim'' diyor Mourinho. Haksız sayılmaz.

1996 ila 2000 yılları arasında Barcelona ve Barcelona B takımlarında antrenörlük yapan Jose Mourinho, Camp Nou’ya rakip teknik adam olarak dört defa gelmişti.

Barcelona, 2004-05 ve 2005-06 sezonundaki ilk iki mücadelede istediğini alan taraf oldu. Ekim 2006’daki maçta ise Barcelona taraftarları ile Jose Mourinho’nun arası açıldı. Werder Bremen ve Levski Sofya’nın da bulunduğu Şampiyonlar Ligi grubunda Chelsea, Barcelona deplasmanında işine yarayan bir puanı Didier Drogba’nın 90+3. dakikadaki golü ile bulmuştu. Mourinho, beraberliğin sevincini dizleri üzerinde kayarak kutluyordu. Camp Nou tribünlerinin tepkisini çekmek için yeterli bir nedendi. Futbol dünyası, küçük… Sonrası kendiliğinden gelişti zaten. Barcelona, Eylül 2009’da kazanan tarafta yer aldı.

* Mourinho'nun Camp Nou'da rakip teknik direktör olarak çıktığı maçlardaki sonuçların tablosu.

Mourinho, taktiksel bir deha olmasının yanı sıra, akıl oyunlarında olağanüstü başarı gösteren bir insan. Maç öncesinde Türkiye’ye de ulaşan, ‘’Inter için Bernabeu'ya gitmek bir rüya, Barça için bir takıntı’’ sözleri, bunun için kanıt aslında. Guardiola, Madrid’e gidebilme adına Milano’da elinden geleni yapmıştı. Doksan dakika boyunca en fazla pas yapan dokuz oyuncu, Barcelona forması giyiyordu. Inter’de Zanetti’nin lider olduğu bu ketagoride (21 pas), Victor Valdes (23 pas) dokuzuncu sıradaydı. Enteresan bir eşleşme yaşanmıştı. Barcelona, son 15-20 dakikayı ön alanda oynuyordu. Savunmacı Pique bile ilerideydi. Zira deplasmanda bir gol daha atmak, müthiş bir avantaj olabilirdi.

* Barcelona'dan Sergio Busquets'in maç boyunca gördüğü tek boşluk.

Barcelona, Camp Nou’daki rövanş maçına alışılagelen 4-3-3 dizilişi ile başlayacaktı. Carles Puyol’un yokluğu, biliniyordu. Ancak Yaya Toure tercihi, Guardiola’nın hazırladığı bir sürpriz olmalıydı. Jose Mourinho’nun da özel düşünceleri vardı bu maç için.

Barcelona’nın kalesinde Victor Valdes vardı. Kanat savunmasının sağında Daniel Alves’in olması, yeni bir gelişme olarak kabul edilemezdi. Ancak sol tarafta Gabriel Milito’nun görev alması, bir o kadar garipti. Merkezde Pique’nin yanında Yaya Toure oynayacaktı. Pep Guardiola’nın kritik tercihi, Zlatan Ibrahimovic’ti. Lionel Messi ve Pedro Rodriguez, İsveçli yıldızın her iki yanına konuşlanmışlardı. Orta sahada ise Sergio Busquets, Xavi Hernandez ve Seydou Keita üçlüsü yer almıştı. Jose Mourinho’nun tek radikal değişikliği, 4-2-3-1’de Goran Pandev’in yerine Cristian Chivu’yu koymak durumunda kalmasıydı. Böylece, Daniel Alves – Lionel Messi kombinasyonunun etkisi azaltılabilirdi.

Samuel Eto’o, Diego Milito’nun olduğu forvet hattının arkasındaki üçlünün sağında yer alıyordu. Maça bu şekilde başlamıştı. Ancak karşılaşma sonrasında, ‘’Topla oynamayı istemedik; çünkü Barcelona, top bizdeyken baskı yaparak topu geri aldığında pozisyonumuzu kaybedebilirdik. Takımımın saha içerisindeki pozisyonunu kaybetmesini asla istemem’’ diyecek olan Inter teknik direktörü Jose Mourinho, haklı sayılabilirdi. Barcelona, aslında bu panzehirle İtalya’da dezavantajlı duruma düşmüştü. Mücadelenin ilk 10 dakikası içerisinde oluşan pas sayıları, Mourinho’nun ne demek istediğini net şekilde anlatıyordu: Barcelona 87/92 – 5/11 Inter. Belli ki, böyle devam edecekti.

Barcelona, Eylül 2009’da Inter’i 2-0 mağlup ederken işini çok erken bitirmişti. Mourinho, o maçtan gerekli dersleri almıştı muhtemelen. Ama Barça da yapabileceğini göstermişti. Üstelik, Camp Nou’daki son 11 maçta en az iki gol atmayı başaran bir Barcelona vardı sahada. Dakikalar ilerledikçe, Mourinho’nun çıkardığı derslerin pratiğe döküldüğü anlaşılacaktı. Ne var ki; Thiago Motta, henüz 28. dakikada oyundan atılıyordu. Mourinho bunu da hesaplamış olamazdı. Ancak kırmızı kartın ardından sakin kaldı. Kulübeye dönerek ‘’Kalk, ısınmaya başla. Oyuna giriyorsun’’ demedi herhangi bir oyuncusuna. Ivan Cordoba ve Marco Materazzi gibi iki savunmacı vardı oysa. Diyemez miydi?

* Lionel Messi, Mourinho takımlarına karşı yedinci maçını da boş geçmek durumunda kaldı.

Karşılaşmanın 28. dakikasından sonra ‘’oyun içi’’ oyuncu değişikliğine karar verdi, Portekizli teknik adam. Diego Milito, Maicon’un önüne yerleşti. Eto’o, sol kanada geçti. Wesley Sneijder, ‘’sürpriz adam’’ oldu. Motta’nın yerini ise Cristian Chivu aldı.

Barcelona, ilk yarıda Inter’in kilidini açamadı. Guardiola, ikinci yarı öncesi Gabriel Milito ile Maxwell’i değiştirdi. Ama ‘’B Planı’’ bu değildi. Inter, kâğıt üzerinde çok kolay gözüken bir düzenle oynuyordu. Yani Barcelona Onursal Başkanı Johan Cruyff’un söylediği gibi. Kırmızı kartın ardından yenilenen dizilişte savunma beşlisindeki oyuncular arasında oluşan boşluk, orta sahada yer alan beşli (Diego Milito, Estaban Cambiasso, Cristian Chivu, Wesley Sneijder, Samuel Eto’o) tarafından kapatılıyordu. İki elinizi birbirine kavuşturduğunuzu düşünün, aynen öyle. Kolay gibi gözüküyor, değil mi?

Jose Mourinho’nun takımı, Barcelona’ya asla boşluk vermedi. Lucio ve Walter Samuel’in oluşturduğu savunma merkezi, o bölgede Zlatan Ibrahimovic’e kesin bir üstünlük sağlamayı başardı. Ve 63. dakikada, ‘’B Planı’’ devreye girdi. Ülkemizdeki, ‘’Skor olarak gerideysen, savunmadan adam çıkar. Oyuna bir forvet al’’ değildi ama bu formülün adı. Bojan Krkic ve Jeffren, oyuna dâhil oldu. Sergio Busquets ve Zlatan Ibrahimovic ikilisi, kenara geldi. Pep Guardiola’nın amacı, muhtemelen kısa ve hızlı oyuncularla Inter savunmasına bir şok yaşatmak olmalıydı. Ancak Inter’in her şeye cevabı vardı.

Lionel Messi, Jose Mourinho’nun yönettiği takımlara karşı daha önce altı defa forma giymişti. Golü yoktu. Bu değişikliklerin ardından Guardiola, Messi’yi –bu sezon sıkça yaptığı gibi- orta sahaya daha yakın oynatmaya başladı. Hücumda Pedro, Bojan, Jeffren üçlüsü vardı. Savunma kanatları ise Maxwell ile takviye edilmişti. Böylece, Barcelona’nın imza hareketlerinden biri gerçekleşebilirdi. Messi, rakip stoper ve rakip bek arasına topu bırakacak. Sağ veya sol kanattan gelen Barcelonalı, takım arkadaşını arka direkte boş kaleye gönderecekti. Ama olmadı. O boşluk, asla verilmedi Barcelona’ya.

* 90 dakika boyunca en fazla isabetli pas yapan 11 oyuncunun yer aldığı tablo.

Jose Mourinho, 180 dakika içerisinde birçok iş başardı. En büyüğü ise hem A, hem de B planına karşılık vermesi oldu. Jose’nin planı, her iki formüle de uyarlanmıştı çünkü.

Ve rakamlar… İlk 10 dakikada karşımıza çıkanlar, devre tamamlandığında biraz daha netleşti. Inter, topa 86 defa dokunabilmişti. Yalnızca 44 isabetli pas vardı. Brezilyalı kaleci Julio Cesar’ın 8/19 olan oranı dışarı bırakılırsa, 36/57 gibi bir durum çıkıyordu karşımıza. Barcelona ise bulutların üzerindeydi: 334/371. %90 isabet, tek bir gol için bile yeterli olmamıştı ama. Daha ileri gidelim, Barcelona’nın tehlikeli kabul edilebilecek gol girişimi dahi yoktu aslında. Bir kötü haber, bu maçta bireysel yetenek de fark yaratamayabilirdi.

Barcelona, topa %86,4 oranında sahip olduğu ikinci 45 dakika boyunca sadece bir gol atabildi Inter’e. Gerard Pique’nin akıllara durgunluk verecek harika golü, Barcelona için yeterli değildi. Dün akşamki eşleşme, yalnızca bir futbol maçı olmaktan çıkmıştı. Adeta iki futbol ekolü çarpışıyordu. 180 dakika sonunda Barcelona’nın isabetli pas sayısı 1372 iken, Inter’inki 373. İkinci maçta yapabildikleri 67 isabetli pas, Şampiyonlar Ligi’nde tüm sezonun en başarısız sonucu. Buna karşılık Barcelona’nın 555’i isabetli 627 pası var. Mourinho, olağanüstü bir savunma yaptı. Ama Julio Cesar, Samuel, Lucio, Maicon ve Cambiasso, babamın öğrencisi olsalar; babam da yapardı o savunmayı Camp Nou'da.

* Jose Mourinho, 90'lı yılların sonunda Barcelona teknik direktörü Bobby Robson'ın tercümanlığını yapıyordu.

Bojan Krkic’in son dakikada sayılmayan golünden sonraki senaryo, her şeye rağmen farklı olabilirdi. O zaman neler konuşulurdu, bilinmez. Artık Jose Mourinho’nun önünde benzer bir sınav daha var. Ve rakip, Hollandalı Louis van Gaal!

1965 yılından sonra Kupa 1’deki ilk kez final oynayacak, Inter. 35 sene önce teknik adam (Helenio Herrera) başarısı, Inter’in gösterdiği performansın önüne geçmişti. Futbol tarihinin ‘’underrated’’ taktiklerinden biri olan Catenaccio ile kazanmıştı, Inter. Sanıldığı gibi, yalnızca ‘’savunma’’ düşünen bir anlayış değildi. Peki, 35 yıl sonra 2010’daki Inter konuşulduğunda, yine teknik direktörleri takımın önüne geçer mi? Öyle gözüküyor. Ve Portekizli, bunu sonuna kadar hak ediyor.

Boston Celtics v Miami Heat

2010-04-18T02:50:00.011+03:00

2010 NBA Playoffları’nda üçüncü eşleşme, Boston Celtics ve Miami Heat arasında. İki takımın TSİ 03.00’da başlayacak karşılaşması öncesinde detaylar, istatistikler ve tahminler...

Doğu Konferansı’nın dördüncü Boston Celtics, normal sezonun son maçında New Jersey Nets’i iki uzatma neticesinde mağlup ederek beşinci sırayı alan Miami Heat ile karşılaşacak. Ekim ayından bu yana çeşitli inişler ve çıkışlar gösteren Celtics’in playoff atmosferini farklı bir havada yaşaması bekleniyor. Kevin Garnett, Rasheed Wallace ve Paul Pierce gibi oyuncular, bu sebepten Celtics forması giyiyorlar. İki sezon önce şampiyon olan kadrodaki PJ Brown ve Sam Cassell gibi. O takımdaki oyunculardan bazıları, hâlâ Celtics forması giyiyor. Tecrübe kazandıkları kesin.

Celtics ve Heat arasındaki eşleşmede Celtics lehine olan istatistik kalemlerinden biri, sezon içerisinde yapılan üç karşılaşmanın ardından oluşan sonuç. Boston Celtics, 2009-10 sezonunda Miami Heat’i süpürdü. Her maçın kendi özelinde bir hikâyesi var elbette. Kasım 2009’da Celtics, Florida’da 92-85 kazandı. Kevin Garnett, karşılaşmayı 11/12 saha içi isabeti ve 24 sayı ile tamamladı. Ancak pota altında fark yaratan tek Celtics oyuncusu, KG değildi. Kendrick Perkins, double-double yaptı. Ve Celtics, %52.2 ile hücum ettiği maçta Miami Heat’i 2/15 ile üç sayı kullanmaya zorladı.

Celtics, sezon içi serinin ikinci maçını -yine Florida’da bu defa uzatma devresi sonunda- kazandı. Dwyane Wade, Miami Heat adına 44 sayı ile oynadı. Ama Rajon Rondo’nun performansı, Celtics adına avantaj sağlayan önemli etkenlerden biri oldu. Kendrick Perkins, 20 sayı ve 10 ribaundla bir kez daha double-double yapmayı başardı. Önemli ayrıntı: Celtics, boyalı alanda rakibine 54-36’lık üstünlük kurarken; maç içerisinde toplam 41 defa serbest atış çizgisine giderek kendi sezon rekorunu kırdı. Görünen o ki, Miami Heat’in Celtics’e karşı uyguladığı pota altı savunmasında bir sorun var. Sıradaki?

Boston Celtics, 3 Şubat gecesi rakibini TD Banknorth Garden’da ağırlama şerefine nail oldu. Ray Allen’ın son çeyrekte ürettiği 15 sayı, ibrenin net şekilde Celtics’e dönmesini sağlıyordu. Celtics, Miami Heat’i 107-102 mağlup etti. Rakibini süpürdü. Celtics, Heat’e ribaundlarda 41-31’lik üstünlük sağladı. Ve bunlardan 15 tanesi, hücumdayken gerçekleşti. Boyalı alanda maç sırasına göre skor şu şekilde oluşmuştu: 48-38, 54-36, 4-44. İkinci şans sayıları: 13-12, 6-16, 16-11. Fastbreak sayıları: 10-2, 15-10, 11-9. Son maçın üzerinden dört ay geçti?

Kendrick Perkins, yine de ‘’X-Factor’’ olabilir. Pota altında kendisine cevap verebilecek oyunculardan biri, Jermaine O’Neal. Ancak biraz daha geri baktığımızda, Celtics adına bir isim daha göreceğiz: Rajon Rondo. Rüya gibi bir sezon geçirdi.

2008’deki şampiyon kadronun oyun kurucusu, Final serisinde Lakers takımınca şutu riske edilen neredeyse sıradan bir rol oyuncusuydu. Çoğu zaman, hücumda boş bırakılırdı hatta. Şimdi, çok farklı. Rondo, karanlık odada bulunan masasının koltuğunda sırtı kapıya dönük bir şekilde oturuyor. ‘’Bir zamanlar, şutu riske edilen genç bir PG vardı!’’ Rondo, Celtics adına tatmin edici olmayan 2009-10 sezonunda Kulüp Tarihi’nin önemli rekorlarını kırmayı başardı. NBA’deki üçüncü yılından dördüncü yılına geçiş sürecini ise, harikulade tamamladı. (Grip olduğu söyleniyor, durumu henüz netleşmedi.)

Rajon Rondo, sezonu 794 asistle noktaladı. Daha önce hiçbir Celtics oyuncusu, tek bir normal sezonda bu seviyeye ulaşamamıştı –Bob Cousy (715 asist, 1959-60), Sherman Douglas (683 asist, 1993-94), Tiny Archibald (671 asist, 1979-80), Rajon Rondo (659 asist 2008-09). Benzer bir durum, top çalma miktarında da geçerli. 189 kez rakibin elinden hücum sırasını aldı, Rondo. Böylece, Rick Fox’un 1996-97 sezonundaki 167 top çalmalık rekorunu da tarihe gömmüş oldu –Larry Bird (166 top çalma, 1985-86), David Wesley (162 top çalma, 1996-97), Larry Bird (161 top çalma, 1980-81).

Paul Pierce ve Ray Allen, Celtics’te kariyerleri boyunca Miami Heat karşısında en fazla forma giyen iki oyuncu. Pierce, tamamı Celtics’te olmak üzere, toplam 37 defa Heat’e rakip oldu. Ve maç başına 23.5 sayı, 6.0 ribaund ortalaması yakaladı. Ray Allen ise 38 kez Heat önünde sahne aldı. %43.8 saha içi isabeti ile ortalama 20.8 sayı üretti. 2007-08 sezonunda Ray Allen ve Kevin Garnett hamlesinin ardından farklı dünyaların takımı olan Celtics, son üç sezonda ideal beşlisi ile (Rondo, Allen, Pierce, Garnett, Perkins) başladığı 166 maçın 143’ünü kazandı. İç sahada 64-19, deplasmanda ise 59-24 oranı yakalandı.

Heat, son yedi sezonda altı toplamda ise 14. defa playoff yapıyor. Ancak tarihinde ilk kez Boston Celtics’e playoff aşamasında rakip olacak. En önemli koz ise, Dwyane Wade!

Miami Heat, iyi bir savunma takımı. Boston Celtics de öyle! Erik Spoelstra’nın öğrencileri, sezon boyunca rakiplerine maç başına ortalama 94.2 sayı imkânı vererek %43.9 saha içi isabeti ile sınırladı. Heat, her iki kategoride de lig ikincisi. Sezon içerisinde Celtics’le oynanan maçlarda bu özellik sahaya yansımadı; ama Miami Heat, rakiplerini 90 sayının altında tuttuğu 29 karşılaşmadan 27 galibiyet çıkardı. Dwyane Wade, takımının süpürülmesine engel olamadığı üç maçta toplam 101 sayı ve 26 asist üretmişti. Ancak aradığı desteği, takım arkadaşlarından bulamadı.

Boston Celtics, pota altındaki potansiyeli kullanmak isteyecektir. Ancak Garnett’in ne kadar sağlıklı kalacağı önemli. Rasheed Wallace, kendini iyi motive ederse, faydalı olur. Perkins, en az iki-üç defa double-double yapar. Rondo’nun hastalığı var. Ama serinin genelini etkilemeyecektir. Paul Pierce’ın playoff maçları için var olduğunu biliyoruz. Çok başka oynar. Bir maçta Wade ile düello içerisine girebilir. Allen da serinin bir bölümünde son çeyrek performansıyla fark yaratır. Tüm bu unsurlara tek bir şekilde cevap verebiliyor, Miami Heat: Dwyane Wade. Bir yere kadar tabii.

Tahmin: Boston Celtics, 4-2.

Atlanta Hawks v Milwaukee Bucks

2010-04-18T00:15:00.012+03:00

2010 NBA Playoffları’nda ikinci eşleşme, Atlanta Hawks ve Milwaukee Bucks arasında. İki takımın TSİ 00.30’da başlayacak karşılaşması öncesinde detaylar, istatistikler ve tahminler...

Doğu Konferansı’nda üçüncü sırayı alarak altıncı Milwaukee Bucks’ı kendisine rakip olarak seçen Atlanta Hawks, 2008 ve 2009 yılının ardından bir kez daha 82 maçın üzerine çıkacak. Georgia eyaletinin temsilcisi, 2007-08 sezonunda 37 galibiyet alarak sekiz sezonluk playoff hasretine son vermişti. Geçtiğimiz sezon ise 47-35’in ardından dördüncü sırayı aldı, Hawks. Ve ilk turda Miami Heat’i 4-3 ile geçerek 1999 yılından sonraki ilk playoff serisini kazanmayı başardı. Ne var ki, daha ileri gidemedi. Cleveland Cavaliers, Miami Heat’in kendisine yaklaşmasına izin dahi vermeyecekti.

2009-10, Atlanta Hawks adına özel anılarla dolu bir sezon oldu. Nisan ayının dokuzuncu gününde Toronto Raptors’ı yenerek sezon içerisindeki 50. galibiyetini alan Hawks, 1997-98 sezonundan (50-32) sonra ilk defa 50 galibiyet barajına ulaştı. 53 galibiyet, 1996-97 sezonundaki 56’nın ardından yakın dönemdeki en iyi Hawks performansı. Ama daha önemlisi var. Atlanta Hawks, her yeni sezonda kendisini geliştirmeye devam ediyor. Son beş yılda hep üzerine ekledi. Ve en sonunda Doğu Konferansı’nın üçüncü sırasını kaptı. 2004-05 sezonundaki 13-69, yalnızca bir anı artık.

Atlanta Hawks, saha avantajını kazanırken Philips Arena’daki maçlarında kurduğu üstünlükten maksimum ölçüde yararlandı. Josh Smith, Joe Johnson ve Jamal Crawford üçlüsünün liderlik yaptığı Hawks, iç sahadaki 41 maçın 34’ünü galibiyetle kapadı. Ve kendi sahasında oynadığı son 12 maçı kazanmayı bildi. Böylece, 1996-97 sezonundan sonra (36-5), Hawks’ın bu kategorideki en iyi derecesi de gelmiş oldu. Hawks’ın Georgia’daki başarısı, Milwaukee Bucks’ın deplasmanlardaki etkisizliği ile birleşince, ortaya net bir Atlanta Hawks senaryosu çıkabilir.

Milwaukee Bucks ve Atlanta Hawks, NBA Tarihi’nde daha önce üç kez playoff aşamasında birbirlerine rakip oldular. Tamamı ilk turda olmak üzere 1984, 1988 ve 1989 yılında karşılaşan iki takımdan Bucks, Hawks’ı iki kez (1984, 1989) saf dışı bırakmayı başarırken; Hawks, yalnızca bir defa (1988) kazanabildi. Ve tüm seriler, beşinci maça kadar uzadı. Milwaukee Bucks, her ne kadar Hawks’a bu alanda bir üstünlük kurmuş olsa da, saha avantajının rakiplerinde olduğu 22 playoff eşleşmesinin sadece 3’ünde tur atlamayı başardı. 2009-10 sezonundaki 41 deplasman maçının 18’ini kazanabildi.

Atlanta Hawks adına sezon içinde öne çıkan üç oyuncu -yukarıda da isimleri geçen- Josh Smith, Joe Johnson ve Jamal Crawford.

2010 NBA All-Star organizasyonunda Doğu Konferansı’na alınmayan Josh Smith, sezonu 15.7 sayı, 8.7 ribaund ve 4.2 asist ortalamaları ile tamamlayarak ‘’15+ sayı, 8+ ribaund, 4+ asist’’ üçlemesinde barajı geçebilen tek isim oldu. J-Smoove, top çalma (ort. 1.6) kategorisinde bulunan ilk 12 oyuncu arasındaki en uzun, blok (ort. 2.1) kategorisinde yer alan ilk 12 oyuncu arasındaki en kısa oyuncu. Smith, 2 Şubat gecesi Oklahoma City Thunder karşısındaki performansının ardından NBA’de 1000 blok seviyesine çıkan en genç basketbolcu (24 yıl ve 59 gün) olarak tarihe geçmişti.

Atlanta Hawks’ın fark yaratan oyuncusu, sezon boyunca kenardan gelen Jamal Crawford oldu. Yakın zamanda, 2009-10 sezonu için, ‘’En İyi Altıncı Adam’’ seçilmesine kesin gözüyle bakılan Crawford, 2010 Playoffları’na maç başına 18.0 sayı ortalaması ile geliyor. ‘’The Difference’’, kariyerindeki ilk playoff karşılaşmasına yalnızca birkaç saat uzaklıkta. Heyecanlı olmalı. Daha önce 676 normal sezon maçı oynamasına karşın playoff göremeyen Jamal Crawford, aktif oyuncular özelinde bu kategorinin en şanssız ismi. Atlanta Hawks’ın takım olarak playoff tecrübesi ise: 359 maç.

Milwaukee Bucks, playoff konusunda hâlihazırdaki en tecrübesiz ikinci takım. Chicago Bulls’un oyuncuları 225 maç ile listenin ilk sırasında. Bucks’ın toplamı 243 maç.

Takımın süper yıldızı Andrew Bogut, Phoenix Suns maçında yaşadığı talihsizliğin ardından sezonu kapamıştı. Hızlı hücumu smaçla noktaladıktan sonra yere kontrolsüz düşen Avustralyalı, sağ kolu kırıldığı için takımına yardımcı olamayacak. Bogut, normal sezonun son altı maçında forma giyemedi. Bucks, bu altı karşılaşmanın dördünde sahadan galibiyetle ayrıldı. Koç Skiles, söz konusu sekansta yıldız oyuncusunun yerini Kurt Thomas’la doldurmayı denedi. Ve Thomas, sezonun bu bölümünü ortalama 5.3 sayı ve 9.7 ribaundla tamamladı. Veteran oyuncu, 82 maçla playoff atmosferini en fazla yaşayan Bucks oyuncusu. Arkasında, Jerry Stackhouse bulunuyor (64 maç).

İki takım, sezon içerisinde üç defa karşılaştı. 28 Şubat gecesi, John Salmons (32 sayı) ve Jerry Stackhouse (20) ikilisinin toplam 52 sayısına rağmen Hawks, bitime dört dakika kala yedi sayı geride olduğu maçı uzatmaya götürdü. Ardından 106-102 kazanarak hata yapmadı. Hawks’ın Bucks karşısındaki diğer galibiyeti, 12 Nisan gecesi Milwaukee’de geldi. Joe Johnson’ın 31 sayı ürettiği karşılaşma, Hawks adına sezonun en iyi tek maç performanslarından birine sahne oldu. Maç boyunca %52.7 ile şut kullanan Hawks, rakibini %38.7 ile sınırladı. Ribaundlarda 48-34’lük üstünlük kurarken, boyalı alanı da 52-20 ile domine etti. John Salmons, 28 sayı üreterek Bucks’ın en skorer ismi oldu.

Atlanta Hawks’ın iki galibiyeti arasında bir kez kazanabildi, Milwaukee Bucks. 22 Mart gecesi, 98-95 kazanan Milwakuee Bucks’ta John Salmons’ın 32 sayılık performansı, iki takım arasında ciddi bir fark yarattı. Aslında büyük resmin küçük ayrıntısıydı bu.

Şubat ayında Bucks’a katılan John Salmons, yeni takımı için 30 maça çıktı. Ve Bucks, bu maçlarda 22 galibiyet elde etmeyi başardı. Söz konusu dönemde karşılaşma başına 19.9 sayı üreten Salmons, takımının en skorer ismi oldu. Kuşku yok ki, Hawks önünde de –özellikle Bogut’un yokluğunda- Scott Skiles’ın güvendiği oyuncuların başında geliyor. Çaylak oyun kurucu Brandon Jennings ve Ersan İlyasova’yı geçerek ilk beşe yerleşen Carlos Delfino, ‘’iki ucu keskin bıçak’’ tarzının temsilcileri. Hawks’ın takım savunması, bilhassa Jennings’in ruh hâlini bozabilir.

Ersan İlyasova için zor bir seri olabilir. Ritm bulması gerekiyor. Ama zor. 12 Nisan gecesi oynanan maçı 2/11 saha içi isabeti ile tamamlamıştı. Atlanta Hawks, serinin kesin favorisi. Kurt Thomas ve Jerry Stackhouse haricindeki Bucks oyuncuların toplam playoff maç tecrübesi: 97! Tecrübe, bu aşamada sahne almayı sever. Atlanta Hawks’ın bir diğer ilgi çekici istatistiği ise, sakat oyuncularının sezon boyunca toplamda sadece 25 maç kaçırması. Bu alanda ligin en iyisi konumunda, Hawks. Birbiri ile oynamaya alışan oyuncular, Milwaukee Bucks’ın bekleyen bir diğer önemli tehlike.

Tahmin: Atlanta Hawks, 4-1.

Beşgen: Manisaspor v Galatasaray, 1-2

2010-04-18T00:00:00.000+03:00

İlk 11'de başladığı son iki karşılaşmada rakip ağları dört kez sarsan Milan Baros, bu sezon TSL'de 10 gole ulaştı.

Galatasaray, Turkcell Süper Lig’in bitimine dört hafta kala deplasmanda karşılaştığı Manisaspor’u Kader Keita ve Milan Baros’un golleri ile 2-1 mağlup etti. Geçtiğimiz haftalara oranla ciddi farklılıkların yaşandığı karşılaşmada Manisaspor’un tek golünü Mehmet Topal, kendi kalesine attı.

Çok sayıda konu başlığı var aslında. Galatasaray, sezon boyunca belli sekanslara yayılan performanslar sergiledi. Parça parça konuşulabilir üzerine. İlk altı hafta, 6-12. hafta, 12-15. hafta, 15-22. hafta, 23-28. hafta ve devamı… Ya da devre arasında tamamen değişen hücum yapısı, en nihayetinde Baros öncesi ve Baros sonrası. Galatasaray, çok kez gel-git yaşadı. Konuşulmalı tabii.

Sivasspor maçının devamındaki iki karşılaşmada (Diyarbakırspor ve Manisaspor) önemli ayrımlar var. Elano Blumer, Giovani dos Santos, Arda Turan, Milan Baros, Kader Keita… Sivasspor önünde son dakikaları Sivasspor yarı sahasına uzun top göndererek geçiren Galatasaray, Manisaspor’a karşı 2-1’in ardından iki-üç kez üçüncü gole çok yaklaştı. Baskı yemedi. Ve nedeni oldukça basit.

Fenerbahçe – Beşiktaş, Galatasaray – Bursaspor, Bursaspor – Beşiktaş, Fenerbahçe – Trabzonspor maçları, heyecanın son haftaya kadar taşınacağını gösteriyor. Geniş değerlendirmeyi bu başlık altından yapabiliriz. Ancak öncelik, Hawks – Magic ve Celtics – Heat önizlemelerinde olacak.

Cleveland Cavaliers v Chicago Bulls

2010-04-17T01:30:00.021+03:00

Cavaliers'ın süper yıldızı, sezon boyunca gösterdiği performansın ardından üst üste ikinci kez MVP seçilmeye yakın.

2010 NBA Playoffları, bu gece oynanacak dört maçla başlıyor. Açılış, Doğu Konferansı’nın lideri Cleveland Cavaliers’ın evinde. LeBron James ve arkadaşlarının konuğu, son anda playoff resminin içerisine giren sekizinci Chicago Bulls. Derrick Rose, Cavaliers’tan en az bir maç çalmaya çalışacak. Ama Cavs, formda. LeBron James’in oynadığı günlerde biraz daha formda…

Cleveland, üst üste beşinci sezonunda playoff resmi içerisinde kendisine yer buluyor. LeBron James’in takıma katılmasıyla bambaşka hedeflerin peşine düşen Cavaliers, kulüp tarihinde ikinci kez böyle bir seri yakalamayı başardı. Son beş sezonun elit takımlarından olan Cavs, daha önce 1992 ila 1996 yılları arasında fire vermeden 82 maçın üzerine çıkmıştı. 2006-2010 sürecinde iki defa Konferans Yarı Finalleri’nde (2006 ve 2008), bir kez Konferans Finalleri’nde (2009) ve bir kez de NBA Finalleri’nde (2007) oynayan LeBron James ise, artık en üst seviyeye çıkmak istiyor.

Normal sezonun son haftasında koç Mike Brown tarafından dinlendirilen Kral’ın haklı nedenleri var. Cavaliers, 2005-06 sezonundan itibaren oynadığı 410 maçtan 272 galibiyet çıkararak bu alanda en başarılı üçüncü takım olmayı başardı. Söz konusu sekansta yalnızca Dallas Mavericks ve San Antonio Spurs’ün gerisinde kalan Cavs, son beş sezonda playoff yapan beş takımdan biri. Doğu Konferansı’nda ise, bu onura erişebilen tek kulüp– Mavericks, Nuggets, Lakers ve Spurs. LeBron James’in takımı, üzerine konuşuyor olduğumuz süre içerisindeki her sezonu en az 45 galibiyet alarak tamamlarken, son iki yılda çıtayı daha yukarı taşıdı.

Sezonu 29.7 sayı ortalaması ile tamamlayan James, bu kategoride Kevin Durant'in (ort. 30.1 sayı) arkasında kaldı.

Rüya gibi geçen 2008-09 sezonunu 66 galibiyetle geride bırakmıştı, Cavaliers. 2009-10 sezonundaki 61 galibiyet, üst üste ikinci senede 60+ barajının aşıldığını gösteriyor.

Cleveland Cavaliers, Chicago Bulls’un 1995-96 (72-10) ve 1996-97 (69-13) sezonundaki rekorunun ardından arka arkaya iki yıl ‘’NBA Lideri’’ olmayı başaran ilk takım. Benzer bir durum, iç saha maçları konusunda da geçerli. 2008-09 sezonunda The Quicken Loans Arena’da 39-2 ile rakiplerine sahayı dar eden Cavs, bu sezonu da 35-6 ile kapadı. Ve bu seviyeye çıkan 14. takım oldu. NBA’in son 35 senelik periyodunda beş ayrı kulüp, toplam yedi kez söz konusu başarıyı tekrarlamıştı (Boston Celtics: 1985-86, 1986-87 ve 1987-88, Utah Jazz: 1990-91 ve 1991-92, Chicago Bulls: 1995-96 ve 1996-97, Sacramento Kings: 2000-01, 2001-02 ve 2002-03).

Geçtiğimiz sezon iç sahadaki 38 maçını ‘’kapalı gişe’’ oynayan Cavaliers, bu sezon fire vermedi. 41 maçın tamamında tek bir boş koltuk bile yoktu. Kulüp, bu alandaki serisini 77 maça çıkarmayı başardı. Ve hiç kuşku yok ki, tüm bu rakamların altında bir isim var: LeBron James.

‘’İstersem, her sezon ‘sayı kralı’ olabilirim’’ diyor James. ‘’Ama umurumda değil.’’ Haksız sayılmaz. Bulls için kötü bir haber: LeBron, rakibinin Playofflar’da bambaşka bir canavar göreceğini söylüyor. Demek, üst seviyesi varmış. Neler yaptı peki bu sezon, hemen bakalım. Sezonu maç başına ortalama 29.7 sayı ile tamamladı. İstatistik kâğıdına ayrıca ortalama 7.3 ribaund, 8.6 asist ekledi. Cavaliers, James’in sahada olduğu dakikalarda rakiplerine toplam 650 sayılık bir fark yarattı (ortalama 8.6 sayı). Maç başına ‘’sayı+ribaund+asist’’ toplamlarındaki ortalaması ise 45.6 oldu (Durant ort. 40.0).

NBA Tarihi’nde bir sezon içerisinde 550 ribaund, 650 asist, 125 top çalma ve 75 blok barajını aynı anda geçen tek oyuncu olan LeBron James, sezonu toplam 2258 sayı, 554 ribaund ve 651 asist ile tamamladı. NBA’de daha önce yalnızca iki oyuncu bu seviyeye çıkabilmişti (Oscar Robertson 1961-66 ve Michael Jordan 1988-89). 2009-10 MVP’si olmasına kesin gözüyle bakılan James, maç başına ortalama 8.6 asistle bu alanda kariyerinin en iyi rakamına ulaştı, sezon boyunca da %50.3 ile şut kullandı. 31 kez double-double yaparak bu alanda da zirveye çıktı (11 maç – 20+ sayı, 10+ ribaund; 19 maç – 20+ sayı, 10+ asist; 8 maç- 30+ sayı, 10+ asist).

Sakatlığı nedeniyle sezonun son bölümünde forma giyemeyen Shaq O'Neal'in Bulls maçlarında oynaması bekleniyor.

Cleveland Cavaliers ve Chicago Bulls arasındaki ortak noktalar üzerinden gidelim. Cavaliers ile Bulls’un çarpışacakları başlıklar, ‘’boyalı alan’’ ve ‘’100 sayı barajı’’.

Cavaliers, saha içi şut yüzdesinde (.485) ligin en başarılı üçüncü takımı. Üç sayı isabetinde ise %38.1’lik oranı ile ikinci sırada. Maç başına 102.1 sayı üreten LeBron James ve arkadaşları, 82 maçın 65’inde rakiplerinden daha iyi şut attılar. 25 veya daha fazla asist yaptıkları 29 maçın 27’sini kazandılar. Ve üç haneli skor ürettikleri maçlarda 45-5 gibi olağanüstü bir galibiyet-mağlubiyet oranı yakaladılar. Chicago Bulls ise, 30 maçta 99 sayının üzerine çıkarken bu karşılaşmalarda 22 galibiyet elde etmeyi başardı. Ancak Bulls’un hükümdarlığı altında bulunan alan ‘’boyalı’’. Chicago Bulls, sezonu maç başına ortalama 44.5 ribaund ile tamamlayarak bu kategorinin lideri oldu.

Cleveland Cavaliers’ın uzunları ise, pota altı sertliğine şimdiden hazırlar. Rakiplerine sezon boyunca saha içinden %44.2 ile hücum etme şansı veren Cavaliers, pota altında da 36.8 sayılık ‘’müsamaha’’ ile kendi lehine önemli bir avantaj yaratmayı başardı. Boyalı alanda Shaquille O’Neal, Anderson Varejao, J.J. Hickson, Zydrunas Ilgauskas ve hatta Antawn Jamison, LeBron James gibi önemli silahlara sahip olan Cavs, maç başına ürettiği ortalama 44.0 sayı ile bu kategorideki en büyük farkı (+7.2 sayı) yakalamış durumda. İkinci şans sayıları konusunda da hoşgörülü değil, LeBron James’in takımı. Ortalama 11.7 sayı ile ligin en iyi ikinci ekibi.

2009-10 sezonunda 18 maç kaçıran Noah'ın yokluğunda Bulls, rakiplerine %46.6 ile şut kullanma imkânı verdi.

Chicago Bulls’un Cleveland Cavaliers’a pota altında cevap verebilmesi için Joakim Noah’tan maksimum fayda alması gerekecek.

Şubat 27 ve Mart 19 arasında oynadığı 10 maçtan da yenilgi ile ayrılan Chicago Bulls, 21. yüzyılda, sezonun herhangi bir bölümünde böylesi bir seri yakaladıktan sonra playoff yapan ikinci takım (Toronto Raptors 2001-02). İlgi çekici ayrıntı, Bulls’un bu kötü koşudaki 10 maçı Noah’sız oynamış olması. Joakim Noah, 2009-10 sezonunda çeşitli sebeplerle toplam 18 maç kaçırdı. Ve Bulls, söz konusu sekansta yalnızca 6 defa kazanabildi. Noah’lı 64 maçta rakiplerine ortalama 96.3 sayı izni veren Bulls, Noah’sız ortalama 104.3 sayıyı potasında gördü. NBA’deki üçüncü sezonunu geçiren Noah, hemen tüm kategorilerde kariyerinin en iyi seviyesine çıkmayı başardı.

Derrick Rose, Chicago Bulls’un 10 maçlık mağlubiyet serisinin son dört maçında takımındaki yerini alamadı. Ve 10. maç, Cleveland Cavaliers’a karşıydı. United Center’daki karşılaşmadan galip ayrılan, 92-85’lik skorla Cavaliers olmuştu. LeBron James 29 sayı, 11 ribaund, 7 asistle oynadı. Ve 14988 sayı ile başladığı karşılaşma sonunda 15000 sayı barajını aşan en genç oyuncu olmayı başardı. 29 sayısının 13’ünü ise dördüncü çeyrekte üretti. Tekrarlayalım, Rose ve Noah yoktu. Daha önceki iki eşleşmede eşitlik vardı. Bulls, deplasmanda 86-85 kazanmıştı. İkinci randevuda Cavs, ancak uzatma sonunda 101-87’lik üstünlük kurmuştu. LeBron James’in dinlendirildiği maçta ise Bulls, 109-108’lik skorla gülen taraf oluyordu.

Mo Williams, 2009-10'da yayın gerisinden 159/371 (%42.9) isabetle oynadı. Ve ligin bu alandaki en iyi 9. ismi oldu.

Cavaliers’ta LeBron James, sezonun son haftasını ''es'' geçti. 2009 Playoffları’ndaki her anı hatırlıyor olmalı. Hata yapmak istemeyecektir. Özellikle serinin birinci maçında ilk çeyreğe müthiş bir ateşle başlayacağını tahmin etmek zor değil –ki bu alanda da ligin en iyisi.

Derrick Rose, çaylak yılındaki ilk playoff maçında Celtics’e kaçacak yer bırakmamıştı. Takımının playoff resminin içerisine girdiği Celtics maçında da 39 sayı ile sezon rekorunu kırdı. Sıcak geliyor. Nisan ayında maç başına ortalama 25.4 sayı ve 7.0 asist üretti. Pota altındaki rekabet, ‘’X-Factor’’ olarak devreye girebilir. Ancak Cavs’in silahı çok. Shaquille O’Neal, iyi haberler vermeye devam ediyor. Ayrıca Varejao, Ilgauskas ve Hickson var. Mo Williams, Daniel Gibson ve Anthony Parker gibi yayın gerisinden etki yaratacak isimleri de gözardı etmemek gerekir.

Chicago’nun verebileceği cevaplar sınırlı. Cavs, 2009’da Pistons’ı dört maçta da çift haneli skorlarla geçmişti. Aynı tarifeyi uygulamak için iştahlı olacaklardır. Ancak Rose önderliğindeki Bulls, United Center’da bir maç alabilir. Jordan, Cavs’in canını yakmıştı zamanında. Şimdi, daha zor tabii.

Tahmin: Cavaliers, 4-1.

Messi Efsanesi: Barcelona v Arsenal, 4-1

2010-04-07T16:35:00.006+03:00

Lionel Messi, dün gece attığı dört golle bu sezon UEFA Şampiyonlar Ligi'ndeki toplam gol sayısını sekize çıkardı.

Doksanlı yıllarda yaşayan sporseverlerin şanslı olduklarını düşünürüm her zaman. Bu jenerasyon, büyük efsaneleri izleme fırsatı bulmuştur çünkü. Michael Jordan, Diego Maradona, Romario, Gheorghe Hagi, Michael Schumacher, Damon Hill, Pete Sampras, Roger Federer, Rafael Nadal, Lance Armstrong, Kobe Bryant, LeBron James ve şu an adlarına yer kalmayan çok sayıda önemli sporcu…

Geçtiğimiz sezon, bu isimlerin yanına kocaman bir takım eklenmişti: FC Barcelona 2008-09! Tıpkı Hollanda ’74 veya ’88 gibi. Ajax, Liverpool, Milan ve diğer efsanevi takımların yaşadıkları unutulmaz dönemlerdeki gibi ya da. Barcelona 2009’daki oyuncuları birbirlerinden ayırmak zordu. Öne çıkanlar vardı elbette. Xavi Hernandez, Andres Iniesta, Carles Puyol ya da Daniel Alves. Ama biri var ki; artık yalnızca Barça’da ya da modern futbolda değil, belki tüm zamanlardaki meslektaşlarından bir adım önde duruyor: Lionel Messi! Üstelik, bunu herkesin beğenisini ve takdirdini kazanarak başarıyor.

Nisan ayının altıncı gününde sahnedeydi yine. 2010 yılının futbol adına unutulmaz dakikalarında başrolü aldı bir kez daha. (Haziran-Temmuz arası ekstraları da olabilir.) Arsenal’in tüm umutlarını yıkan isim oldu. Arsenal, direnmek istedi. Ama başaramadı. Detaylara geçmeden evvel, maç öncesine gidelim. Lionel Messi’nin yetenekleri, böylesi detayları gölgelemiş olsa da…

Arsenal’in Fransız menajeri Arsene Wenger, Camp Nou’ya elleri kolları bağlı geliyordu adeta. Yalnızca 2-2’lik skor dezavantajından veya potansiyel Barcelona ataklarından dolayı değil; takımdaki belki de en kilit beş oyuncusundan yoksun olmak, Wenger’i hüzne sevk ediyordu. Robin van Persie, uzun süredir sakatlık sorunu nedeniyle takımına yardımcı olamamıştı. Yine yoktu. Andrei Arshavin ve Cecs Fabregas, yine benzer sorunlardan takımlarındaki yerlerini alamayacaklardı. Ama bu kadarla da sınırlı değildi. Savunmada William Gallas ile Alex Song, Kuzey Londra’daki ilk maçı tamamlayamayan isimlerden yalnızca ikisiydi. Arsenal’in işi, böylece daha da zorlaşıyordu.

Wenger’in sürprizi, sol kanattaki Tomas Rosicky oldu. Denilson, savunma dörtlüsünün önünde (Sagna, Vermaelen, Silvestre, Clichy) tek başına kalmıştı. Sağda Theo Walcott vardı. Hemen arkada ise Abou Diaby ve Samir Nasri ikilisi. İleride yine yalnız bir isim, Nicklas Bendtner, olacaktı. Barcelona’da ilk maçın ardından cezalı duruma düşen Carles Puyol ve Gerard Pique ortaklığının yerini Rafael Marquez ile Gabriel Milito almıştı. Eric Abidal, sol kanattaki pozisyonuna geri dönüyordu. İleri uçta, sakat Zlatan Ibrahimovic yerine, La Liga’daki son maçında iki gol atan Bojan Krkic olacaktı. İki takımın da önemli eksikleri vardı. Ama 90 dakika özelinde vadedilenler, bu eksikleri unutturuyordu.

Arsenal kalesine altı isabetli şut gönderen Messi, %70'lik oranıyla bu alanda UEFA Şampiyonlar Ligi'nin en iyisi.

Barcelona, Londra’daki maça akılalmaz bir giriş yaparak Arsenal kalesini o bölümde tam dokuz kez yoklamıştı. Bu defa daha yavaştı. Messi ile kaleyi denediği pozisyonlar oldu. Ancak ilk hamle, Arsenal’den geldi. Wenger’in takımındaki tek İngiliz, fark yaratmak için kararlı gözüküyordu. Pozisyonun gelişimi ilginç tabii. Walcott, Arsenal’in eksiklerinden dolayı, maç öncesi bir anda takımın en ciddi kozu hâline dönüşmüştü.

Guardiola, Walcott’ın 100 metreyi 10.37 saniyede koşabileceği inandığını söylüyordu. 21 yaşındaki İngiliz ise, bu konuda daha cömert davranacaktı: ‘’14 yaşındayken bu mesafeyi 11 saniye civarında koşuyordum. Dolayısıyla, şu an için daha iyisini yapabilecek potansiyele sahibim.’’ Walcott, Londra’da Arsenal adına rüya gibi yaşanan o son 20 dakikanın ana kahramanıydı. Sağ kanattan yaptığı koşularla Barcelona savunmasına zor anlar yaşatmış ve o koşulardan birinin karşılığını attığı golle almıştı. İlk maçta karşısında Maxwell vardı. Dün akşam ise, Abidal olacaktı.

Fransız savunmacı, maç öncesi kendisinden hayli emin gözüküyordu. ‘’100 metreyi 10 saniyenin biraz üzerinde koşabilmek, onun için gerçek anlamda iyi bir şey olabilir. Ama futbolda asıl amaç, kaleye ulaşabilmek. Onu bekleyeceğiz. Ve topla birlikte neler yapabileceğini göreceğiz.’’ Karşılaşmanın 18. dakikasında Walcott, yeteneklerini Abidal’in hayli yakınında sergileyecekti. Diaby, Premier League hamlesiyle orta sahadaki Milito’nun ayağında kaptığı topu, Marquez (stoper) ve Abidal (bek) arasından Walcott’a göndererek ölü alandaki Bendtner’i hareketlendirdi. Ve Bendtner, golünü attı.

Lionel Messi, dün akşam attığı ikinci golle Rivaldo'nun 22 gollük rekorunu önce egale etti. Ardından iki gol daha üreterek Barcelona Tarihi'nin UEFA Şampiyonlar Ligi'ndeki en golcü oyuncusu olmayı başardı.

Sonrası… Sonrası Messi. Londra’daki sessiz görüntüsünün altından böylesi bir gerçek çıkacağı belliydi. Arsenal’in golünden hemen sonra, rakip takım savunmacılarıyla paslaştı. Ceza sahası dışından harika vurdu. Net şekilde bir mesaj golüydü bu. Arsenal’in moralini bozan, kalan dakikalar için neler olabileceğini gösteren.

Beraberlik golü ve 2-1 arası, uzun bir dönem değil. Ancak Barcelona’nın yaptıkları, bu sekansı bir ömürmüş gibi yaşatmak için yeterli. Yaz mevsimindeki on beş günlük tatiliniz, sanki bir yıl gibi uzun gelir ya sonradan düşündüğünüzde. Onun gibi. Sağ kanattan kaleye indiği bir pozisyon var Messi’nin. Geçiş hücumu. Barcelona yararlanamıyor. Messi, ileride kalıyor. Arsenal’in hücumu, Marquez ve Milito’da bitiyor. Milito, topu ayağına alır almaz, Messi’yi görüyor. Neden? Oyun takibi. Sonra müthiş bir pas sağ kanada. Messi’nin seri çalımları, vuruşu, yan ağlar… Yine de harika bir pozisyon tabii.

İkinci gol… Bir Barcelona golü aslında. Neredeyse! Futbol özelinde geçerliliğini kısmen koruyan klişelerden biri üzerinden gidelim. 2002-03 sezonunda Galatasaray’a gelen Felipe, ilk döneminde Arif Erdem’e attırdığı gollerle kendisine çok sayıda hayran kazanmıştı. Bazı oyuncular, takım arkadaşlarını gol kralı yapabilir. Messi ise, bu sezon Abidal’i ‘’asist kralı’’ yapacak. Garip. Bir o kadar gerçek. Barcelona’nın ikinci golü öncesi yaşananlar, bu sezon sıkça görülen bir set. Messi, sol kanattaki Abidal’i kaçırır. Abidal de kaleye altı metreden yakın ‘’tek vuruşçu’’ takım arkadaşını boş kale ile buluşturur. Abidal’e kadar işler yolundaydı. Ancak top içeri çevrilememişti –ki devreye Messi girdi.

Lionel Messi, 20' 56'' içerisinde üç gol atarak 2010 yılında dördüncü defa ''hat-trick'' yapmayı başardı.

Üçüncü gol… Kontrolden çıkan Messi’nin ustaca gol vuruşu ile sonlandırdığı pozisyon. Koşusu, topla ilişkisi, hareketlenmesi bir kenara, akılalmaz bir vuruş söz konusu. Bir UEFA Şampiyonlar Ligi maçının ilk yarısında hat-trick yapan sekiz oyuncudan biri oldu, Messi (Shearer, Prso, Newell, Simone -iki kez, Shevchenko, Simone Inzaghi ve Sauzee). Önemli bir diğer nokta daha. Kaan Kural, geçtiğimiz günlerde LeBron James ve Lionel Messi’nin aynı başlık altında konuşulduğu söyleşide, ‘’LeBron James, Cavaliers için daha önemli; çünkü takımın 1/5’ini oluşturuyor. Messi’nin sporculuğu ile bağımsız, yalnızca oransal anlamda’’ demişti. Haklıydı. LeBron James, takımı için daha önemli.

Ama dün akşam Messi, bir NBA yıldızı gibi sürükledi takımını. Bazı anlar gelir. Bir süper yıldız, takımını 20 sayı geriden maça ortak eder –ki LeBron, bunu daha önce gerçekleştirdi. Messi de dün benzer bir şey yaptı. Aradaki o oransal fark, ilk defa böylesine net şekilde kapatıldı. 1/11 gibi değildi, 1/5 bile çok gelirdi. İkinci yarı, ilk yarıdaki şokun etkisinde geçti. Messi, son anlarda bir gol daha attı.

‘’Play-station gibi’’ diyor onun için, Wenger. ‘’En ufak hatanızı bile kendi lehine çevirmeyi biliyor.’’ Haklı. Birileri tarafından yönetiliyor sanki. 87. dakikada attığı gol öncesinde yaşadığı 1-2 saniyelik duraksama, Messi’nin futbolunu anlamamız için yardımcı olabilir. Önce belki de ilk defa ‘’bencil’’ davrandı. Dördüncü golü atmak istedi. Zaragoza maçını hatırlayalım. Üç gol attığı bir maç daha. Dördüncüye giderken savunmacılar tarafından engellenmiş, henüz yerdeyken Ibrahimovic’i işaret ederek penaltı vuruşunu onun kullanmasını istemişti. İsveçli, gol bulursa kendine gelecekti çünkü. Buldu, kendine geldi. Dün akşam ise, Keita’ya vermedi. Ve o golü atmak istedi.

Messi, bir UEFA Şampiyonlar Ligi maçında dört gol birden atan altıncı isim oldu- Shevchenko, van Nistelrooy, van Basten, Prso ve Simone Inzaghi.

Aslında… Enteresan. Futbola ilgi duyan her erkek, küçük birer çocukken gece yatağında uykuya dalmadan evvel hayal eder. Desteklediği takımın kaptanı olur. Sırtında 10 numaralı forma vardır genel olarak. Sahaya çıkar. Karşısındaki ilk oyuncuyu çalımlar, sonra biri daha gelir, onu da geçer, biri daha… Kaleci ile kalır en sonunda. Onu da geçer. Ya da müthiş bir vuruşla topu, rakip kalecinin üzerinden aşırtarak attığı golün sevincini yaşamaya başlar. Takımın armasını öperek taraftarlara koşar. Messi, o golü atıyor. Kâh Camp Nou’da, kâh Santiago Bernabeu’da. Ama ‘’Barcelona'nın 10 numaralı forması sırtımda, ŞL Çeyrek Finali'nde dört gol atıyorum’’ senaryosu, uykuya dalmak üzere olan o çocuğun gözünde bile, ‘’fazla’’ olurdu. Messi’nin umrunda değil.

Ana kahraman, Lionel Messi!
Ancak unutulmaması gereken isimlerden biri de Xavi. Rakamlar üzerinden gidelim bir kez daha.

Barcelona’da Xavi, dün gece 105 pas yaptı. Ve bunlarda %90 isabet sağlamayı başardı. Listenin devam eden bölümündeki isimler şaşırtıcı olmasa gerek. İlginç olan, Xavi ve en yakın takipçisi Marquez arasındaki 31 paslık fark. İlk maçta da bu alanda önemli bir üstünlük sağlamayı başarmıştı, Xavi. Toplama bakıldığında Barcelona’nın isabetli pas sayısı: 509. Hatalı pas sayısı ise yalnızca 100! Oran: %84. İnsanın sinirini bozan, bu başarıyı tanımlayabilecek sözcüklerin sınırlı olması.

Barcelona, topa sahip olduğu 36' 26'' boyunca 509'u isabetli toplam 609 pas yaptı.

Arsenal’in en fazla isabetli pas yapan oyuncusu, Bacary Sagna. Londra’da yalnızca 46 dakika oynamasına karşı bu kategoride takımının en iyi ismi olan Denilson, 26 pasla Arsenal özelinde üçüncü sırada. Barcelona kalecisi Victor Valdes’in dahi arkasında. Arsenal’in isabetli pas sayısı: 239. Barça’nın 509’u yanında çok sönük. Hatalı pas sayusu ise 108. Oran: %69. Maçın kalitesinin anlaşılması adına bir diğer önemli not, Barça’nın 36’ 26’’ boyunca topu ayağında tutmuş olması. Arsenal, 23’ 45’’ ve %39’da kaldı.

Barcelona, bir engeli daha aştı. Sırada Inter var. Jose Mourinho, eski aşkı Barcelona’nın karşısına çıkacak. Dizlerinin üzerinde gol sevinci yaşamak için gün sayıyordur elbette.

UEFA Şampiyonlar Ligi’nde İngiltere takımlarının hegemonyası, bu sezon iyiden iyiye sarsıldı. Barcelona, geçtiğimiz yıl üç İngiliz arasından sıyrılarak şampiyon olmuştu. 2003-04 sezonundan bu yana (İngiltere, İspanya, Fransa, Portekiz) ilk defa bu sezon, Yarı Final’de dört ayrı ülkeden takım mücadele edecek: İspanya (Barcelona), İtalya (Inter), Fransa (Lyon / Bordeaux) ve Almanya (Bayern Münih) veya İngiltere (Manchester United). ŞL'nin geleceği için önemli bir gelişme tabii.

Gelecek Zaman: Arsenal v Barcelona, 2-2

2010-04-01T18:00:00.005+03:00

* Zlatan Ibrahimović, Arsenal'e karşı attığı ilk golün heyecanını doruklarda yaşıyor.

UEFA Şampiyonlar Ligi’nde birbirleri ile en son karşılaştıklarında 2006 yılının Mayıs ayını gösteriyordu takvimler. Arsenal menajeri Arsène Wenger, kulübü ile ikinci defa bir Avrupa Kupası Finali’ne çıkıyordu. Yine Mayıs’ın 17’siydi. Ve bir kez daha alamıyordu istediğini.

17 Mayıs 2006 günü Paris’te gerçekleşen randevudan galip çıkan, FC Barcelona olmuştu. Aradan geçen üç seneden fazla bir zaman… Arsenal ve Barcelona, 31 Mart 2010 akşamı Kuzey Londra’da futbol ziyafeti vermek üzere sahadaydılar. Sezon boyunca yaptıkları, doğal olarak böylesi bir beklenti yaratıyordu. İki takım da doğru yoldaydı. Ve bunu her hâlleriyle gösteriyorlardı. Üstelik, hikâyesi de boldu bu eşleşmenin. Mayıs 2006’da Arsenal’in en büyük kozu olan Thierry Henry, 2008-09 sezonundan itibaren Barcelona için oynamaya başlamıştı. Kuzey Londra’ya yıllar sonra, rakip takım formasıyla dönüyordu.

Arsenal’in Mart 2010’daki en büyük kozu ise, Barcelona altyapısının yetiştirdiği önemli yeteneklerin başında gelen Cesc Fàbregas’tan başkası değildi. Bir zamanlar sabahlara kadar futbol oynadığı çocukluk arkadaşlarının karşısına çıkacak ve rüyalarının takımını yenmek için mücadele edecekti. Gerard Piqué kadar şanslı değildi. İspanya ve İngiltere arasındaki ‘’profesyonel futbolcu yaş sınırı’’ özelinde oluşan farktan dolayı Premier League’de forma giyen Piqué, daha sonra Barcelona’ya dönüş yapabilmişti. Fàbregas, böylesi bir seçimde kolay yolu tercih edemezdi. Arsenal gibi dev bir takım, geleceğini onun üzerine kurmuş ve kaptanlık pazubandını ona emanet etmekten çekinmemişti.

Mayıs 2006’daki unutulmaz finalin akıllarda kalan kahramanlarından Jens Lehmann (karşılaşmanın ilk yarısında kırmızı kart görerek Arsenal’i bırakmıştı), bir tur önce Stuttgart formasıyla Barcelona karşısına çıksa da, serinin ikinci maçında doksan dakikanın sona ermesi adına bildiği tüm duaları etmiş olmalıydı. Barcelona’nın şampiyonluğu ile neticelenen karşılaşmada Arsenal’in tek golünü atan Sol Campbell ise, kısa ve fırtınalı bir kariyerin ardından Emirates’te ısınma hareketlerine başlamıştı. İsveçli Henrik Larsson, Barcelona adına maçın kader adamıydı. Karşılaşmanın 61. dakikasında oyuna girerek 0-1’lik dezavantajı, takımı lehine çeviren iki golün hazırlayıcısı olmuştu. Dün akşamki Barcelona kadrosunda onun yerine başka bir İsveçli, Zlatan Ibrahimović vardı.

Arsenal Kaptanı Fàbregas, 1993 ila 2003 yılları arasında Barcelona altyapısında oynadı.

Mart 2010’da Lionel Messi’nin harika performansı, futbol üzerine konuşulan tüm konularda bir şekilde alt veya üst başlık olarak yerini alıyordu. Tüm zamanların en iyi oyuncusu olabileceği düşünülüyordu Arjantinlinin. Londra’da sahne, onun olabilirdi.

2008-09 sezonunda Barcelona, Roma Olimpiyat Stadı’nda kazanırken karşısına Manchester United vardı. United, Yarı Final’de Arsenal’i elemişti. Potansiyel bir Barcelona – Arsenal Finali’nin önüne geçerek hem de. Yeni sezonda futbolseverlerin UEFA Şampiyonlar Ligi özelindeki beklentisi, iki takımın Santiago Bernabéu’daki yerlerini almaları yönünde olabilirdi. Ama erken final dedikleri tam da buydu. Moralleri düzelten gelişme, bir değil; iki Arsenal – Barcelona maçı izleyecek olmamız. Ve bu bardağın dolu tarafıysa, o bardağa bir de yakından bakmak lazım.

Andrés Iniesta, Barcelona tarafındaki en büyük eksikti. İdeal kadrodaki Éric Abidal ve Yaya Touré de olmayacaktı. Ama onların yoklukları, zaten bir şekilde ikame edilebiliyordu. Guardiola, Iniesta’nın yerine Seydou Keita’yı monte etti. Ama belli ki, Keita, o bölgenin Barça modeline göre biraz daha defansif kalacaktı. Zira Arsenal’in orta sahasının gücü yadsınamazdı. Wenger’in bu alandaki tercihi, Alex Song ve Abou Diaby oldu. Fàbregas, ilerideki üçlüye destek verecekti. Ama bu plan, gerçeğe dönüşemedi. Hücum üçlüsünde farklılıklar vardı. Samir Nasri, belki de Barça’nın Dani Alves ve Lionel Messi’li sağ kanat kombinasyonu nedeniyle, sol kanattaydı. Arshavin sağda, Bendtner merkezde.

Maça Arsenal başladı. Ancak yalnızca 20-25 saniyelik bir bölümde topa sahip olabildi. Sonrası, ev sahibi adına karanlık bir tünel. Messi, 27. saniyede topu kontrolüne aldı. Ve devam eden 15 dakika boyunca Barcelona, tüm zamanların en iyi maç başlangıçlarından birinin altına imzasını attı. Guardiola’nın takımı için kilit isim, Xavi Hernández. Kimse için sürpriz değil. Ama nedense, genel anlamda, Iniesta kadar değer gösterilmiyor kendisine. Çeyrek saat içerisinde rakip kaleye dokuz şut gönderen Barcelona’yı yönlendirme stili, hakikaten akıl alır gibi değildi. Arsenal’in İspanyol kalecisi Manuel Almunia’nın performansı da öyle. Barcelona çok rahattı. Almunia takımı oyunda tuttu.

* ZlatanIbrahimović, İngiliz takımlarına karşı oynadığı ilk 11 maçtaki suskunluğunu bu dokunuşla bitirdi.

Önemli bir diğer nokta için, bu sezon Barcelona’yı mağlup etmeyi başaran üç teknik adama kulak vermek gerekebilir. Hepsinin ortak görüşü: ‘’Barcelona’ya oynayacak geniş alan vermeyin!’’ Söylemesi kolay. Uygulaması zor. Üstelik, Emirates Stadium’da.

Barcelona, maçın ilk bölümünde futbol tarihinin en eski dizilişlerinden biri olan 2-3-5 gibi oynadı. Maxwell ve Daniel Alves ikilisi, savunmadan çıkarak defalarca hücuma destek verdi. Xavi, Arsenal kalesinin altı metre yakınında gol aradı. Messi, Ibrahimović, Pedro… Hepsi! Arsenal, 15 dakikalık süre içerisinde topa yalnızca dokunabildi. Üst düzey bir başlangıçtı bu. Ev sahibi ekip, maçtaki ilk şutunu (isabetli olan değil) gönderdiğinde; Barcelona, rakip kaleci Almunia’yı 10 defa rahatsız etmişti bile.

İlk yarıda önemli taktik değişiklikler yapmak durumunda kaldı, Wenger. 27’de Arshavin, 44’te Gallas sakatlandı. Emmanuel Eboué ile Denilson oyuna girdi. Özellikle Gallas’ın çıkışının ardından Campbell’ın ısınmaya başlaması, Barcelona’nın hızlı forvetlerinin iştahını kabartmış olmalıydı. Ancak Denilson, orta sahaya geldi. O bölgedeki Song da stopere döndü. Ve bu bölümde ilginç bir şey oldu. Arsenal kalesini 13 kez yoklayan Barcelona, Arsenal karşısında soyunma odasına 0-0’lık eşitlikle gidiyordu. Neyse ki; ikinci yarının hemen başında işler, biraz daha normale dönmeye başlayacaktı.

Gerard Pique’nin uzun pasında savunmanın arkasına sarkan Zlatan Ibrahimović, ilk 45 dakikanın yıldız Manuel Almunia’yı önde gördü. Ve affetmedi. Tıpkı geçtiğimiz sezon Inter formasıyla Roma Olimpiyat Stadı’nda yaptığı gibi. Arsenal savunması, Barcelona’ya karşı alanı daraltmak isterken; kaleci ile savunma arasında boşluklar vermeye başlamıştı. İkincisinde Xavi, aynı şekilde kaçırdı İsveçliyi. Ve Arsenal kalesinde benzer son yaşandı bir kez daha. Bu dakikadan sonra, işler yolundan çıkabilirdi. ‘’Eğer zihinsel olarak kuvvetli değilseniz, 2-0’ın ardından 5-0 geri düşebilirsiniz. Ama biz geri geldik ve 2-2’lik eşitliği yakaladık’’ diyecekti maçın ardından Arsenal’in Fransız menajeri.

* Dün gece sahadaki tek İngiliz olan Theo Walcott, Arsenal adına maçta farkı bire indiren golü attı.

Geri geldi Arsenal. Ve 2-2’yi yaptı. Nasıl? Birincisi, tabii Theo Walcott hamlesi. Mayıs 2006’da Rijkaard’ın Larsson hamlesi gibi bir nevî. Maçı getiren etkenlerin başında bu var. Walcott’ın golünde pası veren Bendtner’in tercihi de ayrıca incelenmeli.

Rakip stoper ve bek arasına pas atarak sağ veya sol kanattaki takım arkadaşına tek vuruş imkânı sağlayan oyuncu, bu örneğimizde Nicklas Bendtner oluyor. Türkiye’de böylesi örnekleri görmek çok kolay değil. Bu pasla buluşan oyuncu, iki veya üç pozisyon az çaba sarf ediyor. Düşünelim. Bendtner, o pası Puyol ve Maxwell arasında atmasın. Maxwell’in solundan atmış olsun. Sonuç? Walcott, topla yine buluşur. Karşısına Maxwell’i alır. Geçmeye çalışır onu. Bu arada, rakip ceza sahasına gelmiştir. Maxwell’i alt ederse, ancak bir orta yapar. Pozisyon olursa, olur. En az iki veya üç pozisyon işte!

Farkın bire inmesinin ardından bir ilginç gelişme daha yaşandı. Yıllardır sessizliğe bürünmüş olan Arsenal taraftarı ayaklandı. ‘’Alan daraltma’’ işini takımı ile beraber üstlendi. Bunun üzerine, penaltı vuruşu kullanma hakkı kazanıldı. Rövanşta sarı kart cezalısı olan Piqué’nin yanına kırmızı kart cezalısı Puyol eklendi. Bir diğer sarı kart cezalısı Fàbregas da skora eşitliği getirdi. Bu dakikadan sonra, normal şartlar altında, ev sahibi ekibin 10 kişi kalan rakibi önünde tempoyu arttırması beklenir; ama Barcelona, zaten tam da bu yüzden ‘’Avrupa’nın en iyi savunma takımı!’’ On kişi kalmasına ve Messi’nin kenara gelmesine rağmen topa sahip oldu, Barcelona. Maç da 2-2 sona erdi.

Şimdi, açalım. Avrupa’nın en iyi savunma takımı? Nasıl? Birkaç rakam üzerinden…

Barcelona’nın Çeyrek Final’deki Stuttgart maçlarında isabetli ve isabetsiz pas sayıları: (583-101) ve (406-106). İsabetli pas oranları ise, sırasıyla %85 ve %79. Almanya’da 1-1 sona eren karşılaşmada Barcelona’nın topa sahip olduğu süre ve topa sahip olma oranı: 44’ 49’’ ve %67. İspanya’da 4-0 biten maçta Barcelona’nın topa sahip olduğu süre ve topa sahip olma oranı: 34’ 40’’ ve %58. ‘’En iyi savunma, hücumdur’’ tezi kadar yalın değil tüm bu rakamlar. Maçın büyük bölümünde Barcelona’da kalıyor top. Ve pas hatası minimize ediliyor. E, bu takıma gol atmak kolay değil.

Dün akşam da tablo farklı değildi. En fazla isabetli pas yapan 10 oyuncuya bir bakalım:

Barcelona, dün akşam 42’ 12’’ boyunca topu ayağında tuttu. Turkcell Süper Lig karşılaştırması yapmak ne kadar doğru, bilinmez; ama ligimizdeki maçlarda topun ortalama 45-55 dakika oyunda kaldığını düşünürsek (ki 35-40 dakika arası biten maçlar da var), akılalmaz bir oran bu. Toplam isabetli pas sayısı: 533. Arsenal’inki ise: 370. ‘’Geçtiğimiz sezon kazanabileceğimiz tüm kupaları kazandık. Ama Şampiyonlar Ligi’nde hiç bu kadar iyi oynamamıştık’’ diyor Guardiola. Haksız sayılmaz. Arsenal’in en fazla isabetli pas yapan oyuncusu, 46 dakika sahada kalan Denilson.

İki tarafa da geldi maç. Arsenal’in geri dönüşü, rövanş maçı öncesinde umut verici. Ancak 2-2, Barcelona için daha büyük avantaj. İki not ile gelelim sona. Barcelona, ilk maçında 2-2’lik dış saha beraberliği aldığı 7 eşleşmenin 6’sında turu geçen taraf oldu. Yalnızca 1995-96 UEFA Kupası Sezonu’nda Bayern Münih, Camp Nou’da 2-1 kazanarak final oynamıştı. Genel istatistikler de Barcelona’nın yanında. Daha önce 233 kez gerçekleşen bu örnekte deplasmandan 2-2’lik beraberlikle dönen takımların %83,7’si, üst tura yükselmeyi başarmış durumda.

Rövanş karşılaşması, 6 Nisan Salı akşamı. Kaçırılmaması gereken bir futbol olayı.

Spordan Kumanda: 20-21 Mart Programı

2010-03-19T23:05:00.007+02:00

NBA’de heyecan, Playofflar yaklaştıkça daha da artmaya devam ediyor. NBA TV, NTV ve NTV Spor’da hafta sonu, iki gecede toplam altı karşılaşma canlı yayında olacak.

Başlangıç, TSİ 01.00’da Air Canada Center’da. ABD’de saatlerin ileri alınması, Türkiye’deki NBAseverler için olumlu bir gelişme. Ve eğer uyku programınızı ayarlayabilirseniz, karşınızda harika bir takvim bulabilirsiniz. St. Patrick’s Day’de Atlanta Hawks’ı mağlup ederek beş maçlık mağlubiyet serisine nokta koyan Raptors, Kevin Durant’in takımı Thunder’ı evinde ağırlayacak. Maçın ilk devresi sona erdiğinde; Teksas’taki Rockets – Celtics eşleşmesine geçiş yapmak mümkün. ‘’Doubleheader’’ tercih ederseniz, Arizona’daki Suns – Jazz maçı kaçmaz. Menü harika.

Günün ikinci bölümünde futbol ağırlıkta gözüküyor. Bundesliga’da Michael Skibbe’nin öğrencileri, Bayern Münih karşısına çıkacaklar. Sezona iyi bir giriş yaparak beklentileri aşan Frankfurt, sezonun ilk yarısındaki maçta Bayern’e oldukça talihsiz bir maçın ardından 2-1 yenilmişti. Bayern formda. Frankfurt düşüşte. Ama izlemeye değer. Premier League’de Stoke City’nin rakibi, Tottenham Hotspur. İç sahada Ada’nın en ateşli taraftar topluluklarından biri önünde oynayan Stoke’ta, menajer Pulis’le arası iyi olmayan Tuncay’ın durumu kritik. Hollanda’da zirve yarışında önemli bir eşleşme: PSV – Twente. Herkes tarafından izlenebilseydi keşke. Neyse ki, aynı saatte Real Madrid var. İki hafta önce Santiago Bernabeu’da müthiş bir 90 dakika izlemiştik. Tekrarı gelebilir.

20 Mart 2010 Cumartesi
01.00 Toronto Raptors – Oklahoma City Thunder (NBA TV)
01.10 Gonzago – Florida State (NTV Spor)
02.30 Houston Rockets – Boston Celtics (NTV)
04.00 Phoenix Suns – Utah Jazz (NBA TV)
13.30 Bucaspor – Karabükspor (D Spor)
15.00 Fenerbahçe Ülker – Antalya BŞB (Spormax)
16.30 Eintracht Frankfurt – Bayern Münih (TRT3)
17.00 Efes Pilsen – Bornova Belediye (SkyTürk)
17.00 Stoke City – Tottenham (Spormax)
17.00 Celtic – St. Johnstone (Futbol Smart)
19.00 Fenerbahçe – Gaziantepspor (Lig TV)
19.20 Bristol City – Newcastle United (Euro Futbol)
19.30 Arsenal – West Ham (Spormax)
19.30 Borussia Dortmund – Bayer Leverkusen (TRT3)
20.45 PSV Eindhoven – Twente (Futbol Smart)
21.00 Real Madrid – Sporting Gijon (NTV Spor)
22.00 Lens – Sochaux (Kanal A)
22.00 Palmeiras – Ponte Preta (Spormax)
22.15 Caja Laboral – Regal Barcelona (TRT3)
23.00 Inter – Palermo (NTV Spor)

Boston Celtics özelinde bir ‘’Doubleheader’’ yapabilecek lüksümüz var. İyi bir Celtics taraftarından eksiğimiz olmadığını söyleyebiliriz bu anlamda. Mavericks, NBA’in en sıcak takımlarından biri konumunda. Son 15 maçtan 14 galibiyet çıkarıldı. Sert bir eşleşme olacaktır. Aynı saatlerde yanma hâlinde olan bir başka ekip Denver Nuggets’ın konuğu, Çarşamba gecesi LA Clippers deplasmanında uğradığı yenilgiyle serinleyen Milwaukee Bucks. ‘’Prime-time’’ kuşağında, Indiana Pacers ve Oklahoma City Thunder’ın mücadelesi ekranlara gelecek. Bir ‘’Doubleheader’’ da Thunder’dan.

Pazar günü, çok yoğun bir futbol programı var. Ve hemen hepsi birbirinden güzel. 15.30’da Manchester United, Liverpool’u Old Trafford’da ağırlayacak. Fernando Torres döndü. Onun oynadığı iki maçta Liverpool, yedi gol attı (4 gol, 2 asist). Merseyside temsilcisi, yakın dönemde rakibine net bir üstünlük kurmayı başardı. İzlemesi harika olacak. Geçtiğimiz hafta son dakika golüyle Chievo’yu mağlup ederek Inter’in bir puan arkasına gelen Milan, Napoli karşısında. Zor maç. Hamburg – Schalke 04 karşılaşması da, Old Trafford’daki randevuya kurban gidecek. Arjantin’de derbi günü. Sezonun hayal kırıklıkları karşı karşıya. Ama derbi derbidir. Ne var ki; Galatasaray’ın Trabzonspor deplasmanındaki mücadelesi kaçmaz. Ardından Barcelona'da Lionel Messi’yi izleme keyfi de.

21 Mart 2010 Pazar
03.00 Dallas Mavericks – Boston Celtics (NTV Spor)
03.00 Denver Nuggets – Milwaukee Bucks (NBA TV)
13.00 Zenit – Spartak Moskova (Spormax)
13.30 Altay – Adanaspor (D Spor)
13.30 Lagun Aro – Power Electronics VLC (TRT3)
13.30 RKC Waalwijk – Ajax (Futbol Smart)
15.30 Manchester United – Liverpool (Spormax)
16.00 Milan – Napoli (NTV Spor)
16.00 Kepez Belediye – Beşiktaş Cola Turka (SkyTürk)
16.30 Hamburg – Schalke 04 (TRT3)
17.00 Fulham – Manchester City (Spormax)
18.00 Blackburn Rovers – Chelsea (Spormax)
18.00 Bordeaux – Lille (Kanal A)
18.30 Wolfsburg – Hertha Berlin (TRT3)
19.00 Trabzonspor – Galatasaray (Lig TV)
20.00 Boca Juniors – River Plate (NTV Spor)
20.30 Indiana Pacers – Oklahoma City Thunder (NBA TV)
22.00 Gremio - Corinthians (Spormax)
22.00 Zaragoza – Barcelona (NTV Spor)
22.00 Marsilya – Lyon (Kanal A)

NBA Günlüğü: St. Patrick's Day & Chris Bosh

2010-03-18T23:50:00.005+02:00

NBA’de St. Patrick’s Day’e anlam katan takımlardan biri, Toronto Raptors oldu. Dört maçlık Batı turnesinde galibiyet alamayarak mağlubiyet serisinin beş maça çıkmasına neden olan Raptors, 17 Mart gecesi Air Canada Center’da Atlanta Hawks’ı konuk etti.

Hidayet Türkoğlu’nun takımı, St. Patrick’s Day anısına yeşil formasıyla sahaya çıktı. Kulüp Tarihi boyunca 17 Mart gecelerinde toplam dokuz kez sahne alan Kanada temsilcisi, NBA’deki ilk sezonunda 105-96 kaybettiği Pacers maçının ardından St. Patrick’s Day’de oynadığı sekiz maçta dört galibiyet alırken, rakiplerine dört defa yenilmişti. İç sahadaki altı 17 Mart maçında 4-2’lik rekora sahip olan Raptors, bu özel gündeki deplasmanlarda oynadığı üç maçtan galibiyet çıkaramadı.

Söz konusu süreçte yalnızca Utah Jazz, iki ayrı St. Patrick’s Day’de Raptors’ın rakibi oldu. Atlanta Hawks, 2010’daki maçla birlikte bu alanda ikinci örnek karşımıza çıktı. Daha önce 17 Mart 1998 günü birbirlerine rakip olan iki takımdan Hawks, rakibini 117-105 mağlup etmeyi başarmıştı. 2010’a gelindiğinde ise; Georgia temsilcisine karşı oynadığı son dört maçtan galibiyet çıkaramayan Toronto Raptors, bu sezon 35 maçtan 25 galibiyet çıkardığı Air Canada Center’ın atmosferine güveniyordu. Maç başına ortalama %48,2 şut oranı ve 105.0 sayı, hiç fena sayılmazdı.

Ve takımın yıldızı, kariyer gecelerinden birine çıkıyordu.

Chris Bosh, 3 Ocak 2010 günü oynanan San Antonio Spurs maçında attığı 22 sayıyla takımının sahadan 91-86 galip ayrılmasını sağlarken; aynı zamanda Vince Carter’a ait olan ‘’Raptors Tarihi’nin En Skorer Oyuncusu’’ unvanını da Carter’ın elinden almıştı.

O günden bu yana çalışmaya devam etti, Chris Bosh. Şubat ayının sonunda yaşadığı sakatlıktan dolayı üst üste yedi maç kaçırmak durumunda kaldı. Çarşamba gecesi, 2003-04 sezonunda ayak bastığı NBA’de 9.997 sayı üretmiş olarak Atlanta Hawks karşısına çıkıyordu. En yakın rakibi Vince Carter’ın 9.420 Raptors sayısında olması ve yakınlarında onu tehdit edebilecek bir Raptor gözükmemesi, Chris Bosh’u bu anlamda yeteri kadar rahatlatıyordu.

Oyuncu	Sayı
Chris Bosh	9.997
Vince Carter	9.420
Morris Peterson	6.498
Doug Christie	4.448
Antonio Davis	3.994

Chris Bosh, Atlanta Hawks karşısında en az üç sayı atması hâlinde, Toronto Raptors Tarihi’nde 10.000 sayı barajına ulaşan ilk oyuncu olmayı başaracaktı. Ama işler yolunda gitmiyordu. İlk çeyrekte Raptors uzunları iyi iş çıkarmışlardı. Ne var ki; Chris Bosh, saha içinden isabet bulamayarak on dakikalık ilk bölümü 0 sayıyla geçmişti. Bilinen bir gerçek vardı tabii. Ne kadar kötü olursa olsun, Bosh, St. Patrick’s Day’de bu işi bitirecekti. Bitirdi de. İkinci çeyreğin başında maçtaki ilk sayılarını bulan yıldız oyuncu, hemen ardından Hidayet Türkoğlu’nun asistiyle 10.001 sayıya ulaştı.

Chris Bosh’un rekor koşusu üzerine çevrilmişti tüm dikkatler. İlk yarıda onun katkısına gerek kalmadan skor üstünlüğünü yakalayan Raptors, üçüncü çeyrekte Atlanta Hawks’ın akılalmaz üç sayı isabetinin karşısında duramadı. Joe Johnson’ın yokluğunda inisiyatif kullanan Jamal Crawford’un yanına Mike Bibby eklendi. Ve Atlanta Hawks, 30-16’lık seri yakaladığı üçüncü çeyreğin ardından son bölüme 86-75 önde girdi. Chris Bosh, 10.000 sayı barajını aşmıştı. Ama felaket bir şut oranıyla hücum ediyordu. Hidayet Türkoğlu, üçüncü çeyreğin bir sekansında bu defa Blazers taraftarlarından değil; bizzat kendi seyircisi tarafından yuhalanacaktı. Bir geri dönüş şart olmuştu artık.

Islıkların ardından Hedo, devreye girmeye başladı. Arka arkaya isabetli atışların ardından takımını maça ortak etti. Yavaşça yaklaştı rakibine Raptors. Hiç öne geçemedi ama rakibi karşısında. Ta ki, bitime :02.1 kala. Bir şans vardı ev sahibinin elinde.

O ana dek saha içinden 6/18 ile hücum eden Chris Bosh üzerine kurulacaktı oyun. Top kenardan oyuna dâhil edildi. Bosh topla buluştu. Karşısına Al Horford’ı aldı. Bir ayak hareketiyle rakibini geri attı. Ve mutlu sonu yazan şutu kullandı. Özel gecesinde oldukça başarısız bir performans sergilemişti Bosh. Ancak bu şekilde durumunu düzeltebilirdi. 106-105 öne geçti Raptors. Hawks’ın son çabası sonuç getirmedi. Toronto Raptors, galibiyet-mağlubiyet oranında tekrar %50’ye (33-33) gelmeyi başardı. Hidayet Türkoğlu da maçı 16 sayı, 5 ribaund ve 3 asistle tamamladı.

Oyuncu	Takım	Sayı	Ribaund
Karl Malone	Utah	36.374	14.601
Michael Jordan	Chicago	29.277	5.836
Hakeem Olajuwon	Houston	26.511	13.382
Patrick Ewing	New York	23.665	10.759
Dirk Nowitzki	Dallas	19.860	7.431
Kevin Garnett	Minnesota	19.041	10.542
Clyde Drexler	Portland	18.040	5.339
Kareem Abdul-Jabbar	Milwaukee	14.211	7.161
Buck Williams	New Jersey	10.440	7.576
Chris Bosh	Toronto	9.725	4.450
Pau Gasol	Memphis	8.966	4.096

Spurs karşısında (3 Ocak 2010) Raptors’ın sayı rekorunu kıran Chris Bosh, o gece farklı bir kulübe daha katıldı. NBA’deki 30 aktif kulübün 11’inde 11 ayrı oyuncu, bir dönem oynadıkları veya oynuyor oldukları takımların hem sayı, hem de ribaund kategorilerinde tüm zamanları domine etmiş durumda.

Yukarıdaki tabloda da görüldüğü gibi Chris Bosh, uzun bir süre Raptors ile özdeşleşecek (Toplamda 10 ayrı kategoride tüm zamanların en iyi Raptors oyuncusu). Bir not daha: 2003 NBA Draftı’nda ilk beş sıradan seçilen oyunculardan üçü (LeBron James - Cavaliers, Dwyane Wade – Heat, Chris Bosh – Raptors), formalarını giydikleri kulüplerin tüm zamanlardaki en skorer isimleri. Beş yılda iyi birer miras bıraktıkları kesin. 2003 Drafı’nın NBA üzerinde oluşturacağı etki kadar kesin hem de.

NBA Günlüğü: Utah Jazz'in Tarihsel Gücü

2010-03-18T23:30:00.016+02:00

NBA’de Çarşamba gecesi, 11 karşılaşmayla geçildi. Cleveland Cavaliers, The Q Arena’da Indiana Pacers’ı 99-92 mağlup etti. LeBron James, maçı 32 sayı, 9 ribaund ve 9 asistle tamamladı. NJ Nets için yazılan felaket senaryosunun bir bölümü dün gece sahnelendi. 76ers, rakibine umutlanma fırsatı vermediği maçı 108-97 kazandı. Magic, Spurs’ü 110-84 ile geçti. Tim Duncan, 1/10 şut kullanarak NBA kariyerindeki en kötü saha içi oranıyla yüzleşmek durumunda kaldı.

Dallas Mavericks, son 15 maçtaki 14. galibiyetini Chicago Bulls karşısında 113-106’lık skorla aldı. Caron Butler 27, Dirk Nowitzki 26 sayı attı. Houston Rockets, üç maçlık galibiyet serisini Memphis Grizzlies önünde dörde çıkardı. 107-94 kazanan Houston’da Aaron Brooks, 31 sayıyla sahanın yıldızı oldu. Brooks, 31 sayısının 21’ini yayın gerisinden 7/7 isabetle buldu. NBA Tarihi’nde bir maçta 7/7 üç sayılık atış yapan, en az beş ribaund ve dört asist üreten ilk isim olmayı başardı. Zach Randolph’un 30 sayı ve 15 ribaundluk performansı, Grizzlies’e yetmedi. Staples Center’da Los Angeles Clippers’a konuk olan son haftaların formda takımı Milwaukee Bucks, rakibine 101-93 yenilmekten kurtulamadı.

Geçmiş ve gelecek zamanın en iyi basketbolcusu olarak kabul edilen Michael Jordan, 275 milyon dolar ödeyerek ‘’büyük patron’’ seviyesine çıktığı Charlotte Bobcats’in başındaki ilk maçta galibiyet sevinci yaşadı. Bobcats, ilk devrenin tamamlanmasına iki dakika kala 51-32 geri düştüğü karşılaşmada Oklahoma City Thunder’ı 100-92 yendi. Bu, Kulüp Tarihi’nin en büyük geri dönüşlerinden biriydi. Bobcats, daha önce Miami Heat (02.01.2008) ve Orlando Magic (16.01.2008) karşısında 19 sayılık farkların üstesinden gelmeyi başarmıştı. Artık, Florida eyaletinin dışında da bu acı tecrübeyi yaşayan bir takım var.

Utah Jazz, Delta Center’da ağırladığı Minnesota Timberwolves’u 122-100 yendi. Jazz’in Utah’taki 30. yılını kutlayan kulüp, sezon başında alternatif forma olarak 1979-80 sezonunda kullanan yeşil formayı tercih edeceğini açıklamıştı. St. Patrick’s Day ile uyumlu bir kostüm eşliğinde sahaya çıkan Jazz, nostalji formasının uğurunu sürdürdü. Mehmet Okur’un takımı, yeşil forma altındaki derecesini 9-1’e taşıdı. 24 Mart gecesi oynanacak Toronto Raptors maçında Utah Jazz, normal sezonda son kez ‘’Hardwood Classics’’ ile arz-ı endâm edecek. Minnesota Timberwolves cephesinde ise işler yolunda değil. Utah Jazz, maçın son iki çeyreğinde rakip potaya 35’er sayı bıraktı. Bir gece evvel Suns’tan 73 ikinci yarı sayısı yiyen Timberwolves, bu alanda 16 yıl sonraki ilk örnek olmaktan kaçamadı – Charlotte Hornets, Ocak 1994.

St. Patrick’s Day’e en fazla anlam katacak takımlardan biri olan Celtics, evinde NY Knicks’i ağırladı. Yemyeşil formasına altın renkleri atan Celtics, karşılaşmadan 109-97 galip ayrıldı. Celtics’in bu özel gündeki galibiyet serisi, 11 maça çıktı –en uzun süreli St. Patrick’s Day serisi. 17 Mart’taki son mağlubiyet, 1968 senesinde Baltimore Bullets karşısında 147-139’luk skorla gelmişti. Golden State Warriors, New Orleans Hornets’a karşı 131 sayı attı. Bu defa kazandı. Geçtiğimiz hafta rakibine 135-131 kaybeden Warriors, dün gece 10 sayı farkla galibiyeti elde etti.

Sırada: St. Patrick’s Day & Chris Bosh.

NBA Günlüğü: Karl, Carmelo, LeBron, Suns

2010-03-17T16:30:00.007+02:00

Dört maçlık aradan takımının başına geçen George Karl, oyuncularına galibiyet yolunu gösteriyor.

NBA’de Salı gecesi, sekiz karşılaşmayla geçildi. Gecenin ilk maçında Charlotte Bobcats, dengesiz ilerleyişine devam etti. Indiana Pacers’a 99-94 kaybetti. Pacers, maçı yıldız oyuncusu Danny Granger’dan mahrum tamamlamak durumunda kaldı.

San Antonio Spurs, Tim Duncan’ın kötü şut yüzdesine rağmen (5-15, %33) Miami Heat deplasmanında 88-76 kazandı. New Jersey Nets, sezonun büyük bölümünde olduğu gibi, bir kez daha kaybetti. Atlanta Hawks, ikinci çeyrekteki müthiş atağıyla (33-17) rakibini alt etmeyi başardı. Nets, yedi galibiyette. Ve 15 maçı daha var. En az üç kez daha kazanmalı, aksi takdirde Philadelphia 76ers’ın 1972-73 sezonundaki derecesi (9-73), ‘’tüm zamanların en kötüsü’’ olmaktan çıkacak.

Chicago Bulls, en skorer dört oyuncusunun (Rose, Deng, Noah, Hinrich) forma giymediği Grizzlies deplasmanında tutunamadı. Mağlubiyet serisi sekiz maça çıktı. Playoff umutları azaldı. Mart ayında galibiyet yüzü göremeyen Chicago Bulls’un önündeki fikstür de iç açıcı değil: at Dallas, Cleveland, at Philadelphia, Houston, Miami, New Jersey, at Detroit, Phoenix. Playoff yolundaki rakipleri ise Milwaukee, Charlotte, Miami ve Toronto. Şimdilik, Toronto’nun bir buçuk maç gerisinde yer alıyorlar. (Playoff üzerine farklı başlıklar altında konuşabiliriz ilerleyen zamanda.)

Carmelo Anthony, Washington Wizards maçında 29 sayı ve 12 ribaundla oynayarak double-double yaptı.

On altı takımın sahne aldığı gecede öne çıkan maçlar oldu. Başlıklar hâlinde ilerleyelim:

• Gırtlak kanseri tedavisi gören Denver Nuggets antrenörü George Karl, bir süredir uzak kaldığı takımına Washington Wizards maçıyla döndü.

• Cleveland Cavaliers’ın yıldız oyuncusu LeBron James, takımının 113-101 kazandığı Detroit Pistons maçında triple-double (29 s, 12 r, 12 a) ile oynadı.

• Phoenix Suns, evinde ağırladığı Minnesota Timberwoles’a karşı hiçbir çeyrekte 35 sayının altına düşmedi. Ve maçı 152-114 kazanmayı başardı.

• Los Angeles Lakers, Sacramento Kings deplasmanında 106-99 kazandı. Kobe Bryant, Pau Gasol ve Andrew Bynum öne çıkan isimler oldu.

Dokuz sene önce prostat kanserini yenerek basketbol sahalarına dönmeyi başaran Karl, gırtlak kanserinden de pek etkilenmemiş gibi gözüküyordu. Washington Wizards maçı öncesinde oyuncularından isteği ‘’galibiyet’’ olmuştu. Ve bunun iyi bir tedavi yöntemi olduğunu biliyordu. Denver Nuggets, beklenenden fazla efor sarf etmek durumunda kaldı. Ama son çeyrekteki etkili oyunuyla rakibini 97-87 mağlup etmeyi başardı. Nuggets’ta J.R. Smith, 13’ü dördüncü çeyrekte olmak üzere 17 sayı üreterek galibiyette pay sahibi oldu.

Carmelo Anthony, 20-26 Aralık 2007 tarihleri arasında oynadığı dört maçta toplam 140 sayı ve 50 ribaund üretmişti.

Houston Rockets karşısında bir gece evvel kaybedilen maçı 45 sayıyla tamamlayan Carmelo Anthony, Wizards önünde 29 sayı ve 12 ribaund ile oynadı. Son dört maçta toplam 130 sayı ve 40 ribaund üreten Melo, Nuggets kariyerinde ikinci defa bu seviyeye çıkmayı başardı. Yıldız basketbolcu, 20-26 Aralık 2007 tarihleri arasında oynadığı dört maçta toplam 150 sayı ve 50 ribaundluk bir performans sergilemişti. Kulüp Tarihi’nde daha önce böylesi rakamları yakalayabilen iki isim var: Dan Issel (1980) ve Antonio McDyess (1999). Maçı 0/6 üç sayı isabetiyle tamamlayan Chauncey Billups'ın bu alandaki 36 maçlık serisi sona erdi.

LeBron James, Detroit Pistons maçının bitimine 1:35 kala yaptığı blokla Will Bynum'ın kalbini kırıyor.

Maç Önü’nde üzerine çokça söz ettiğimiz LeBron James, dün geceki Detroit Pistons maçında yine akıllara zarar bir performans sergilemekten kaçınmadı.

LeBron James, ilk yarıyı 5 sayı, 4 ribaund ve 7 asistle tamamladıktan sonra ikinci yarıda müthiş bir oyun oynadı. Pistons, karşılaşmanın büyük bölümünde oyunda kaldı. Ama James’in son çeyrekteki 15 sayı ve 4 asistlik gösterisini engelleyemedi. Maçın kırılma anında da LeBron James vardı Detroit Pistons’ın karşısında. Cavs, skorda 105-101 öndeyken James’in başarısız üç sayı denemesinde ribaundu alan Will Bynum, rakip pota doğru yöneldi. Turnikesini bırakmak üzereydi ki, LeBron yine yetişti. Yaptığı blok ve ardından ürettiği yedi sayı, maçın kaderini değiştirdi.

2003-04 sezonundan beri rekorları alt üst eden LeBron James, kariyerindeki 28. TD performansını sergiledi. Ama Detroit Pistons’la daha önceki 25 karşılaşmasında hiç bu seviyeye çıkamamıştı. 26. maçında ‘’triple-double’’ yapmayı başardı. Doğu Konferansı’ndaki listede üç takım var artık. LeBron, yalnızca Washington Wizards (24 maç), Atlanta Hawks (23 maç) ve New York Knicks (23 maç) karşısında TD yapamadı. Geçtiğimiz sezonki Knicks maçında yaptığı TD, daha sonra iptal edilmişti. Wizards için önümüzdeki sezonu beklemek zorunda. Hawks ile sezon sonuna dek iki kez karşılaşacak.

Louis Amundson, Minnesota Timberwolves karşısında 10/13 saha içi isabetiyle 20 sayı ve 7 ribaund üretti.

Gecenin en ilgi çekici skoru, US Airways Center’dan geldi. Sekiz oyuncunun çift haneli skorlar ürettiği Phoenix Suns, Minnesota Timberwolves’u 152-114’lük skorla geçti.

Arizona’daki çılgın maçta Suns, hiçbir çeyrekte 35 sayının altına düşmedi: (38-33, 41-28, 35-27, 38-26). Kulüp Tarihi’nde ikinci kez gerçekleşen bir durum. 21 Mart 1972 günü benzer bir yol izleyen Suns, biraz daha acımasız davranarak, Portland Trail Blazers’ı 160-128 mağlup etmişti. Dün akşamki 152 sayılık performans, 366 gün sonra NBA’de bir takımın 150 sayının üzerine çıkmasını sağladı. 366 gün önce, yine Suns, Warriors’ı 154-130 mağlup etmeyi başarmıştı. Darısı 160’lara.

Beş gün içerisinde üçüncü kez Pasifik Grubu’ndan bir takıma rakip olan Los Angeles Lakers, Sacramento Kings galibiyetinin ardından seriyi yenilgisiz noktalamayı başardı.

Sezon içi eşleşmelerinde -o günlere özel olarak- 2000’lerin başındaki Kings-Lakers rekâbetini hatırlatan iki takım, dün akşam galibiyet için üst düzey bir mücadele verdi. Kazanan yine değişmedi. Phoenix Suns (102-96) ve Golden State Warriors (124-121) maçlarının ardından Sacramento Kings’i de yenen Los Angeles Lakers, North Carolina turnesini 3-0 ile tamamlarken; Kings’e karşı sezon içi derecesini de 3-0’e getirdi. Ancak LA Lakers, NBA liderliği için Cavs’in üç maç gerisinde.

Bryant, 30 sayı ve 9 ribaund üretti. Gasol, takım arkadaşına 28 sayı-12 ribaund ile destek verirken; Andrew Bynum’ın 21 sayı-12 ribaundluk katkısı, ibrenin tamamen Lakers’a dönmesini sağladı. Kobe Bryant, bir ribaund daha alabilseydi; 1984 senesinde Magic Johnson, Kareem Abdul-Jabbar ve James Worthy üçlüsünün aynı maçta gerçekleştirdikleri 20+ sayı ve 10+ ribaund üçlemesi tekrar edilecekti. İki gece önce T'wolves maçında bir ribaundla TD fırsatını (29 s, 9 r, 11 a) kaçıran Tyreke Evans, Lakers karşısında 25 sayı, 11 ribaund ve 9 asistle oynadı. Galibiyet için yeterli olmadı.

Hidayet Türkoğlu'nun takımı Toronto Raptors, bu gece Air Canada Center'da Atlanta Hawks ile karşılaşacak.

NBA’de Çarşamba gecesi 11 maç var. Ve program şu şekilde:

01.00 Cleveland Cavaliers – Indiana Pacers
01.00 Philadelphia 76ers – New Jersey Nets
01.00 Toronto Raptors – Atlanta Hawks (NBA TV)
01.00 Charlotte Bobcats – Oklahoma City Thunder
01.30 Boston Celtics – New York Knicks
02.00 Orlando Magic – San Antonio Spurs
02.30 Dallas Mavericks – Chicago Bulls
02.30 Houston Rockets – Memphis Grizzlies
04.00 Utah Jazz – Minnesota Timberwolves
04.30 Golden State Warriors – New Orleans Hornets
04.30 Los Angeles Clippers – Milwaukee Bucks (NBA TV)

İnsanın içini açan bir program var karşımızda. Hidayet Türkoğlu, Mehmet Okur ve Ersan İlyasova sahada olacak bu akşam. NBA TV, iki canlı maç ile aramıza katılacak. 01.00’da Raptors ve Hawks arasındaki mücadele, ardından 04.30’da Bucks’ın Clippers ziyareti. Timberwolves karşısına çıkacak Memo’dan iyi bir performans bekleyebiliriz. Celtics – Knicks ve Magic – Spurs eşleşmeleri dikkat çekici. Warriors – Hornets maçında 220+ sayı görülür. LeBron, üç çeyrekte işi bitirir.

Maç Önü: Rekor Canavarı LeBron James

2010-03-17T00:55:00.014+02:00

NBA’de Salı gecesi, sekiz maça sahne olacak. Ligin en iyi galibiyet yüzdesine sahip iki takımından Los Angeles Lakers (49-18), Sacramento Kings ile ARCO Arena’da karşılaşırken; Cleveland Cavaliers (52-15), The Palace of Auburn Hills deplasmanında Detroit Pistons önüne çıkacak.

LeBron James’in takımı Cavaliers, bu sezon NBA’de 50 galibiyet barajına ulaşan ilk ekip. 2008’de Boston Celtics ve 2009’da Los Angeles Lakers, söz konusu seviyeye çıkan ilk takım olmakla kalmayıp, sezon sonunda şampiyonluk sevinci yaşamıştı. Son 10 maçından dokuz galibiyet çıkaran ve galibiyet oranı %50’nin üzerinde olan takımlara karşı 28-9’luk üstünlük sağlayan Cleveland Cavaliers, geri kalan bölümde bu serinin üç yıla çıkması için mücadele edecek. İşleri kolay mı, bilinmez; ama zor işleri ‘’kolay’’ gösteren bir adam var: LeBron James!

2008-09’da normal sezonu 66-16 ile lider kapamasına karşın Doğu Konferansı Finalleri’nde Magic’e boyun eğen LeBron James ve arkadaşları, yeni sezonu da zirvede tamamlarlarsa; uzun bir aranın ardından üst üste iki sezonda lider olmayı başaran ilk takım olacaklar. En son Chicago Bulls, 1995-96 (72-10) ve 1996-97 (69-13) sezonunda böylesi bir başarının tadını almıştı. Cavaliers, 2010 yılında oynadığı 33 maçtan 26 galibiyet çıkardı. Önündeki fikstürde yer alan ilk dört rakibi, Merkez Grubu’nda mücadele ediyor. Bir anlamda daha yakından tanıdığı takımlar. Hatırlatma: Cavaliers, Merkez Grubu’nun ikincisi Milwaukee Bucks’ın 15 galibiyet önünde lider konumda.

NBA’de Pazar gecesi, Celtics ve Cavs, ulusal yayında karşı karşıya geldi. The Q Arena’da oynanan maçı Cavs, 104-93 kazandı. LeBron James, mücadeleyi 30 sayı, 8 ribaund, 7 asist, 2 top çalma ve 3 blokla tamamladı. Celtics’e karşı oynadığı bu sezonki üç maçta 34,7 sayı, 6,3 ribaund ve 8,0 asist ortalamaları yakalamış oldu böylece. ‘’vs. Celtics’’ kariyeri, ortalama 30,4 sayı –ki bu konuda Michael Jordan’dan sonra en başarılı isim. Majesteleri, NBA’deki yılları boyunca Celtics maçlarını 30,7 sayı ortalamasıyla oynamıştı. Ama 2003-04 sezonundan itibaren LeBron James kuralları işlemeye başladı. James, bu sekanstaki Celtics karşılaşmalarında toplam 14 kez 30 sayı barajını aşmayı başardı.

Kral’ın Pazar gecesi ürettiği 30 sayıdan 24’ü karşılaşmanın ikinci yarısında geldi. James, bu sezon 14. kez bir maçın ikinci devresinde 20 sayı barajını aşmayı başardı. Üçüncü ve dördüncü çeyreklerdeki 14,4 sayı ortalaması, ligdeki en yüksek skor olarak karşımıza çıkıyor. LeBron, aynı zamanda ortalama 7,5 sayı ile dördüncü çeyreklerin de en iyisi.

Cavaliers, Celtics önünde 104-93’lük galibiyete ulaşırken; LeBron, takım arkadaşlarından önemli yardımlar aldı. Anderson Varejao, 17 sayı (6/8 FG) ve 10 ribaund (6’sı hücum) ile bu sezonki 11. double-double performansını sergiledi. Son 10 maçın dokuzunda takımına çift haneli skor katkısı yapan Brezilyalı, bu bölümde karşılaşma başına %70,7 şut isabet oranıyla 12,5 sayı ve 8,8 ribaund ortalamaları yakaladı. Cavaliers, boyalı alanda rakiplerine 36,2 sayı izni verirken; ürettiği 44,2 sayı sayesinde +8,0’lik bir fark yarattı. Ve bu başlık altında NBA’in en iyi takımı olmayı başardı.

Antawn Jamison, 2009-10 sezonundaki 21. double-double gösterisini sundu. 15 sayı, 12 ribaund ve 2 blokluk performansı, Jamison’ın son yedi maçtaki dördüncü ‘’çift’’ haneli katkısı oldu. Bu süreçte takımına maç başına ortalama 19,6 sayı ve 9,0 ribaund desteği veren oyuncu, rakip potaya %49,5 ile hücum etti. Üç sayılık atışlarda da %40,6’lık bir oran yakaladı. Cavs’te söz hakkı alan bir diğer isim olan Mo Williams, galibiyete 14 sayı, beş ribaund ve altı asistle destek verdi. Williams’ın 15,8’lik sayı ortalaması, James’in 29,9 sayısı ile birleşince; ortaya NBA’in –skor anlamında- en iyi ikinci ikilisi çıkıyor. Carmelo Anthony (28,5 ort.) ve Chauncey Billups (20,1 ort.) ortaklığı ise zirvede yer alıyor.

2009 yılının normal sezon MVP’si LeBron James, sınırlarını zorlamaya devam ediyor. Sayı (29,9 ort.), ribaund (7,2 ort.) ve asist (8,5 ort.) kategorilerinde kariyer rakamlarını yakalayan / geçen James, bu sezon ‘’30 sayı-7 ribaund-8 asist’’ barajını aşabilir.

Alışık olduğumuz isimlerden devam edelim. NBA Tarihi’nde bu başarıyı bir sezon içerisinde gösterebilen iki oyuncu var: Oscar Robertson (1960, 1961, 1963, 1964, 1965) ve Michael Jordan (1988). James, bu sezon 26 defa double-double yaptı. Bunlardan sekiz tanesi en az 30 sayı ve 10 asistle gerçekleşti. 17 karşılaşmada ise 20 sayı ve 10 asist seviyesini geçti. Her iki kategoride de NBA lideri. Ama LeBron James özelinde dudak uçuklatan daha başka istatistikler görmek mümkün.

LeBron James, lige geldiği 2003-04 sezonundan bu yana oynadığı 537 maçın 427’sinde (%79,5) takımının en skorer oyuncusu olmayı başardı. Bu sezon ise, sahada kaldığı dakikalar içerisinde Cavs’in bulduğu 2460 basketin 1211’inde ya asist yaptı, ya da sayı attı (%49,2). NBA Tarihi’nde bu seviyeyi aşabilen yalnızca iki isim var: Tiny Archibald (%53,5) ve John Stockton (%51,6 - %50,8). James, 2009-10 sezonunda forma giydiği 65 maçın 49’unda Cavs’in hem sayı, hem de asist kategorilerindeki en başarılı ismi oldu. 2007-08 sezonundan bu yana oluşan oran: 153/227.

Pistons ve Cavs, 5 Mart günü, The Q Arena’da birbirlerine rakip oldular. Cavs, sahadan 99-92 galip ayrıldı. LeBron James 40 sayı, 13 ribaund ve 6 asistle sahneyi kimselere bırakmadı.

Ev sahibi ekip, maçın ilk çeyreğinde Pistons’ın beklenmeyen başlangıcına karşılık veremeyerek 12 dakikalık bölümü 31-22 geride tamamlamıştı. Oysa Cavs, NBA’in en iyi iki ilk çeyrek takımından biri. Maçlara ortalama 28,2 sayılık girişler yapan takımda LeBron James, 9,0 sayı ile ön plana çıkan isim. 2009 yılı MVP’si, aynı zamanda 3,3’lük asist ortalamasıyla söz konusu başlık altında –Steve Nash ve Chris Paul’ün hemen arkasında- üçüncü basamağı elde etmiş durumda. (LeBron, sezon boyunca takımının ilk çeyreklerde bulduğu 753 basketin 432’sinde ya asist yaptı, ya da sayı attı.)

Cleveland Cavaliers cephesindeki ilgi çeken istatistiklerden Detroit Pistons’ın heyecan verici yanlarına doğru bir geçiş yapalım. Bulmak kolay değil aslında, ama bakalım.

Bir isimden bahsedebiliriz. Çaylak Jonas Jerebko. Pistons’ın bu sezonki kötü gidişinden faydalanarak takımda kendisine rol kapan Jerebko, Şubat ayındaki 13 maçta yakaladığı 10,2 sayı ve 6,0 ribaund ortalamalarıyla ‘’Doğu Konferansı’nda Ayın Çaylağı’’ seçildi. İsveçli, Pistons Tarihi’nde bu ödüle layık görülen beşinci isim oldu. (Isiah Thomas – Kasım 1981, Kelly Tripucka – Aralık 1981 ve Mart 1982, Grant Hill Kasım 1994, Zeljko Rebreca Nisan 2002). Ama 57 maça ilk beşte başlayan Jerebko’nun bu gece işi hiç kolay değil. JJ Hickson, Anderson Varejao, Antawn Jamison ve hatta LeBron James…

Pistons’ın 2009-10 sezonundaki başarısız performansının nedenlerinden biri, ‘’istikrar âbidesi’’ Tayshaun Prince’in yaşadığı sakatlıklar olabilir. 14 Nisan '04 ve 31 Ekim '09 arasında üst üste 437 maçta forma giyen Prince, 3 Kasım'da Magic’e karşı süre alamadı. Böylece, bu konu özelindeki takım rekoruna veda etmiş oldu (Terry Tyler 574 maç, 13.10.1978 - 14.04.1985; Bill Laimbeer 561 maç, 17.02.1982 – 27.01.1989). Genele bakıldığında; Pistons oyuncuları, bu sezon sakatlıklar nedeniyle toplam 121 maç kaçırdılar. Yıllarca aynı beş isimle oynayan bir takım için felaket tablosu bu tabii.

NBA’de gecenin diğer maçları şu şekilde:

01.00 Charlotte Bobcats - Indiana Pacers
01.30 Miami Heat - San Antonio Spurs
01.30 New Jersey Nets - Atlanta Hawks
02.00 Memphis Grizzlies - Chicago Bulls (NBA TV, Canlı)
03.00 Denver Nuggets - Washington Wizards
04.00 Phoenix Suns - Minnesota Timberwolves
04.00 Sacramento Kings - Los Angeles Lakers

Sekiz maçlık programda keyifle izlenebilecek maçlar mevcut. Lakers ve Kings arasında bu sezon gerçekleşen iki eşleşme de beklentilerin üzerinde mücadeleye sahne olmuştu. Nets, sezonun kalan bölümünde en üç dört maç daha kazanmalı. Ama hedeflerini bir gece daha mı ertelemeli? Rockets'a efsanevi bir maçın ardından 125-123 kaybeden Nuggets'ın konuğu Wizards. Arenas sonrası, 80-90 sayı üretebilen Wizards'ın işi çok zor. NBA TV'de gecenin maçı Grizzlies - Bulls. Derrick Rose, sakatlığı nedeniyle bu maçta forma giyemeyecek. Memphis Tigers nostaljisi yaşayabilirdi oysa. 16 Mart 2010 gecesinde ne gibi spor öykülerine tanıklık edeceğiz, bakalım.

Garip Maç: GS Warriors v LA Lakers, 121-124

2010-03-16T12:50:00.012+02:00

Monta Ellis, son saniyedeki üç sayı denemesinde başarılı olamayarak maçı uzatmaya götürme fırsatını kaçırdı.

NBA’de Pazartesi gecesinin maçı Oracle Arena’da Golden State Warriors ve Los Angeles Lakers arasındaydı. Heyecan verici bir eşleşme yaşanacaktı. Mutlaka sebepleri de vardı.

Golden State Warriors, NBA’de nevi şahsına münhasır takımların başında geliyor. Run&Gun basketbol stilini doruklarda yaşan Don Nelson’ın öğrencileri, farklı oyun tarzlarıyla kendilerini izleyenleri her daim eğlendirmeyi biliyor. Yakın bir örnekten gidelim. Geçtiğimiz hafta (8 Mart) New Orleans Hornets deplasmanında 131 sayı atmasına karşın kaybetmişti, Golden State Warriors. Zira 48 dakika içerisinde potasında toplam 135 sayı görmekten kurtulamamıştı. Sıradışı tabii.

NBA’de 1990-91 sezonuna döndüğümüzde benzer örneklerden 13 tane görüyoruz. Normal sürede en az 130 sayı atmasına kaybeden 13 takım vardı o sezon. Ama geride bıraktığımız 19 sezondaki örnek sayısı yalnızca 11. Daha da özele inelim. Bu senaryonun ortaya çıktığı son yedi maçın dördünde mağlup tarafta yer alan takım, Golden State Warriors’tan başkası değildi: 133-143 at Portland (1993), 135-144 at Memphis (2007), 130-154 vs. Phoenix (2009) ve 131-135 at New Orleans (2010). Gördüğünüz gibi, bazen 130 sayı atmak bile galibiyet için yeterli olmayabiliyor NBA’de.

Los Angeles Lakers, Mart ayı başındaki üç maçlık mağlubiyet serisinin (Miami, Charlotte, Orlando) ardından Toronto Raptors’ı Kobe Bryant’ın son saniye basketiyle 109-107 mağlup etmiş ve Phoenix Suns deplasmanındaki 102-96’lık galibiyetle kendine gelmişti. Bol skorlu bir basketbol maçı vadediliyordu bizlere. Kesin olan bir gerçekti bu. Ve ilk çeyrekte beklentilerin karşılanacağı da gözüküyordu. Golden State Warriors, Monta Ellis’in kötü başlangıcını Corey Maggette ile kapamaya çalıştı. Ama Lakers, üç oyuncusundan toplam 26 sayı bulmuştu bile (Gasol 9, Kobe 9, Artest 8).

İlk 12 dakikada toplam 71 sayı vardı. Ve bunların 39’u Los Angeles Lakers’a aitti. Golden State Warriors’ın oyuna girebilmesi için küçük çaplı bir geri dönüşe ihtiyacı olacaktı.

Ev sahibi ekip, yüzdeli şut atmaya devam ediyordu. Ama ikinci çeyrekte fark yaratan nokta, Warriors’ın topun kıymetini bilmesiydi. Don Nelson’ın takımını bu bölümde öne çıkaran özellik bu oldu. Devrenin bitimine 2:56 kala C.J. Watson’ın serbest atıştan bulduğu sayıyla skor, 57’de eşitlendi. Takip eden sekansta Lakers’tan Andrew Bynum, arka arkaya dört hücumu top kaybıyla harcadı. Önce Monta Ellis’e verdiği pas, ardından C.J. Watson’a, en sonunda Devean George’a. George ile Watson arasında bir ‘’üç saniye’’ ihlali var ayrıca. Her hata sayı olarak döndü Lakers potasına.

Corey Maggette (50), 35 dakika sahada kaldığı maçı 18 sayıyla tamamladı.

Devrenin sonuna 11-2’lik bir seri sıkıştıran Warriors, ikinci çeyrekte rakibi karşısında 33-20’lik skor farkı yaratarak devre arasına altı sayı (65-59) önde gitmeyi başardı.

Warriors gibi takımlar iyi şut attıkları zaman ‘’durduralamaz’’ olurlar. Ama şut, çoğu zaman nankördür. Bu maçın üçüncü çeyreğinde olduğu gibi. Ev sahibi ekip, skordaki üstünlüğünü 74-66 ile sürdürüyordu. Ancak şutlar kaçmaya başlamıştı. Warriors, 2:49’luk sekansta 0/5 ile hücum etti. Ve Lakers fırsatı kaçırmadı. 13-0’lık bir karşılık verdi rakibine. Üçüncü çeyrekte katkı Derek Fisher’dan geldi. Ve 94-87 öne geçti, Lakers. Karşılaşmanın son bölümüne girilirken konuk ekip, işinin daha kolay olacağını düşünüyordu muhtemelen.

Bitime 3:17 kala Pau Gasol’ün basketi, Lakers’a 119-108’lik üstünlüğü getirmişti. Ama Warriors, şutlarını sokmaya başlayacaktı. Monta Ellis, maçtaki ender isabetlerinden birini bulduğunda 119-110 oldu skor. :13 kala da 121-119. Warriors, NBA’in son şampiyonu karşısında -maçın en önemli anında- 11-2’lik seri ile oyuna dönmüştü. Serbest atış çizgisinde Shannon Brown hata yapmadı. 123-119 oldu. Monta Ellis karşılık verdi, 123-121 geldi. Sonra Kobe bir atışı değerlendiremedi. Ve son top Warriors’a kaldı. Curry kaçırdı. Ellis hücum ribaundunu aldı. Şansını denedi. Top, çemberde yaklaşık üç saniye sektikten sonra dışarı çıktı. LA Lakers, karşılaşmadan 124-121 galip ayrıldı.

Golden State Warriors maçlarındaki gariplikler Los Angeles Lakers karşılaşmasında da devam etti. 48 dakika boyunca tam 24 top kaybı yaptı, Lakers. Warriors ise kendisini 5 top kaybıyla sınırladı. Don Nelson’ın takımı, Lakers’ın top kayıplarını 29 sayı ile değerlendirdi. Andrew Bynum, maçı dokuz top kaybıyla tamamladı. Kobe Bryant ise, kariyer top kaybı rekoruna (31 Ocak 2008, at Detroit, 11) çok yaklaşsa da sekizde kaldı. Bynum ve Bryant’ın toplamda yaptıkları 17 top kaybı, Şubat 1984’teki Kareem Abdul-Jabbar ve James Worthty ikilisinin ardından yeni bir Lakers rekoru oldu. Ama galibiyet geldi bir şekilde. Peki, ama nasıl? Bunun da kendine has ayrıntıları var tabii.

Kobe Bryant, Lakers Tarihi'nin en fazla normal sezon galibiyeti gören (670) üç oyuncusundan biri .

Los Angeles Lakers, Golden State Warriors maçında pota altını domine etti. Üç oyuncudan toplam 62 sayı ve 35 ribaund katkısı aldı: Gasol 26-9, Bynum 19-14 ve Odom 17-12.

Daha önemlisi toplam ribaund sayıları: 56-25. Warriors, 7’si hücum 25 ribaund çekebildi maç boyunca. Lakers ise (14-42) 56 ribaundla rakibini adeta sürklase etti. Kendi içerisinde bir Lakers rekoru bu. Maçtaki 81 ribaundun 56’sını alan Lakers, 69,1’lik yüzdeyle, hücum süresinin 24 saniyeye çekildiği 1954 senesinden bu yana en yüksek ribaund oranını yakalamış oldu. 2009-10 sezonu özelinde ise ikinci sırada, %69,1. Zira zirvede Philadelphia 76ers var. Sixers, 14 Aralık günü yine Warriors karşısında 117-101 kazanırken rakibine 59-26’lık (%69,4) ribaund üstünlüğü kurmuştu.

Pazartesi gecesi Oakland’da yaşanan tüm bu enteresan ayrıntıların içerisinde bir tanesi, diğerlerinden kolayca sıyrılıyordu. Kobe Bryant, sekiz top kaybından dolayı sıkıntılıydı. Ama 29 sayıyla takımının en skorer oyuncusu olmuştu. Dahası, dün geceki Warriors galibiyeti, Lakers kariyerindeki –normal sezon maçları göz önüne alındığında- 670. zaferi olmuştu. Lakers, Kobe’nin oynadığı normal sezon maçlarındaki 670. galibiyetini aldı. Ve Kobe Bryant, Magic Johnson’ı yakalamayı başardı. Lakers formasıyla en fazla normal sezon zaferi yaşayan isim 743 galibiyetle Kareem Abdul-Jabbar.

• 743: Kareem Abdul Jabbar
• 670: Kobe Bryant
• 670: Magic Johnson
• 636: Michael Cooper
• 622: James Worthy

Golden Stat(e) Warriors, yarın New Orleans Hornets karşısına çıkacak. Yeni bir istatistik gecesi daha yaşayabiliriz. Ve bu sürpriz olmaz. Warriors maçında 40 dakika sahada kalan Kobe Bryant ise, sezon içerisindeki son saniye basketlerinden birini tattırdığı Sacramento Kings'in konuğu olacak. Lakers Tarihi’nin en skorer oyuncusu (Kobe Bryant), Lakers Tarihi’nin en fazla maç kazanan antrenörü (Phil Jackson) ile aynı seviyeye çıkabilmek için en az bir sezon daha beklemek durumunda.

Dik Üçgen: Galatasaray v Ankaragücü, 3-0

2010-03-15T16:40:00.008+02:00

Keita ve Jô, Ankaragücü maçında atılan ilk golü birlikte kutladılar.

Galatasaray, Turkcell Süper Lig’de evinde ağırladığı Ankaragücü’nü Jô Alves, Kader Keita ve Milan Baros ile geçti. Çek yıldızın son dakikadaki golü, 3-0’lık galibiyeti daha da anlamlı kıldı.

Galatasaray, hafta başında Eskişehirspor’a 2-1’lik skorla mağlup olurken üç puandan fazlasını kaybetmiş olabilirdi. Takım, o gün iki maç farkla liderdi. Ama Eskişehir’deki kötü oyun sonrası elindeki inisiyatif oranını azaltmıştı. Bursaspor’un Ali Sami Yen Stadı’na gelecek olması, yine de Galatasaray’ı avantajlı kılıyordu. Son noktada Galatasaray, elindeki bu kozu kullanmak durumundaydı. Başlangıç, Ali Sami Yen Stadı’ndaki Ankaragücü karşılaşmasıyla olacaktı. Hata yapma lüksü azalmıştı. Bu yüzden etkili bir giriş yapmak gerekiyordu.

Arda Turan, sezon içerisindeki dördüncü sarı kartını Eskişehir’de gördüğü için Ankaragücü maçı öncesinde cezalı duruma düşmüştü. Ancak bu durum Galatasaray özelinde fırsata dönüştürülebilirdi. Kalede Leo Franco vardı. Savunma kanatlarında Sabri Sarıoğlu ile Caner Erkin, merkezde Lucas Neill ve Servet Çetin. Orta sahada bu defa Mustafa Sarp – Barış Özbek ikilisi mücadele edecekti. Forvetin hemen arkasında Elano Blumer, ileri ucun sağında Kader Keita, merkezinde Jô Alves ve solunda ise Giovani dos Santos. Sezonun büyük bölümünde alışılagelen saha içi dağılımdı bu.

Kaptan Arda Turan, Eskişehirspor maçında gördüğü sarı kartın ardından Ankaragücü önünde cezalı duruma düştü.

Peki, neden fırsata dönüştürülebilirdi Arda Turan’ın yokluğu? Tam da bu yüzden. Galatasaray’ın fırtınalar kopardığı ilk bölüme gidelim ve bazı maçları hatırlamış olalım.

Gaziantep’teki Gaziantepspor karşılaşması. İleri dörtlüde Kader Keita, Milan Baros ve Aydın Yılmaz vardı. Arkalarında Arda Turan. Erken gol, hatta goller gelmişti. 2-0’lık avantajı yakalayan Galatasaray, öndeki oyuncularının istedikleri futbol stiline kavuşmalarıyla gayet rahat bir galibiyetle İstanbul’a dönecekti. Arkasından gelen Denizlispor ve Kayserispor’a karşı iki iç saha zaferi. Arda’nın merkezde olduğu, Kader Keita – Milan Baros – Harry Kewell (Aydın Yılmaz) üçlüsünü desteklediği maçlar. Atılan toplam sekiz gol ve kazanılan altı puan.

Söz konusu süreç içerisinde –UEFA Avrupa Ligi’ndeki ön eleme turu maçlarını da katabiliriz- Galatasaray’ın en büyük özelliği, geçtiğimiz yılların aksine gol pozisyon sayılarındaki yüksek başarı oranıydı. 4-1’lik galibiyetle kapatılan Kayserispor maçında rakip kaleyi toplam beş defa yoklayabilmişti, Frank Rijkaard’ın takımı. Ama %80 hiç defa bir oran sayılmazdı. Dördüncü haftadaki Ankaraspor karşılaşmasında ilk farklılık yaşandı. (Altı gol pozisyonu ile 3-0 kazanılan Beşiktaş maçı). Kayserispor’a müthiş bir gol atan Elano, ilk 11’de başlamıştı. Arda Turan, 2009-10 sezonundaki ilk on maçta olağanüstü iş çıkardığı bölgeden sol kanada geçiyordu.

Galatasaray, TSL'nin dördüncü haftasında Ankaraspor'u 2-0 mağlup etmeyi başarmıştı.

Galatasaray, ligin dördüncü haftasında Ankaraspor karşısında 2-0 kazanarak daha sonra TFF tarafından kümeden düşürülecek rakibini ‘’yenen’’ tek takım olacaktı. Ama o doksan dakika içerisinde bazı ayrıntılar da mevcuttu.

Galibiyetin anahtarı, ikinci bölümde yapılan değişiklikler olmuştu. Elano’nun yerine Kewell, Baros’un yerine de Nonda oyuna girmişti o gün. Ve Arda’nın sol kanattan orta alana geçtiği dakikadan sonra da Galatasaray, iki gollü üstünlüğü yakalamıştı. Arda / Elano + Kewell, Keita, Baros formülü, Frank Rijkaard’ın takımı için ideal sayılırdı. Devam eden sekansta Beşiktaş ve Panathinaikos karşılaşmaların doğru senaryonun içerisine dâhil edildi. Galatasaray, yine optimum fayda sağlamıştı yakaladığı gol pozisyonlarından. Tabii yine erken goller gelmişti bu maçlarda.

İşleyen sistem, Kadıköy’deki Fenerbahçe maçına kadar devam etti. Ta ki Milan Baros’un sakatlandığı 40. saniyeye dek. Emre Belözoğlu’nun Çek yıldıza yaptığı faulün ardından Galatasaray’ın oyun yapısı 180 derece farklılık gösterdi. Sivasspor, Diyarbakırspor, Manisaspor, Bursaspor ve İstanbul BŞB maçlarında yeni dağılımlar denendi Galatasaray’da. Bu dönemde yalnızca iki galibiyet elde edilebildi. Antalyaspor önünde sezon başındaki benzer görüntüye geri dönüldü. Gençlerbirliği maçı da aynı şekilde kazandı. Baros’un yanına Kewell eklendi sonra. Ve takıma yeni transferler yapıldı.

Shabani Nonda’nın takımdan gönderilme süreci de Milan Baros ve Harry Kewell’ın sakatlıklarıyla direkt olarak ilintiliydi. Aslında bir kriz yönetimiydi bu. Türkiye’de başarıyla geçildi. Liderlik geldi. Ama Galatasaray, sezon başındaki o sekanstan sonra ilk defa Kasımpaşa önünde Baros ve Kewell’ın yokluğunu hissetmeden oynayabildi. O gün Elano sakatlığı nedeniyle takımında yerini alamamıştı. Galatasaray, Arda + Gio, Keita, Jô formülüyle 4-1’lik galibiyeti aldı. Eskişehir’de Arda yine hücum üçlüsünün soluna gitti. Ankaragücü maçında ise Elano + Gio, Keita, Jô ortaklığı rahat galibiyeti getirdi.

4-1 kazanılan Kayserispor maçında takımının son golünü atan Baros, sevincini Arda ve Elano ile paylaşıyor.

‘’X-Y yan yana oynamaz’’ klişesinden uzakta bir yol takip ederek gidelim sonuca. 4-3-3 ve 4-2-4 gibi dizilişler, Galatasaray’a sezon başından bu yana çok sayıda kolaylık sağladı. Keita – Baros – Kewell üçlüsü, söz konusu düzen için biçilmiş kaftan. Arkalarında Elano / Arda ya da Elano ve Arda ile.

Gio – Jô – Keita, Jô – Baros – Keita, Jô – Baros – Kewell da öyle. Önemli olan ve fark yaratan nokta, ilerideki dörtlünün serbest şekilde oynaması. Kendi içlerinde son derece homojen bir yapı sergilemeleri aslında. Takımın iki yüzünün olması ya da. Galatasaray, topu hâkimiyeti altına aldığında bambaşka bir takım hâline dönüşebilir böylece. Kasımpaşa ve Ankaragücü maçlarında olduğu gibi. Galatasaray’ın hücumda iken 4-2-4’ü kusursuz işleyebilecek futbol karakterini taşıyan oyunculara sahip duruma gelmesi, oynayacağı her maç öncesi en önemli kozu olur. Daha az efor harcayıp, daha az pozisyona girerek rahat galibiyetler kazanılması doğal sonuç olarak çıkar karşımıza.

Kayserispor (4-1), Panathinaikos (3-0), Trabzonspor (4-3), Kasımpaşa (4-1) ve Ankaragücü (3-0). Galatasaray, puan kaybettiği birçok maçta sözünü ettiğimiz karşılaşmalardakilerden fazla gol pozisyonuna girdi (İstanbul BŞB 1-1, Manisaspor 1-1, Beşiktaş 1-1, Kupa’daki Antalyaspor 3-2). Konu başlığı iyi veya kötü oyun değil yani.

3-0 kazanılan Ankaragücü maçında Jô'nun attığı ilk golün ardından Galatasaraylı oyuncuların golü kutlama anı.

Ankaragücü maçında Arda Turan’ın yokluğu, bu anlamda bir fırsata dönüştürülebilirdi. Ve dönüştürüldü de. Elano + Gio, Jô, Keita formülündeki isimlere gerekli özgürlük sağlandı. Sonucu doğal olarak alındı. Neler yapıldı peki Ankaragücü maçında?

Üç golle alınan üç golün en büyük sırrı, maçın dördüncü dakikasında gelen gol. ''Erken gol!'' 4-2-4’e uygun yapıyla sahaya çıkan Galatasaray, beklediğinden rahat bir şekilde ulaşabilirdi galibiyete böylece. Kader Keita ve Giovani dos Santos gibi oyuncuların maç gecesi düşündüklerinin sahaya yansıyacağı dakikaları izleyebilirdik hep beraber. Galatasaray, takım olarak topun arkasına geçecek ve rakibinin yapacağı hataları bekleyecekti. Ankaragücü kadrosundaki Robert Vittek, Sapara ve Darius Vassell gibi hücum karakteri baskın oyuncuların varlığı, özellikle bu anlamda avantaj sayılabilirdi.

Kader Keita’nın bulduğu ikinci gol, Jô’nun attığı birinci golün hemen ardından kurulan senaryonun doğal bir sonucuydu. Diğer yandan Galatasaray’ın öne çıkan bir özelliği, erken gol bulduğu maçların başındaki müthiş baskısı tabii. İlk yarıdaki Beşiktaş karşılaşmasının ilk dört dakikasında –Mustafa Sarp’ın golüne kadar- ‘’bir maç’’ performansı sergilenmişti adeta. (Henüz ilk çeyrekte 15 sayı 8 ribaunt yapan basketbolcu gibi.) Kasımpaşa maçına benzer bir giriş yapıldı. Ama Yılmaz Vural’ın takımı, diğer rakiplerine göre dirençliydi. Üstelik, Galatasaray’a cevap verebileceğini de gösteriyordu. 29. dakika kadar beklendi. Ama sonrası bilinen netice. Ankaragücü de dayanamadı.

Meksikalı Giovani dos Santos, Ankaragücü'nden El Yasa ve Sapara ile topu kapma mücadelesi yapıyor.

İki gol farkla önde girilen ikinci yarıda Galatasaray adına önemli ayrıntılar oyuncu değişiklikleri esnasında yaşandı. Üç değişiklik ve üç deney vardı:

• Dk. 64 Giovani dos Santos <-> Ayhan Akman
• Dk. 72 Sabri Sarıoğlu <-> Emre Güngör
• Dk. 77 Barış Özbek <-> Milan Baros

Giovani dos Santos, Kasımpaşa maçındaki etkinliğinden uzak kalmıştı. 64 dakika içerisinde Kader Keita ile sürekli kanat değiştirerek oyunun içine girmeye çaba gösterdi –ki ikinci gol de bu fikrin uygulandığı bir bölümde geldi. Ama istediklerini sahaya yansıtamadı. Ayhan Akman’a bıraktı yerini. Galatasaray, üç orta saha oyuncusunun olduğu bir yapıya döndü kısa süreliğine. Frank Rijkaard’ın bir diğer önemli hamlesi, 72. dakikada geldi. Hafta arasında sakatlığı olan Emre Güngör, maçın yıldız isimlerinden Sabri Sarıoğlu’nun yerini aldı. Ve yeni bir düzen ortaya çıktı.

Lucas Neill’in gelişinin ardından Galatasaray savunmasında net bir toparlanma yaşandığı gerçek. Avustralyalının ilk bölümdeki partneri Emre Güngör olmuş, Kayserispor maçından itibaren Servet Çetin dinlendirilmeye başlanmıştı. Ancak Servet gibi bir savunmacıdan vazgeçmek kolay değildi. Kısa bir süre sonra geri döndü. Emre Güngör, başlı başına bir opsiyon oldu. Ama Ankaragücü maçındaki ilk golde Jô ve Keita’dan önce topa dokunan son Galatasaraylı Neill’di. Savunmadan harika bir uzun top göndermişti. Bilinen bir şey daha. Neill, Premier League’deki üst düzey performansını Blackburn Rovers savunmasının sağında sergilemişti. Ve böyle bir karşılaşmada bu opsiyonu görmenin faydaları olabilirdi.

Milan Baros, 26 maçlık aranın ardından formasına kavuşurken dönüşünü golle yaptı.

Emre Güngör, Servet Çetin ve Lucas Neill üçlüsü ilk kez beraber oynuyordu. Neill, savunmanın sağındaydı. Emre ile Servet, 2008 şampiyonluğunda olduğu gibi, merkezde. Kısa süre sonra bir değişiklik daha yaşandı. Tribünler ayağa kalktı…

25 Ekim 2009 günü Kadıköy’de oynanan Fenerbahçe karşılaşmasında sakatlanarak 26 resmî maçta forma giyemeyen Milan Baros geri dönüyordu. Çek’in ardından Galatasaray’ın yaşadığı karakter değişimi, sezonun belli dönemlerinde net olarak gözlemlenmişti. Yeni bir başlangıç olabilirdi bu. Rijkaard, bir usta hamle daha yaparak, Barış Özbek’i aldı oyundan. Jô Alves, Elano Blumer ve Kader Keita’ya dokunmadı. Böylece bir deneyi daha tecrübe edinme şansımız vardı artık. Jô Alves geldiğinde oluşan beklentilerden biri üzerine hem de.

‘’Milan Baros ve Jô Alves beraber oynar mı?’’ sorusu, yakın dönemde çok defa sorulmuştu Frank Rijkaard’a. Oynardı. Hem de yanlarında Kader Keita ile birlikte. Bizim beklentimizdi bu. Jô Alves, sol kanada geçti. Kader Keita, sağ kanattaki yerini aldı. Milan Baros ise bıraktığı yere geri döndü. Girer girmez, artık imzası gelen hareketi yaptı. Sağ çizgide dört Ankaragücü oyuncusunun arasından çıkarak rakip kaleye doğru yöneldi. Hemen ardından, sağ kanattan hareketlenen Keita’nın önüne muhteşem bir pas attı. Ve en sonunda Lucas Neill’in sağ bekten gönderdiği topu, Keita yakaladı. Fildişili yıldız, takım arkadaşına kendi dilinden ‘’hoş geldin’’ demek istiyordu. En iyi bildiği yoldan.

Ali Sami Yen Stadı’nda müthiş bir final yaşandı. Baros’un golü, iyi bir futbol öyküsünün en keyifli bölümlerinden biri. Ama bu hikâyenin sonu da mutlu bitmeli. Kalem, şu an Galatasaray’ın elinde. Ve daha önceki tecrübelerine bakılırsa nasıl yazması gerektiğini iyi biliyor olmalı.

Simon Kuper: ''Uçuran Hollandalı Hiddink''

2010-03-14T01:05:00.002+02:00

Hollandalı teknik adam Guus Hiddink, 1 Ağustos 2010 tarihinden itibaren Türkiye Milli Takımı'nın başına geçecek.

Türkiye'de ''Futbol Asla Sadece Futbol Değildir'' ismi ile ünlenen ''Football Against the Enemy'' adlı kitabın yazarı olan futbol araştırmacısı ve Financial Times yazarı Simon Kuper, Newsweek Türkiye'nin 28 Şubat 2010 tarihli sayısı için enfes bir Guus Hiddink makalesi hazırlamıştı. Ve paylaşmamak olmazdı. Bill Shankly, Johan Cruyff ve diğerleri gibi bir köşede yer almalı.

...

Guus Hiddink’in Marmara kıyısındaki yüzme havuzlu ve tenis kortlu evine taşınmasının üzerinden 20 yıl geçti. Hollandalı teknik adam, biyografisini kaleme alan Frans van den Nieuwenhof’a, o günleri anarken ‘’Alışmanın zaman aldığını söylemeliyim’’ demişti.

‘’Muhteşemdi, dört adayı gören bir manzaram vardı. Ama yalnızdım.’’ Karısı ve çocukları, ölmek üzere olan köpekleriyle son ayları beraber geçirmek üzere Hollanda’da kalmıştı. ‘’İstanbul’da birçok yalnız akşam yaşadım’’ diyordu Hiddink. ‘’Havuz ya da lüks mutfaklar benim için fark etmiyordu.’’ Akşamları Fenerbahçe’nin eski futbolcularıyla gece saat 1’e kadar devam eden halı saha maçlarında geçiriyordu. ‘’Fantastikti. Eski futbolcular ve başkandan bahçıvanla mutfak görevlisine kadar herkes oynuyordu. Türkler birbirlerine dostça davranıyordu. Her şeye rağmen orada güzel vakit geçirdim.’’

Şimdi geri döndü. Bu, 63 yaşındaki teknik adamın muhtemelen son işi olacak. Dünyanın her tarafından yağan ve Liverpool ile Juventus’u da içerdiği söylenen teklifler arasından Türkiye’yi seçti. Sebebi kısmen hem onun, hem de kız arkadaşının güzel şehirlere bayılması. Marjinal futbol ülkelerini dönüştürmek onun uzmanlık alanı ve dünyadaki tüm marjinal futbol ülkelerinin arasında Hiddink, muhtemelen potansiyeli en yüksek ülke olarak Türkiye’yi düşünüyor.

Hiddink, II. Dünya Savaşı’ndaki Direniş Hareketi’nde kahramanlık göstermiş, öğretmen bir babanın altı oğlundan biriydi. İkisi daha sonra profesyonel futbolculuğu seçen erkek çocuklarla büyümek, onu sporcular arasında geçecek uzun bir yaşama hazırladı. ‘’Paylaşmayı, dinlemeyi ve iletişim kurmayı böyle öğrendim’’ diyor. Hiddink’in doğuştan gelen arkadaşça tavırları var. Sizi kutlarken omuzlarınızdan sararak kutluyor, hem anlatmaya hem de başkalarının öykülerini dinlemeye heves duyuyor. Erkekler arasında sağlam ve huzur verici bir tavır sergilese de, kadınları daha egoztik buluyor (Güney Kore’yi çalıştırırken, sevgilisi ile beraber yaşaması birçok Koreli için aşırıya kaçmaktı.)

Hollandalı, inek sağarak, iki atın arkasında çift sürerek ve nihayetinde bir çiftçi olma hayali kurarak büyüdü. Ama Hollanda tarımı can çekişiyordu, o da teknik direktör oldu. Henüz 19 yaşındayken yaşadığı Arcterhoek kasabasının yarı profesyonel kulübü De Graafschap’ta teknik asistanlık işi aldı. Babası da orada oynamıştı. Bir yandan da öğrenme güçlüğü çeken çocuklara jimnastik dersi vererek para kazanıyordu. Sonra alışılmadık bir kariyer adamı atarak teknik adamlıktan oyunculuğa geçti. Takımın teknik direktörü, genç asistanındaki yeteneği görmüştü. Böylece yakışıklı, yuvarlak yüzlü, dalgalı saçlı oyun kurucunun 16 yıllık kariyeri başladı. ‘’Topu nereye isterseniz, oraya atardım’’ diyordu Hiddink.

Ama maalesef tembeldi ve ayakları üst düzey futbol için çok yavaştı. Bu yüzden, Hollanda’nın en büyük kulüplerinden PSV Eindhoven’a transferi gerçekleşse de kısa sürdü. De Graafschap onu geri getirmek isteyince, maliyeti karşılamak için taraftarlar arasında ‘’Guus için bir onluk’’ adında bir kampanya başladı. Takımın futbol sahasının girişindeki süt kovalarını yeterince on gulden doldurunca transfer parası da çıktı. Ama sonraları Hiddink, ne zaman kötü oynasa, ‘’Onluğumuzu geri ver’’ diye tezahüratlar yapılacaktı.

Hiddink’in harika bir futbolculuk kariyeri olmadı; fakat total futbolun altın çağında hazır bulundu. Onun jenerasyonundaki Hollandalı oyuncular (kendilerini ifade etmekte başarılı, büyük kişilerdi) iki Dünya Kupası Finali oynadı. Herhangi bir ufak ülkenin ulaştığı en görkemli futbol devri olan bu günler, Hiddink’i de şekillendirdi. Pragmatik biri olmasına rağmen her zaman Felemenk usulüne inancını korudu: Düşünen oyuncular, organizasyon ve atak. 1984’te PSV Eindhoven’da teknik direktör yardımcılığına başladı. Bu işi, başındaki teknik adamın kovulması için üç yıl bekledikten sonra ancak almıştı. Ertesi yıl taşra kulübüne UEFA’yı kazandırdı. O zamanlar heybetli bir bıyık bırakan Hiddink’in statüsü çoğu oyuncunun gerisindeydi. Ama kendi ifadesiyle, ‘’küçük bir ego sahip’’ akıllı bir adam olduğu için bunu sorun etmedi.

Guus Hiddink, heybetli bıyıklarıyla çok sayıda kupa kazandı.

Yıldız oyuncularıyla sigara içti, şakalaştı ve bir ağabey misali onların sorunlarını dinledi. Hollanda usulüne uygun olarak Hiddink, oyuncunun gücüne saygı duyuyordu. Bu düsturuyla gittiği her yerde, insanların ona saygı duymadığı zamanlarda bile kazandı. 2008 yazında Rusya’yı Avrupa Kupası Yarı Finali’ne çıkarttığında, takımı Rusya, bağımsızlığını kazandığından beri en iyi futbolunu oynuyordu. 2006 Dünya Kupası’nda çalıştırdığı Avustralya ile 2002 Dünya Kupası’nda yönettiği Güney Kore, tarihlerinin en üst düzey futboluna onunla ulaştı. Hollanda’da yönettiği PSV Eindhoven’la altı lig şampiyonluğu, bir de UEFA Kupası kazandı. Kısacası Hiddink bilen bir adam. Bu bildiği her neyse, onu bu yolu yürürken öğrendi. Üstelik teknik adamlık kariyerinin ilk yıllarında Türkiye ve İspanya’da 1996 Avrupa Kupası’nda ise Hollanda’nın başında (o dönem zor oyuncu Edgar Davids’le utandırıcı bir tartışma yaşamıştı) başarısızlığı da tattı.

‘’DIŞARIDAN KONUŞANLAR, ‘TAKIMINIZA ZOR TİPLER KOYMAYIN, BELA ÇIKARTIRLAR’ DER. BENCE ONLARA İHTİYAÇ VARDIR.’’

Milyoner futbolcuların küresel yıldız olduğu modern futbolda, Hiddink bir teknik adamın otoriter bir diktatör gibi davranamayacağını çabuk fark etmişti. Kendini Hollandaca, İspanyolca ve İngilizce de rahatlıkla ifade edebilen Hiddink, oyuncularını nasıl mutlu ve bir bütünün parçası kılacağını biliyordu. PSV’nin 1990’ların başındaki en büyük yıldızı Romario, onun için iyi bir deneyimdi. PSV’li bazı oyuncular, zamparalığa ve uykuya düşkün Brezilyalının takımın bütünü için çok çalışmadığından yakınıyorlardı.

Hiddink, Romario’yu –onun da isteğiyle- onu suçlayanların karşı tarafta yer aldığı dörde dört bir maçta oynattı. Üzerinden çok da zaman geçmemiş olan karlı bir Amsterdam akşamında yemek yerken, ‘’Dörde dörtte saklanamazsınız’’ demişti. Romario defansa geçti; takımının kazandığı maçta sert ve yıpratıcı bir oyun çıkarttı. Sonra da az çalışma meselesinin kapandığını gördü. Hiddink daha sonra şöyle diyecekti: ‘’Dışarıdan konuşanlar, ‘Takımınıza zor tipler koymayın, bela çıkartırlar’ der. Bence onlara ihtiyaç vardır. Onlar gibiler sürekli daha fazlasını ister. En üst seviyede ne gerektiğini içgüdüsel olarak bilirler. Üstelik bir teknik adam da diğerlerini uyanık tutmak için, bu tiplerle çok kolay çatışma üretebilirler.’’

1995’te Hollanda’nın başına geçti. Bu, üst düzey bir isim için bile bir grup dinamiği sayılabilirdi. Siyah oyuncular, onun yalnızca beyaz oyuncularla konuşmasından şikâyetçiydi. 1996 Avrupa Kupası’nda, bir fotoğrafçı Hollanda takımının öğle yemeğindeki ilginç bir karesini yakaladı: Bütün siyahlar bir masada, beyazlar öbüründeydi. Turnuva devam ederken, siyah oyuncu Edgar Davids televizyona Hiddink’in ‘’kafasını diğer oyuncuların kıçından kaldırması’’ gerektiğini söyledi. Teknik adam da onu evine yolladı. Yetenekli Hollanda takımıysa turnuvaya erken veda etti.

Bu olay, Hiddink’e bir teknik direktörün takımın yaşamının her anını takip etmesi gerektiğini öğretti. Örneğin; siyahlar, aşçıların Hollanda Karayipleri yemeklerinden hiç pişirmediği şikâyetinde bulunmuştu. 1996’dan sonra pişirdiler. Takımdaki hiyerarşik meseleler hakkında çok dikkatli olmak gerektiğini de öğrenmişti. 1998 Dünya Kupası öncesinde doğal bir diplomat olan melez Frank Rijkaard’ı asistanlığına getirdi. Her yemekte siyah ve beyazların beraber oturmasını sağlayacak masa planları hazırladı. Oyuncularına bir davranış kuralları belgesi imzalattı. Davids’i de turnuvaya çağırdı. ‘’Bir teknik adam asla inatçı olmamalıdır’’ diyordu. Davids, o turnuvadaki muhteşem Hollanda takımının içinde çok iyi oynadı. Oyuncular o kadar iyi geçiniyordu ki, Hiddink herkesi tetikte tutmak için gerginlikler icat ediyordu: Örneğin golcü Jimmy Floyd Hasselbaink öğle yemeğine başında bir beyzbol kepiyle indiğinde, o kepi kafasına vurarak çıkarttı.

Ev sahibi olduğu 2002 FIFA Dünya Kupası'nda Güney Kore Milli Takımı'nı Yarı Final'e taşıdı.

Hollanda’nın mutlu takımı, Kupa’da yarı finale kadar yükseldi. Turnuvadan kısa bir süre sonra, hırsının azaldığını kendisi de kabul ediyordu. Hiçbir zaman çalışma delisi olmayan köylü çocuk kendini ispatlamıştı. Golfe merak sardı, futbol giderek bir hobi hâline geliyordu. Ara vermişti ama 2001’de 18 ay sonra Dünya Kupası’nı organize edecek Güney Kore’nin hocası olarak ortaya çıktı. Kore bu turnuvada daha önce birkaç defa oynamış ama hiç maç kazanamamıştı. Kore’deki işi, her şeyden önce psikolojikti. O günlerde Kore Futbolu’nda, bir oyuncu ne kadar yaşlıysa konumu o kadar yüksekti. Yemeklerde önce yaşlılar oturuyor, gençler bekliyordu. Hollandalı futbolcuların çok konuşmasına rağmen, Koreliler suskundu. ‘’Belki dalkavukluk denemez ama’’ diye açıklamıştı bana Hiddink bir defasında, ‘’şöyle bir durumları vardı: ‘kumandan söylesin, onu kabul ederiz.’ Yani takımı gerçekten olgunlaştırmak için bir adım daha atmak zorunda kalıyorsunuz. Kenarda otururken, gücüm birkaç değişiklikle ve devre arasında bir şeyler yapmakla sınırlı. Bu yüzden takımı çekip çevirecek oyunculara ihtiyacınız var.

GUUS HIDDINK
HOLLANDA TARZINA İNANCINI HER ZAMAN KORUDU.
DÜŞÜNEN OYUNCULAR, ORGANİZASYON VE ATAK.

Sonraları Avustralya ve Rusya’yla yaşananlar da aynıydı: ‘’Hiddink, kendi gücünü bilen, düşünen Hollandalı oyuncular istiyordu. Maç sırasında orta sahaya çıkması gerektiğini gören santrhaf, birkaç metre geri koşmayı akıl eden bir golcü… Merak uyandıran hakem kararlarının da yardımıyla Hiddink, Kore’yi Yarı Final’e çıkardı. Sonrasında ülkenin başkanlığına adaylığını koymasını teklif edenler oldu. Korece yayımlanan otobiyografisi, piyasada 16 ayrı Hiddink biyografisi bulunmasına rağmen yarım milyon sattı. Koreliler, Hiddink’in memleketine akın etti.

2006 Dünya Kupası öncesinde Hollandalıya teklif yarışını Avustralya kazandı. Hâlihazırda PSV’yi çalıştırıyordu, ama bu bir problem yaratmadı. Sıkıcı idmanları ve bazen maçları asistanlarına teslim etmekten hep memnuniyet duyan Hiddink, iki takımı da part-time çalıştırmaya başladı. Bir teknik adamın birbirinden bu kadar uzak iki takımı aynı anda yönettiği görülmemiştir. Avustralya’yı çalıştırmak Hiddink’i alıştığı futbol sirkinden uzaklaşmak anlamına geliyordu. Hollanda’da takımı kampa alındığında onu sadece vatandaşı birkaç gazeteciyle sırt çantalı birkaç gezgin takip ediyordu. Avustralyalı gazetecilerse hiç görünmüyordu. Hiddink, Avustralya’daki spor kültürüne hayran olmakla beraber, onların tarzına eleştirel yaklaşıyordu. Yeni takımıyla ilk idmanına çıktıktan yarım saat sonra oyuncularını durdurdu. Çünkü oyuncular, birbirlerine sürekli, ‘’Hadi Emmo’’, ‘’Tut topu Johnno’’, ‘’Haydi haydi’’ diye bağırıp duruyorlardı. ‘’S..tirler’’ havada uçuşuyordu.

Hiddink onlardan sadece bir takım arkadaşları zora girdiğinde ve yönlendirmeye ihtiyacı olduğunda bağırmalarını istedi. Bu herkesin oyun görüşünü geliştirecekti. İdmanın devamında neredeyse hiç ses çıkmadı. Teknik adam, Hollandalı gazetecilere daha sonra şunları anlatacaktı: ‘’Sarf edilen emekle oyun zekâsı arasında hiç denge yok. Avustralya’da insanlar hep güçlerinin tamamını sergiliyor; ama maalesef bazen taktik disiplin atlanıyor.’’ Kimi zaman yapılandan daha azını yapmayı öğrenmeniz gerekir. Avustralyalılar top neredeyse oraya koşuyorlardı. Hiddink futbolcularına belli bölgelere koşmayı yasakladı. Bana, ‘’adanmışlığınız çok yüksekse, stratejik bakışı çoğu zaman kaybedersiniz’’ demişti. Ona göre; doğru şeyi yapmak, her zaman çok şey yapmaktan daha iyiydi. Güney Kore gibi, Avustralya’da Dünya Kupası’nda daha önce hiç maç kazanamamıştı. Hiddink onları ikinci tura çıkarttı. Çeyrek finale giden maçta İtalya’ya ancak son dakika penaltısıyla kaybettiler.

2008-09 sezonunda kısa süreliğine yakın dostu Roman Abramovic'in takımı Chelsea'yi çalıştırdı.

2006’dan sonra Hiddink, dünyadaki her teknik direktörlük işini seçebilirdi. Ama bir kulüp takımı istemedi. Rus Oligark Roman Abramovic’in Chelseasi’ni bile. En büyük ve en kazançlı işi, yani İngiltere Milli Takımı’nı çalıştırmayı da seçmedi. Herhangi bir İngiliz adaydan daha iyi bir CV’si, herhangi bir yabancıdan da daha iyi bir İngilizcesi vardı. Multimilyoner, yorgun futbolcular ve zor karakterlerle baş etmek için psikolojik deneyimi de bulunuyordu. Golcü Wayne Rooney, onun için çocuk oyuncağıydı. Ne var ki, çoğumuz gibi, onun da İngiltere’nin saldırgan tabloid gazetelerinin deşmesini istemediği bir aile problemi bulunuyordu. Bu yüzden vazgeçti.

Abramovic, bu kozmopolit dostuyla buluşup kahve içmek için Eindhoven’a uçma alışkanlığı geliştirmişti. Hiddink, gerçekte onun kişisel futbol danışmanı hâline gelmişti. Abramovic, onu sonunda Rusya’nın başına geçmeye ikna etti. Görevi sadece bir takımı yönetmek değil, Rus futbolunu, özellikle de genç takımları yeniden organize etmekti. Rusya, bu şekilde potansiyeli kullanabilecekti. Hiddink, Hollanda geleneğine uyarak, genç futbolcuları takıma çağırdı. Güney Kore’de gözlemlediği sorunların benzeri burada da yaşanıyordu. Futbolcular, Sovyetler Birliği’nin ‘’ben sadece burada çalışırım’’ mantığına uygun davranıyor, risk almıyordu.

Jiplerini çalan mafyadan korktukları gibi hocalarından da geleneksel olarak korkuyorlardı. Kimsenin kendilerine bağırmasını istemediklerinden, hata yapmamak için ya yana ya da arkaya, birbirlerinin ayağına pas atıyorlardı. Sahada ‘’zaorganizovonnost’’ yani aşırı organizasyon vardı. Hiddink futbolcularından kendileri adına düşünmelerini, daha renkli paslar atmalarını ve onlara söylenmeden yeni pozisyonlar almalarını istedi. Paslar ileriye gitmeye başladı. Hollandalı teknik adam, gergin oyuncuları için yeni bir çalışma rutini de geliştirdi. Herkes bir topu yere düşürmeden dengede tutmak zorundaydı. Düşüren sırtına topu yiyordu. Oyuncular gülmeye başladı. ‘’Football Dynamo: Modern Russia and the People’s Game’’ isimli kitabın yazarı Mare Bennets, ‘’Sanki Marksizim-Leninizm’i onların içinden çıkardı’’ diyor.

RUSYA’NIN HIDDINK’İN MEMLEKETİ HOLLANDA’YI 4-1’LE DEVİRMESİ, DAHA ÖNCE HİÇ RASTLANMAYAN BİR ŞEYİN GÖRÜLMESİNİ SAĞLADI: RUS FUTBOLCULAR, EĞLENİYORDU!

Hiddink, adeti olduğu üzere, oyuncularını motive etmek için hiyerarşiyi sarstı. Oyuncuların daha fazla çalışmasını da sağladı. Çünkü yeterince sağlam değillerdi. Kısacası, en iyi Batı ülkelerinden en modern metotları Rusya’ya sundu. Rusya’nın geleneksel defans oyunu, Felemenk usulüne dönmeye başladı; bununla beraber çalıştırdığı Rusya hep kazanmıyordu. Ama Wembley’de İngiltere’ye 3-0 mağlup olduklarında Abramovic’ten bir mesaj aldı. Oligark, takımın oyununu hiç bu kadar beğenmediğini söylüyordu. Rusların oyunu gelişiyordu. 2008’deki Avrupa Kupası Çeyrek Finali’nde Rusya’nın Hiddink’in memleketi Hollanda’yı 4-1’le devirmesi, daha önce hiç rastlanmayan bir şeyin görülmesini sağladı: Rus futbolcular, eğleniyordu. Maç sonrasında yıldız golcü Andrei Arshavin, ‘’bilge bir Hollandalı’’ hakkında bir şeyler mırıldandı ve ağlamaya başladı.

Rusya, eğlenerek oynama konusunda örnek olaydır. Bu durum oyuncusuna inanan Hiddink’in, onlara hata yapma fırsatı vermesinden, bir anlamda kendilerini ifade etme özgürlüğü vermesinden kaynaklanıyor. Teknik adam, bana bir defasında PSV’nin İsviçreli genç umudu Johan Vonlanthen’i anlatmıştı. Futbolcu kazanmak konusunda o kadar takıntılıydı ki, idmanlarda bile aşırı konsantre oluyordu. Hiddink ise, futbolcusuna ‘’Binlerce hata yapmana izin veririm ama senin sahada güldüğünü görmek istiyorum’’ demişti. Hiddink hatadan fazlasına da izin veriyor ama bazen oyunculara bunu anlatmak zor. Fenerbahçe’de görev yaptığı dönemdeki futbol anlayışını, ‘’Hoca’ya karşı çıkmaya izin verilmezdi’’ diye anlatıyor. ‘’İdmanda maça katılırsam, bir oyuncunun bana vurmasına ses çıkarmazdım. Ama ilk haftalarda etrafım hep boş oluyordu, çünkü herkes metrelerce ötemde oynuyordu. Sonunda biri beni tekmelemeye cesaret etti ve hemen kıpkırmızı oldu.’’

Guus Hiddink yönetimindeki Rusya, Euro 2008'de Yarı Final oynadı.

Futbolda kötü günler de yaşanır. O günlerden çıkışın yöntemi, en azından berbat durumda olmamaktır, bazen vasatla da idare edilebilir. Hiddink’in ‘’alt sınır’’ diye ifade ettiği bu çıta, yine de yeterince yüksekte. Kendisi şöyle açıklıyor: ‘’Hiçbir şey yolunda gitmediğinde, zorlamaya devam edersiniz. Böyle zorlamak sizi kesinlikle daha kötü bir duruma sokar. Futboldaki en zor şey, işte bu kendine hâkim olma gücüdür.’’ Buna kendisinin ihtiyaç duyduğu dönemler de yaşadı, ama aşmanın yollarını arayıp buldu.

Agresif futbol basınını ilk defa Türkiye’de görmüştü. Teknik adam, Türkiye’yi anarken bir fotoğrafçının, güzel bir dansözle müstehcen bir fotoğrafını çekerek kendisine komplo kurduğunu hatırlıyor. Türkiye deneyiminden ve daha önceki İspanya günlerinden gazetelere aldırış etmemeyi öğrendi. Bu düstur o günden beri yoluna ışık tutuyor. Yeni Hiddink eleştirilerle sarsılmıyor. İç huzuru var. Menajeri Cees van Nieuwenhuizen, ‘’Türkler, Guus’u ayartmak için çok uğraştı’’ diyor. Hiddink, Amsterdam’da Amstel Nehri üzerindeki rüya gibi evine çabuk bir uçuş mesafesindeki İstanbul yaşantısını sabırsızlıkla bekliyor. Bir milli takım hocası olarak, Liverpool ya da Juve’de yapacağı gibi sabahın sekizinde işe gitmesi de gerekmeyecek.

Ama Hiddink, hoş bir yaşantıdan fazlasını istiyor. Son teknik direktörlük görevinde, uluslararası bir başarı kazanmayı hedefleyecektir. Yeterince iltifat aldı. Son on yılda Türkiye’nin kendisi olmadan bir Dünya, bir de Avrupa Yarı Finali oynadığını da biliyor. 2012’deki hedefi daha da ileri gitmek olacaktır.

28 Şubat 2010, Newsweek Türkiye

Spordan Kumanda: 12-13-14 Mart Programı

2010-03-12T14:45:00.005+02:00

Kansas University'den Wilt Chamberlain (13), takımının üç uzatma devresi neticesindeNorth Carolina'ya 54-53 kaybettiği NCAA Final Maçı'nda potaya doğru hareketleniyor.

Mart ayının ikinci haftasının sonu, oldukça hareketli bir programla karşılıyor bizleri.

Rusya’da ‘’Premier League’’ başlıyor. 2009 yılında Rubin Kazan, Spartak Moskova, Zenit St. Petersburg ve CSKA Moskova’nın ardından beşinci olabilen CSKA Moskova’nın Amkar Perm’i konuk edeceği karşılaşma, TSİ 18.00’da Spormax’ten naklen yayınlanacak. Salı akşamı Sevilla deplasmanına çıkacak olan CSKA’da Milos Krasic, soğuk ülkedeki sayılı günlerini yaşıyor olmalı. Turkcell Süper Lig’de 25. haftanın ilk maçı Gaziantep’te. İyi futbol oynama niyeti taşıyan iki takımın mücadelesinde Trabzonspor ile Gaziantepspor birbirlerine rakip olacaklar. Bundesliga ve Serie-A da birer maçla listede.

12 Mart 2010 Cuma
18.00 CSKA Moskova – Amkar (Spormax)
20.00 Fenerbahçe Ülker – Tofaş (Spormax)
20.00 Gaziantepspor – Trabzonspor (Lig TV)
21.30 Schalke – Stuttgart (TRT3)
21.45 Catania – Inter (NTV Spor)

Cuma gecesinde hafta sonuna geçiş için ideal adresler: NBA TV, NTV ve NTV Spor. ACC’de çeyrek final zamanı. Engin Atsür’ün eski takımı North Carolina State Wolfpack, Florida State Seminoles ile oynuyor. Atlantic Coast Conference’da normal sezondaki karşılaşmayı 88-81 kazanan NC State, bir önceki turda Clemson’u elemeyi başarmıştı. NBA ekranlarında ise üç maç var bu gece. Arizona’daki en dikkat çekici olanı. Üç maçlık aranın ardından ilk galibiyetini Kobe Bryant’ın son saniye basketi ile Toronto Raptors önünde alan Los Angeles Lakers, Phoenix Suns deplasmanında. Kaçmaz.

Premier League’deki ‘’brunch’’ karşılaşması, günün ikinci bölümündeki keyifli maçlardan biri. Önümüzdeki sezon UEFA Şampiyonlar Ligi’ne kapağı atabilmek adına Manchester City ve Liverpool ile büyük bir mücadele içerisinde olan Tottenham Hotspur, White Hart Lane’de Blackburn Rovers’ı ağırlayacak. Tempolu ve bol gollü bir doksan dakika izleyebiliriz. Cumartesi gününün üçüncü ve son bölümü, geçtiğimiz haftalara göre biraz daha öksüz. Barcelona ve Real Madrid’li ‘’Doubleheader’’, bu defa Pazar gecesi karşımıza çıkacak. 13 Mart Cumartesi günü Lyon ve St. Etienne arasındaki derbi mücadelesi, boşluğu doldurabilmek için ideal bir fikstür olarak görünüyor.

13 Mart 2010 Cumartesi
02.30 Miami Heat – Chicago Bulls (NBA TV)
04.00 Phoenix Suns – Los Angeles Lakers (NTV)
04.30 Florida State - North Carolina State (NTV Spor)
05.00 Sacramento Kings – Portland Trail Blazers (NBA TV)
13.00 Galatasaray Cafe Crown – Pınar Karşıyaka (Spormax)
13.30 Boluspor – Altay (D Spor)
14.45 Tottenham – Blackburn (Spormax)
16.00 Oyak Renault – Türk Telekom (SkyTürk)
16.30 Mönchengladbach – Wolfsburg (TRT3)
17.00 Chelsea – West Ham (Spormax)
19.00 Gençlerbirliği – Fenerbahçe (Lig TV)
19.30 Hull City – Arsenal (Spormax)
22.00 Lyon – St. Etienne (Kanal A)
23.00 Sevilla – Deportivo (NTV Spor)

Pazar geçişini yine NBA TV ekranlarından yapabilirsiniz. Toronto Raptors’ın başarısız Batı seyahati sürüyor. Los Angeles Lakers karşısında tüm maç boyu skor üstünlüğünü elinde bulunduran Kanada ekibi, Kobe Bryant’ın final bölümündeki performansına karşılık verememişti. Bir gece sonra, Sacramento Kings müsabakasında ise üçüncü çeyrekte felakete sürükleniyordu. Pasifik üçlemesinin son ayağı, Golden State Warriors deplasmanı. Oracle Arena’da 220+ sayı göreceğiz muhtemelen. 2010 yılındaki bir NBA maçında 131 sayı atıp kaybeden bir takımın ev sahipliğinde oynanacak zira.

Pazar günü, bir öncekine göre heyecan verici bir fikstüre sahip. Öğleden sonra Bursaspor’un Manisaspor önündeki sınavı, Lig TV’de. Kasımpaşa galibiyetinin ardından belki de ilk defa oldukça güçlü bir ‘’şampiyon adayı’’ olarak çıkacak sahaya Bursa. Aynı saatlerde Old Trafford’da Manchester United, UEFA Avrupa Ligi yorgunu Fulham’ı ağırlayacak. Bundesliga’da Werder Bremen, Hoffenheim deplasmanında. Gollü bir maç olabilir. Bayer Leverkusen ve Hamburg arasındaki mücadele, ligin kaderini yakından ilgilendiriyor. Turkcell Süper Lig’de Galatasaray – Ankaragücü, La Liga’da Barcelona – Valencia ve Valladolid – Real Madrid, NBA’de Cleveland Cavaliers – Boston Celtics maçları var. İçinden çıkmak kolay değil. Cumartesi gününe serpiştirilseydi birkaç tane, iyi olurdu.

14 Mart 2010 Pazar
02.30 Atlanta Hawks – Detroit Pistons (NBA TV)
05.30 Golden State Warriors – Toronto Raptors (NBA TV)
13.00 Rubin Kazan – Lokomotiv Moskova (Spormax)
13.30 Karabük – Orduspor (D Spor)
15.00 Bursaspor – Manisaspor (Lig TV)
15.30 Manchester United – Fulham (Spormax)
16.00 Juventus – Siena (NTV Spor)
16.00 Efes Pilsen – Aliağa Petkim (SkyTürk)
16.30 Hoffenheim – Werder Bremen (TRT3)
18.00 Lille – Grenoble (Kanal A)
18.00 Sunderland – Manchester City (Spormax)
18.30 Bayer Leverkusen – Hamburg (TRT3)
19.00 Galatasaray – Ankaragücü (Lig TV)
20.00 Barcelona – Valencia (NTV Spor)
21.45 Cleveland Cavaliers – Boston Celtics (NTV Spor)
22.00 Valladolid – Real Madrid (NTV)
22.00 Santos – Palmeiras (Spormax)
22.00 Toulouse – Marseille (Kanal A)